ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የመዳንን ምስጢር ለኒቆዲሞስ ሲገልጽ "ሙሴም በምድረ በዳ እባብን ከፍ እንዳደረገ እንዲሁ በእርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ የሰው ልጅ ከፍ ሊል ይገባዋል" በማለት ስለ መጪው የመስቀል ሞቱ ትንቢት ተናገረ (ዮሐንስ 3፡14-15)። "ከፍ ሊል ይገባዋል" (በግሪክኛው ሀይፕሶ) የሚለው ቃል، በአንድ በኩል በመስቀል ላይ ተሰቅሎ ወደ ላይ ከፍ ማለቱን ሲያሳይ፣ በሌላ በኩል ደግሞ በዚህ የመስቀል ሞት አማካኝነት የዓለም አዳኝ ሆኖ መክበሩንና ከፍ ከፍ ማለቱን ያመለክታል።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዳራ፣ ኢየሱስ የተጠቀመው ኒቆዲሞስ በሚገባ የሚያውቀውን የዘኍልቍ ምዕራፍ 21 ታሪክ ነው። እስራኤላውያን በምድረ በዳ ኃጢአት በሠሩ ጊዜ እግዚአብሔር እባቦችን ሰደደባቸው። ሕዝቡም ባለቀ ጊዜ እግዚአብሔር ሙሴን የናስ እባብ ሠርቶ በዓምድ ላይ ከፍ አድርጎ እንዲሰቅል አዘዘው። የተነደፈው ሰው ሁሉ አሻቅቦ ያንን የናስ እባብ ሲመለከት ከሞት ይድን ነበር። ኢየሱስ ይህንን ታሪክ ወስዶ፣ ኃጢአት የሌለበት እርሱ የሰውን ልጅ የኃጢአት እርግማን ተሸክሞ በመስቀል ላይ ሊሰቀል (ከፍ ሊል) ግዴታ መሆኑን አብራራ።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የክርስቶስ "ከፍ ማለት" የቤዛነት ሥራው ማዕከል ነው። እባብ የኃጢአትና የእርግማን ምልክት ነው؛ ክርስቶስም የራሱ ኃጢአት ሳይኖርበት ስለ እኛ እርግማን ሆኖ በመስቀል ላይ ተሰቀለ (ገላትያ 3፡13)። የእስራኤል ሕዝብ የናሱን እባብ ሲያዩ የዳኑት ምንም ዓይነት መድኃኒት በመቀባት ወይም በመሥራት ሳይሆን، በእግዚአብሔር ቃል አምነው ዓይናቸውን ወደ አምዱ በማንሳት ብቻ ነበር። በተመሳሳይ، መዳን የሚገኘው በገዛ ጥረታችን ሳይሆን በመስቀል ላይ ከፍ ወዳለው ክርስቶስ በእምነት በመመልከት ብቻ ነው።
በዚህ መለኮታዊ ትምህርት ውስጥ እጅግ አስገራሚ ምጸት እናያለን። በሮማውያን ሥርዓት መስቀል የውርደት፣ የቅጣትና የረገማ ምልክት ነበረ። ነገር ግን በዮሐንስ ወንጌል መስቀሉ የክርስቶስ የክብር ዙፋን ነው። ጌታ ከፍ ሊል ይገባዋል ሲል، ሞቱ ድንገተኛ አደጋ ሳይሆን የሰውን ልጅ ለማዳን አስቀድሞ የተወሰነ መለኮታዊ ግዴታ ("ይገባዋል") መሆኑን ያረጋግጣል።
የሰው ልጅ በኃጢአት እባብ ተነድፎ መንፈሳዊ ሞት ውስጥ ይገኛል። ራሱን ለማዳን የተለያዩ ፍልስፍናዎችንና ሃይማኖታዊ ሥራዎችን ይሞክራል። ነገር ግን ፈውሱ ያለው በመሬት ላይ በሚደረግ ጥረት ሳይሆን፣ ዓይንን አንስቶ በመስቀል ላይ ወዳለው አዳኝ በመመልከት ብቻ ነው። መዳን እጅግ ቀላልና ነጻ የሆነው፣ ክርስቶስ ከባድ ዋጋ ከፍሎ ስለፈጸመው ነው።
ቃሉ ለእኛም በኃጢአትና በድካም ስንወድቅ ወደ ራሳችን ሥራ ከመመልከት ይልቅ፣ በመስቀል ላይ ስለ እኛ ከፍ ወዳለው ወደ ክርስቶስ በእምነት እንድንመለከት ያሳስበናል። "የምድር ዳርቻዎች ሁሉ፥ ወደ እኔ ዘወር በሉ ትድኑማላችሁ፤ እኔ እግዚአብሔር ነኝና፥ ከእኔም በቀር ሌላ የለምና" እንደሚለው ቃሉ (ኢሳይያስ 45፡22)፣ እኛም የዘላለም ሕይወት ለማግኘት ዓይናችንን ዘወትር በክርስቶስ መስቀል ላይ ልናደርግ ይገባና።