ሐዋርያው ያዕቆብ ስለ መለኮታዊ ፈውስ ሲያስተምር "የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል ጌታም ያስነሣዋል" በማለት የጸሎትን ታላቅ ኃይል ይገልጻል (ያዕቆብ 5፡15)። "የእምነት ጸሎት" ማለት ባዶ ቃላትን መደጋገም ወይም እግዚአብሔርን ለማስገደድ የሚደረግ ሥጋዊ ጥረት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ፈቃድ፣ በኃይሉና በታማኝነቱ ላይ ሙሉ በሙሉ በመደገፍ የሚቀርብ ጥልቅ የሆነ የመንፈስ ልመና ነው። ይህ ጸሎት የሚመነጨው ሁኔታዎችን ከማየት ሳይሆን የእግዚአብሔርን ቃል ከማመን ነው።
በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ዘመናዊ የሕክምና ሳይንስ ባልነበረበት በዚያ ወቅት አማኞች ለሕመማቸውና ለችግራቸው ብቸኛው መፍትሔ የእግዚአብሔር ጣልቃ ገብነት ነበረ። ቤተ ክርስቲያን ይህንን የእምነት ጸሎት የምታቀርበው በኅብረትና በሽማግሌዎች አማካኝነት ነበር። ይህ ልምምድ የሚያሳየው፣ የእምነት ጸሎት የግለሰብ ብቻ ሳይሆን፣ የአማኞች ማኅበረሰብ በጋራ በእግዚአብሔር ፊት የሚቆምበት መንፈሳዊ ሥርዓት እንደነበረ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ የእምነት ጸሎት መሠረቱ የእግዚአብሔር ቃልና ተስፋ ነው። እምነት የእግዚአብሔር ስጦታ እንጂ የሰው ልጅ የራሱ ፈጠራ አይደለም (ኤፌሶን 2፡8)። ስለዚህም ይህ ጸሎት \’ጌታ ሆይ እኔ የፈለግኩትን አሁን አድርግ\’ ከሚል ትዕዛዝ ይልቅ፣ \’አንተ ሁሉን ቻይና ሩኅሩኅ ስለሆንክ ፈቃድህ ይፈጸም\’ ወደሚል ፍጹም መታዘዝ ያመራል። እውነተኛ እምነት እግዚአብሔር ፈውስን ቢሰጥም ባይሰጥም በውሳኔው ላይ ፍጹም ማረፍን ያጠቃልላል።
በሰውኛ አስተሳሰብ ብዙ ጊዜ የእምነት ጸሎት ማለት መጠራጠርን አጥፍቶ በስሜት መሞላት እንደሆነ ይገመታል። ነገር ግን እውነተኛ የእምነት ጸሎት በጥርጣሬና በፈተና መካከል ሆኖም የእግዚአብሔርን ጫፍ አጥብቆ መያዝ ነው። ጌታ ኢየሱስ በጌቴሴማኒ የአትክልት ሥፍራ ያቀረበው ጸሎት የታላቅ እምነት ጸሎት ነበር፤ ምክንያቱም ፍላጎቱን ካቀረበ በኋላ የመጨረሻውን ውሳኔ ለአብ ፈቃድ አስገዝቷል። ጸሎቱ መልስ የሚያገኘው በእኛ ቃላት ብዛት ሳይሆን በእግዚአብሔር ቸርነት ነው።
በዕለት ተዕለት የሕይወት ልምምድ፣ ሰዎች በሕመም ወይም በችግር ሲመቱ የመጀመሪያው ምላሻቸው መፍራትና መደናገጥ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን የእምነት ጸሎት እይታችንን ከችግራችን ትልቅነት አንስተን ወደ አምላካችን ታላቅነት እንድናዞር ያደርገናል። በጸሎቱ አማካኝነት የሚመጣው ውስጣዊ ሰላምና መረጋጋት ከሥጋዊ ፈውስም በላይ የሆነ ጥልቅ መንፈሳዊ በረከት ነው።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን በሚያጋጥሙን ፈተናዎችና ሕመሞች ሁሉ ላይ ጥርጣሬን አስወግደን በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ የተመሠረተ ጸሎት እንድናቀርብ ያሳስበናል፤ የእርሱ ኃይል ማናቸውንም ችግር ለመለወጥ እንደሚችልም ያስተምረናል። "ስለማንኛውም ነገር ብንለምነው እርሱ እንዲሰማን በእርሱ ዘንድ ያለን ድፍረት ይህ ነው" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ዮሐንስ 5፡14)፣ እኛም በእርግጠኝነት ወደ ጸጋው ዙፋን ልንቀርብ ይገባናል።