"እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ" (ማቴዎስ 5:48)። የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራንና የሥነ መለኮት አጥኚዎች እንደሚያብራሩት፣ በዚህ ክፍል "ፍጹም" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በግሪክኛው ‘ቴሌዮስ’ ሲሆን፣ ትርጉሙም በምድራዊ ሕይወት ምንም ዓይነት ስሕተት የሌለበት ከመሆን ይልቅ፣ ወደ ሙሉ መንፈሳዊ ብስለት የደረሰ፣ የተፈጠረበትን ዓላማ ያሳካ እና በመንፈስ የጎለመሰ ማለት ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ አማኞች በሥጋዊ ድካም ውስጥ ቢሆኑም፣ በእግዚአብሔር የፍቅር ባሕርይ ሙሉነት አባታቸውን መስለው እንዲያድጉ የሚያዝ ጥልቅ መለኮታዊ እውነት እያስተማረ ነበር። ይህ ትምህርት የክርስቲያን ሕይወት ግብ ምን መሆን እንዳለበት በግልጽ ያሳያል።
በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የአይሁድ ማኅበረሰብ ባሕልና ሃይማኖታዊ ሥርዓት፣ ጻፎችና ፈሪሳውያን መንፈሳዊ ፍጽምናን የሚለኩት የሕግን ፊደል በውጫዊ ሁኔታ በማክበርና አነስተኛ የሆኑትን ወጎች ሳይቀር በጥብቅ በመፈጸም ነበር። እነርሱ ፍጽምናን ከሰው ሰራሽ ሕግጋት ጋር በማስተሳሰር ለሌሎች ከባድ ሸክም አድርገውት ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ በተራራው ስብከቱ ይህንን ደረቅ ሃይማኖታዊ ልማድ ሙሉ በሙሉ በመገልበጥ፣ እውነተኛው ፍጽምና የሚገለጠው ጠላትን በመውደድና ለሚያሳድዱን በመጸለይ በሚታየው መለኮታዊ ፍቅር መሆኑን አወጀ። ይህ ትምህርት በወቅቱ ለነበረው ማኅበረሰብ፣ እግዚአብሔርን መምሰል ማለት ራስን ከኃጢአተኞች ማግለል ሳይሆን ሁሉን አቀፍ ፍቅር ማሳየት መሆኑን በማሳየት እጅግ ከባድ የሥነ መለኮት ውጥረት ፈጠረ።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ዋነኛ መንፈሳዊ ውጥረት፣ ኃጢአተኛ የሆነው የሰው ልጅ እንዴት ፍጹም ቅዱስ የሆነውን አምላክ ሊመስል ይችላል የሚለው ነው። የሰው ልጅ በራሱ አቅምና ጥረት ይህንን መለኮታዊ ደረጃ ሊደርስበት ከቶ አይችልም። ጠላት ሁልጊዜ አማኞችን በሥጋዊ ድካማቸው እያሳሰበ፣ ተስፋ በማስቆረጥ ከመንፈሳዊ ብስለት እንዲያፈገፍጉ አጥብቆ ይዋጋቸዋል። እውነተኛ አማኞች ይህንን ሕያው ቃል በመታጠቅ፣ የጠላትን የተስፋ መቁረጥ አሠራር በማፍረስ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ወደ ፍጹም መንፈሳዊ ብስለትና የፍቅር ሕይወት ማደግ አለባቸው።
ይህንን ፍጹም የሆነ የእግዚአብሔርን ባሕርይ በተግባር በማሳየት ከሁሉ የላቀው አብነት ራሱ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። እርሱ በምድር ላይ ሲመላለስ የአባቱን ፍጹም ፍቅርና ርኅራኄ በተግባር አሳይቷል። የእግዚአብሔር ጸጋ በክርስቶስ በኩል ወደ እኛ ሲመጣ፣ እኛም የክርስቶስን ሙላት ወደሚያህል ዕድሜ ልክ እንድንደርስ ያዘጋጀናል (ኤፌሶን 4:13)። እግዚአብሔር አባታችን ጻድቃንንም ሆነ ኃጢአተኞችን በእኩል ጸጋ እንደሚንከባከብ ሁሉ፣ የእኛም ፍጽምና የሚለካው ሌሎችን ያለምንም አድልዎ ይቅር በማለትና በመውደድ ነው። ይህ ፍጽምና በአንድ ጀምበር የሚደረስበት ሳይሆን፣ ክርስቶስን በማየትና መንፈስ ቅዱስን በመታዘዝ የሚደረግ የዕለት ተዕለት የለውጥና የመቀደስ ጉዞ ነው።
ከዚህ ታላቅ የጌታ ቃል ጀርባ የምናገኘው ተግባራዊ የሕይወት ትምህርት፣ በዕለት ተዕለት የክርስትና ጉዟችን ከምናሳየው የብስለት ሕይወት ጋር በጥብቅ የተቆራኘ ነው። ዛሬም ቢሆን እኛ ክርስቲያኖች በየዕለቱ ለምናደርገው ጥቃቅን ሥጋዊ ስሕተት ተስፋ መቁረጥ የለብንም፤ ምክንያቱም ጌታ የሚፈልገው ሥጋዊ እንከን የለሽነትን ሳይሆን የልብን ቅንነትና የፍቅርን ሙላት ነው። የእግዚአብሔር መንፈስ በውስጣችን እየሠራ፣ ከራስ ወዳድነት ነፃ ወጥተን ሰዎችን ሁሉ በእኩል ዓይን እንድንመለከትና የሰማያዊ አባታችንን ባሕርይ በምድር ላይ እንድንገልጥ አዲስ አቅም ይሰጠናል። በመንፈስ መመላለስ እውነተኛውን የብስለት ደረጃ እንድንለማመድ ያደርገናል።
በመጨረሻም፣ እናንተ ፍጹማን ሁኑ የሚለው ቃል የክርስቲያናዊ ሕይወታችን የመጨረሻ ግብ ምን መሆን እንዳለበት በጉልህ የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ ጥሪ ነው። እግዚአብሔር የሚጠራን ወደ ራሱ ፍጹም ፍቅርና ቅድስና ሕብረት ነው። ምንም እንኳን በዚህ ምድር ላይ ስንኖር ሙሉ ለሙሉ እንከን የለሽ መሆን ባንችልም፣ ግባችን ግን ዘወትር አባታችንን በመምሰል ማደግ ሊሆን ይገባል። ይህ የፍቅርና የብስለት ጉዞ ፍጻሜውን የሚያገኘው ጌታ በክብር ሲገለጥ ነው። ስለዚህ፣ ሁሉን የሚያስተሳስረውን የፍቅርን ጸጋ ለብሰን ወደ መንፈሳዊ ፍጽምና እንድንገሰግስ ቃሉ አጥብቆ ይመክረናል፦ በእነዚህም ሁሉ ላይ የፍጽምና ማሰሪያ የሆነውን ፍቅርን ልበሱ (ቆላስይስ 3:14)።