የአብ ፍቅር በእርሱ ዘንድ የለም ማለት ምን ማለት ነው (1 ዮሐንስ 2፡15)?

ስለ ክርስቲያናዊ ቅድስናና ምድራዊ ሕይወት ዮሐንስ ጠንከር ያለ ትእዛዝ ሲሰጥ፣ "ዓለምን ወይም በዓለም ያሉትን አትውደዱ፤ ማንም ዓለምን ቢወድ የአብ ፍቅር በእርሱ ዘንድ የለም" (1 ዮሐንስ 2፡15) ይላል። እዚህ ላይ "ዓለም" (በግሪኩ "ኮስሞስ") የተባለው ቃል፣ እግዚአብሔር የፈጠረውን ውብ ተፈጥሮ ወይም የሰውን ልጅ ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር አገዛዝ ውጪ የሆነውን፣ በሰይጣን የሚመራውንና ኃጢአትን የሚያበረታታውን ክፉ መንፈሳዊ፣ ፖለቲካዊና ማኅበራዊ ሥርዓት የሚያመለክት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ክርስቲያኖች የሚኖሩት እጅግ በተበላሸና ጣዖት አምልኮ በነገሠበት የሮማውያን ሥርዓት ውስጥ ነበር። ይህ ሥርዓት ሰዎችን በገንዘብ ፍቅር፣ በሥጋ ምኞትና በጭካኔ ያስተዳድር ነበር። ዮሐንስ ክርስቲያኖች በዚህ ማኅበረሰብ ውስጥ ቢኖሩም፣ የዚህን ዓለም የተበላሸ እሴትና የአኗኗር ዘይቤ በልባቸው እንዳያስገቡና እንዳይወዱ አጥብቆ አስጠነቀቀ። ዓለምን መውደድ ማለት የእግዚአብሔርን ጠላት ማቀፍና ከክፋት ሥርዓት ጋር መወዳጀት ማለት ነው።

በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በሁለት ጌቶች መካከል ያለውን ምርጫ ያሳያል። ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ "ለማንም ለሁለት ጌቶች መገዛት አይቻለውም… ለእግዚአብሔርና ለገንዘብ መገዛት አትችሉም" (ማቴዎስ 6፡24) እንዳለው፣ የሰው ልብ እግዚአብሔርንና ዓለምን በአንድ ጊዜ ማፍቀር አይችልም። የአብ ፍቅርና የዓለም ፍቅር እንደ ውሃና እሳት ናቸው፤ አንዱ ወደ ልብ ሲገባ ሌላው መውጣቱ ግድ ነው። ዓለምን መውደድ ማለት ከሰማያዊው አባት ፍቅር ራስን ማራቅ ማለት ነው።

የዓለም ፍቅር በሦስት ዋና ዋና ነገሮች ይገለጻል፤ የሥጋ ምኞት፣ የዓይን አምሮትና የኑሮ ትምክህት (1 ዮሐንስ 2፡16)። አንድ ሰው እነዚህን ጊዜያዊ ደስታዎችና ክብሮች ከእግዚአብሔር አብልጦ ሲወድ፣ በልቡ ውስጥ አብን የሚወድበት ምንም ዓይነት መንፈሳዊ ሥፍራ አይኖረውም። የእግዚአብሔር ፍቅር ቅድስናን፣ ትሕትናንና መታዘዝን ሲያመጣ፣ የዓለም ፍቅር ግን ርኩሰትን፣ ራስ ወዳድነትንና አመፅን ይወልዳል።

ቃሉ ለእኛም ልባችንን ለማን አሳልፈን እንደሰጠን ራሳችንን እንድንመረምር ያደርገናል። ዘመናዊው ዓለም በማራኪ ቴክኖሎጂ፣ በሀብትና በዝና አማካይነት ልባችንን ሊሰርቅ ቢሞክርም፣ እኛ ግን ከምንም በላይ ሰማያዊውን አባታችንን በማፍቀር ከዚህ ከሚያልፈው ዓለም ሥርዓት ራሳችንን በቅድስና ልንጠብቅ ይገባናል።

"ሁለት የተለያዩ አቅጣጫዎችን በአንድ ጊዜ መጓዝ እንደማይቻል ሁሉ፣ እግዚአብሔርንና የዓለምን ክፉ ሥርዓት በአንድ ልብ ማፍቀር ከቶ አይቻልም፤" እንደሚባለው፣ እውነተኛው ደስታችን የሚገኘው ዓለምን በመተውና አብን በፍጹም ልብ በመውደድ ውስጥ ብቻ ነው።