ሐዋርያው ጳውሎስ ጸሎቱን ወደ መጨረሻው ጫፍ ሲያደርስ፣ አማኞች በክርስቶስ ፍቅር አድገው "እስከ እግዚአብሔርም ሙላት ሁሉ ደርሳችሁ ትሞሉ ዘንድ" በማለት እጅግ ታላቅ የሆነ መንፈሳዊ ግብ ያስቀምጣል (ኤፌሶን 3፡19)። "የእግዚአብሔር ሙላት" (በግሪኩ ፕሌሮማ) የሚለው ቃል፣ የእግዚአብሔር ባሕሪይ፣ ፍቅር፣ ቅድስና፣ ጥበብና ኃይል ሁሉ באማኞች ሕይወት ውስጥ በተሟላ ሁኔታ መንጸባረቁን የሚያሳይ ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ የሐሰት መምህራንና የፍልስፍና ሰዎች "ሙላት" የሚለውን ቃል ለመንፈሳዊው ዓለም እርከኖች ይጠቀሙበት ነበር። ጳውሎስ ግን እውነተኛው ሙላት የሚገኘው በክርስቶስ ብቻ መሆኑን ያረጋግጣል። ክርስቶስ ራሱ የእግዚአብሔር ሙላት ነው፤ እኛ ደግሞ በክርስቶስ ስናምን ከዚህ ሙላት እንካፈላለን። ይህ ማለት ሰው አምላክ ይሆናል ማለት ሳይሆን፣ አማኙ የእግዚአብሔርን ቅዱስ ባሕሪይ በሙላት ማንጸባረቅ የሚችልበት ደረጃ ላይ ይደርሳል ማለት ነው።
ይህ ሙላት የክርስትና ሕይወት የመጨረሻው ግብ ነው። ጳውሎስ አማኞች በከፊል ሳይሆን በሙሉነት መንፈሳዊ ብስለት ላይ እንዲደርሱ ይፈልጋል። ባዶ የሆነ ኩባያ ወደ ውቅያኖስ ውስጥ ሲገባ፣ ኩባያው የውቅያኖሱን ውሃ በሙሉ መያዝ ባይችልም፣ በውቅያኖሱ ውሃ ግን ሙሉ በሙሉ ይሞላል። በተመሳሳይ፣ እኛም የእግዚአብሔርን አምላክነት መያዝ ባንችልም፣ በባሕሪውና በመንፈሱ ግን ሙሉ በሙሉ ልንሞላ እንችላለን።
የእግዚአብሔር ሙላት በሕይወታችን ሲገለጥ የኃጢአት፣ የራስ ወዳድነትና የዓለማዊነት ቦታ ይጠፋል። ልክ ብርሃን ሲሞላ ጨለማ እንደሚጠፋ ሁሉ፣ የእግዚአብሔር ፍቅር፣ ሰላምና ደስታ ልባችንን ሲሞላው ሥጋዊ ምኞቶች ሥፍራ ያጣሉ። ይህ ሙላት የሚገኘው በራሳችን ጥረት ሳይሆን፣ ቀድሞ በተጠቀሰው በእምነትና በፍቅር ሥር በመስደድ ሂደት ነው።
ቃሉ ለእኛም ዘወትር ወደ መንፈሳዊ ብስለት እንድናድግ ያነሳሳናል። ዛሬ ብዙዎቻችን በግማሽ ልብና በጎደለ መንፈሳዊ ሕይወት እንረካለን። ነገር ግን የእግዚአብሔር ዓላማ በሙላቱ እንድንሞላ ነው። ስለዚህ ራሳችንን ለእግዚአብሔር ቃልና ለመንፈስ ቅዱስ አሠራር ሙሉ በሙሉ በማስገዛት፣ የክርስቶስ ባሕሪይ በሕይወታችን እስኪንጸባረቅ ድረስ በትጋት ልንጸልይ ይገባል።
ክርስቶስ የሙላት ሁሉ ማዕከል ነው። መጽሐፍ ቅዱስ "በእርሱ የመለኮት ሙላት ሁሉ በሰውነት ተገልጦ ይኖራልና፥ ለአለቅነትና ለሥልጣንም ሁሉ ራስ በሆነ በእርሱ ሆናችሁ ተሞልታችኋል" (ቆላስይስ 2፡9-10) እንደሚል፣ የሕይወታችን እርካታና ሙላት በክርስቶስ ብቻ የተገኘ መሆኑን አውቀን ልንመላለስ ይገባል።