"እንግዲህ አሕዛብ በአእምሮአቸው ከንቱነት እንደሚመላለሱ ከእንግዲህ ወዲህ እንዳትመላለሱ እላለሁ በጌታም እመሰክራለሁ" (ኤፌ 4፡17)። የአእምሮ ከንቱነት (ባዶነት) ማለት እግዚአብሔርን ከማወቅ የራቀ፣ በመንፈሳዊ እውርነት የተመታ፣ ዓላማ ቢስ የሆነና ማስተዋል የጎደለው የኃጢአተኛው ሰው የሕይወት ፍልስፍናና የአስተሳሰብ ዘይቤ ነው። ከንቱነት (በግሪኩ ማታዮቴስ) የሚለው ቃል ትርጉም የለሽነትን፣ ግብ መሳትና ባዶነትን የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ የኤፌሶን አሕዛብ (በክርስቶስ ያላመኑት የሮማውያን ማህበረሰብ) እጅግ በረከሰ የጣዖት አምልኮ፣ በዝሙትና በሥጋዊ ፍላጎት የተዘፈቁ ነበሩ። ምንም እንኳን ግሪካውያን በዓለማዊ ጥበብና ፍልስፍና የተራቀቁ ቢሆኑም፣ ሐዋርያው ጳውሎስ ግን አስተሳሰባቸውን "ከንቱ" ብሎ ጠርቶታል። ምክንያቱም የእውነተኛ ጥበብ መጀመሪያ እግዚአብሔርን መፍራት ሲሆን፣ ፈጣሪውን የካደ አእምሮ ምንም ያህል በእውቀት ቢገፋ በመንፈሳዊ ሚዛን ሲለካ ግን ባዶና የጨለመ ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የኃጢአትን ጥልቅ ተጽዕኖ ያሳያል። ኃጢአት የሰውን ተግባር ብቻ ሳይሆን አእምሮንና የማመዛዘን ችሎታን ጭምር አበላሽቷል። አእምሮአቸው በከንቱነት ሲመራ፣ ልባቸው ይደነድናል፣ ማስተዋላቸው ይጨልማል፣ ከእግዚአብሔርም ሕይወት ይርቃሉ። በዚህም የተነሳ ክፉውን እንደ መልካም፣ መልካሙን ደግሞ እንደ ክፉ በማየት የሞራል መውደቅ ውስጥ ይገባሉ። የአእምሮ ከንቱነት ወደ ተግባራዊ ርኩሰት ያመራል።
አማኞች ግን ዳግም ሲወለዱ አእምሯቸው በእግዚአብሔር ቃልና በመንፈስ ቅዱስ ይታደሳል። ስለዚህ ቀድሞ ይመሩበት በነበረው የጨለማ አስተሳሰብና ከንቱ የዓለም ፍልስፍና ዳግመኛ መመላለስ እንደሌለባቸው ጳውሎስ በጥብቅ ያሳስባቸዋል። አዲሱ ማንነት አዲስ አስተሳሰብን ይጠይቃል።
ቃሉ ለእኛም በዓለም ላይ የሚታየውን ሥነ ምግባራዊ ውድቀት መነሻ እንድንረዳ ያደርገናል። ማህበረሰቡ ምንም ያህል በቴክኖሎጂ ቢሰለጥንም ያለ እግዚአብሔር ቃል እውቀት አእምሮው ከንቱ ነው። እኛም የዘመኑን ከንቱ አስተሳሰብ ሳንከተል፣ አእምሯችንን በቃሉ እውነት ዘወትር ልናድስ ይገባል።
በማጠቃለያ የአእምሮ ከንቱነት ፈጣሪውን የረሳ ትውልድ መጨረሻ ነው። ከዚህ የጨለማ አስተሳሰብ የምንድነው የክርስቶስን አእምሮ ስንላበስ ብቻ ነው፤ "እግዚአብሔርን ሊያውቁ ባልወደዱት መጠን እግዚአብሔር የማይገባውን ያደርጉ ዘንድ ለማይረባ አእምሮ አሳልፎ ሰጣቸው" (ሮሜ 1፡28)።