“አንዲት ሴት ዋጋው እጅግ የከበረ የጥሩ ናርዶስ ሽቱ የሞላበት የአልባስጥሮስ ብልቃጥ ይዛ መጣች” (ማር 14:3)። አልባስጥሮስ (አላባስተር) ማለት ነጭ ቀለም ያለው፣ በቀላሉ ሊቀረጽ የሚችል፣ ነገር ግን ውድ የሆኑ ሽቶዎችንና ቅባቶችን ለረጅም ጊዜ ጠብቆ ለማቆየት የሚያገለግል ልዩ የድንጋይ ወይም የእብነበረድ አይነት ነው።
በጥንቱ የሮማውያንና የአይሁዳውያን ባህል፣ ከፍተኛ ዋጋ ያላቸው ከውጭ የሚገቡ ሽቶዎች (እንደ ናርዶስ ያሉት) የሚቀመጡት በዚህ በአልባስጥሮስ ብልቃጥ ውስጥ ነበር። ሽቶው እንዳይተንና መአዛው እንዳይጠፋ ብልቃጡ ከላይ በጥብቅ ይታሸጋል። ሽቶውን ለመጠቀም ሲፈለግ ብልቃጡን መስበር ወይም አንገቱን መቁረጥ ግድ ይል ነበር፤ ይህም ድርጊት ሽቶው ለአንድ ልዩና ታላቅ አላማ ብቻ እንደሚውል ያሳያል።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ውጥረት በማፍሰስና በማባከን መካከል የተነሳው ክርክር ነው። ይሁዳን ጨምሮ አንዳንድ ደቀ መዛሙርት ይህ ውድ ሽቱ (የሶስት መቶ ዲናር ወይም የአንድ አመት ደመወዝ የሚያወጣ) ለድሆች ቢሰጥ ይሻል ነበር ብለው አጉረመረሙ (ዮሐ 12:5)። ለእነርሱ ድርጊቱ ብክነት ሲመስላቸው፣ ለሴቲቱ ግን ከልብ የመነጨ ፍጹም የአምልኮና የፍቅር መግለጫ ነበረ።
ጌታ ኢየሱስ ግን የሴቲቱን ድርጊት እጅግ አደነቀው። እርሷ ሳታውቀው ለጌታ ቀብር እያዘጋጀችው ነበር (ማር 14:8)። ይህ የአልባስጥሮስ ብልቃጥ መሰበር፣ ክርስቶስ ስለ እኛ ሲል በመስቀል ላይ የሚያፈሰውን የሕይወት ዋጋ፣ እንዲሁም እኛ ለእርሱ ልንሰጠው የሚገባንን ያልተቆጠበ የፍቅር መስዋእትነት ያሳያል።
ለጌታ የሚሰጥ ምንም ነገር ብክነት አይደለም። ቃሉ ለእኛም በህይወታችን እጅግ ውድ የሆነውን ነገር፣ ጊዜያችንን፣ ጉልበታችንንና ሀብታችንን ለጌታ ክብር ያለ ስስት እንድንሰብርና እንድናፈስ ጥልቅ ማስተዋልን ይሰጠናል።
እውነተኛ አምልኮ ዋጋ ያስከፍላል። “የተሰበረ ልብና የፈሰሰ ፍቅር ለጌታ እጅግ ያማረ መአዛ አለው” እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለእግዚአብሔር ህያው መስዋእት አድርገን ማቅረብ አለብን።