ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለኤፌሶን ቤተ ክርስቲያን በላከው መልእክት ውስጥ "ዳሩ ግን የቀድሞውን ፍቅርህን ትተሃልና የምነቅፍብህ ነገር አለኝ" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ተግሣጽ ይሰጣል (ራእይ 2፡4)። "የቀድሞው ፍቅር" የሚለው ቃል በግሪክኛው ቋንቋ አጋፔ የተባለውን፣ አማኞች በመጀመሪያ ጌታን ሲቀበሉ የነበራቸውን ንጹሕ፣ ሞቅ ያለና ምንም ዓይነት ቅድመ ሁኔታ የሌለውን መለኮታዊ ፍቅር ያመለክታል። ይህ ፍቅር ለእግዚአብሔር ያለን ጥልቅ ናፍቆትና ለቅዱሳን የምናሳየው ርኅራኄ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ ስንመለከተው፣ የኤፌሶን ቤተ ክርስቲያን በሐዋርያው ጳውሎስ የተመሠረተች፣ እጅግ የጎለመሰችና በዕውቀት የጠለቀች ታላቅ ጉባኤ ነበረች። ይህች ቤተ ክርስቲያን የሐሰት ሐዋርያትን በመመርመርና የኑፋቄ ትምህርትን በመቃወም በኩል ወደር አልነበራትም። ነገር ግን ዓመታት እያለፉ ሲሄዱ፣ ያ መጀመሪያ ላይ የነበራቸው መንፈሳዊ መነቃቃት፣ የልብ መቃጠልና የፍቅር ኅብረት ወደ ቀዝቃዛ ሃይማኖታዊ ሥርዓትነት ተቀይሮ ነበር።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የሚያሳየው መንፈሳዊ ዕውቀትና የሥርዓት ትክክለኛነት ብቻውን በቂ አለመሆኑን ነው። እግዚአብሔር የነገረ መለኮት ዕውቀታችንን ብቻ ሳይሆን የልባችንን ትርታ ይመረምራል። አንድ ቤተ ክርስቲያን ሐሰተኛ ትምህርትን አጥብቃ ልትቃወም ትችላለች፤ ነገር ግን ያንን የምታደርገው በፍቅር ሳይሆን በሕግጋትና በደረቅ ክርክር ከሆነ፣ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋዋን ታጣለች። ፍቅር የሌለው እምነትና አገልግሎት እንደሚጮህ ናስ ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ትልቅ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። እውነትን መጠበቅና ፍቅርን ማሳየት ሚዛናቸውን ሲስቱ አደጋ ያመጣሉ። የኤፌሶን አማኞች እውነትን ለመጠበቅ ሲሉ ሌላውን ሰው በመጠርጠርና በመፍረድ ላይ ስላተኮሩ፣ ያንን የዋህና ርኅሩኅ የሆነውን የክርስቶስን ልብ አጡት። ጌታ ይህንን ሁኔታ ሲያይ፣ የቱንም ያህል ሥራ ቢሠሩና ቢደክሙ፣ የሥራቸው መነሻ ሞተር የሆነው ፍቅር ከጠፋ አገልግሎታቸው ተቀባይነት እንደሌለው አረጋገጠላቸው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የጀመረውን ሞቅታ በሒደት ወደ ልማድ የመቀየር አባዜ አለበት። በክርስትና ሕይወታችን መጀመሪያ ላይ ጸሎት ናፍቆታችን፣ ቃሉን ማንበብ ደስታችን፣ ወንድሞቻችንን ማገልገል ደግሞ ክብራችን ነበረ። ቆየት ብለን ግን እነዚህን ነገሮች ከውስጣዊ ፍቅር ይልቅ እንደ ግዴታ መፈጸም እንጀምራለን። የቀድሞውን ፍቅር መተው ማለት ክርስቶስን ከማፍቀር ይልቅ ክርስቲያናዊ እንቅስቃሴዎችን ማፍቀር መጀመር ማለት ነው።
ቃሉ ለእኛም አገልግሎታችንና ዕውቀታችን የቱንም ያህል ቢበዛ፣ መነሻችን ዘወትር ከጌታ ጋር ያለን ሕያው ፍቅር ሊሆን እንደሚገባ ያሳስበናል። "ትቢትንም ሁሉ ሚስጥርንም ሁሉ ባውቅ፥ ተራራንም እስካፈልስ ድረስ እምነት ሁሉ ቢኖረኝ ፍቅር ግን ከሌለኝ ከንቱ ነኝ" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ቆሮንቶስ 13፡2)፣ እኛም የክርስትናችን መሠረት የሆነውን የጌታን ፍቅር አጥብቀን ልንይዝ ይገባናል።