"የሥጋም ሥራም የተገለጠ ነው እርሱም ዝሙት፥ ርኵሰት፥ መዳራት፥ ጣዖትን ማምለክ፥ ምዋርት…" (ገላ 5፡19-21)። የሥጋ ሥራዎች ተብለው የተዘረዘሩት የሰው ልጅ ከእግዚአብሔር መንፈስ ተለይቶ በራሱ የወደቀ ተፈጥሮና ኃጢአተኛ ምኞት ሲመራ የሚያፈራቸው ክፉ ምግባሮች ናቸው። እነዚህ ተግባራት የሰውን ሕይወት የሚያረክሱ፣ ማህበራዊ ግንኙነትን የሚያበላሹና ሰውን ከእግዚአብሔር የሚያርቁ የጥፋት ፍሬዎች ናቸው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ እነዚህ ዝርዝሮች በመጀመሪያው መቶ ዘመን በነበረው የሮም ግዛትና የአረማውያን ባህል ውስጥ በስፋት ይዘወተሩ የነበሩ ድርጊቶች ናቸው። ጳውሎስ እነዚህን የሥጋ ስራዎች በአራት ዋና ዋና ክፍሎች ከፍሎ ያቀርባቸዋል፤ የመጀመሪያው ከጾታ ብልግና ጋር የተያያዙ (ዝሙት፣ ርኩሰት፣ መዳራት)፣ ሁለተኛው ከሐሰተኛ ሃይማኖት ጋር የተያያዙ (ጣዖትን ማምለክ፣ ሟርት)፣ ሶስተኛው ከማህበራዊ ግንኙነት መበላሸት ጋር የተያያዙ (ጥል፣ ክርክር፣ ቅንዓት፣ ቁጣ፣ አድመኝነት፣ መለያየት፣ መናፍቅነት፣ ምቀኝነት፣ መግደል) እና አራተኛው ከመጠን ያለፈ የስሜት ልቅነትን የሚያሳዩ (ስካር፣ ዘፋኝነት) ናቸው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የሚያሳየው ኃጢአት ውጫዊ ድርጊት ብቻ ሳይሆን የውስጣዊ ማንነት ብልሽት መሆኑን ነው። እነዚህ ስራዎች "የሥጋ" ተብለው መጠራታቸው፣ ምንጫቸው ከሰውየው አሮጌና ኃጢአተኛ ልብ የሚፈልቅ መሆኑን ያመለክታል። ሥጋ ሁልጊዜ ወደ ሞት ስለሚመራ፣ የእነዚህ ስራዎች ፍጻሜ ከእግዚአብሔር መንግስት መለየት ነው። የሥጋ ስራዎችን በመለማመድ የሚኖር ሰው ዳግም የመወለዱና የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ የመሆኑ ጉዳይ አጠያያቂ ነው።
ሐዋርያው "እንዲህ ያለውን የሚያደርጉ የእግዚአብሔርን መንግሥት አይወርሱም" ብሎ በግልጽ ያስጠነቅቃል። ይህ ማለት አማኝ በድካም አይወድቅም ማለት ሳይሆን፣ እነዚህን ኃጢአቶች እንደ የሕይወት ዘይቤና ልምምድ አድርጎ የሚኖር ሰው የክርስቶስ ሕይወት በውስጡ የለም ማለት ነው። የሥጋ ስራ የኃጢአት ባርነትን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም ህይወታችንን ዘወትር እንድንመረምርና ከእነዚህ የጥፋት ጎዳናዎች ርቀን በንስሐ እንድንኖር ያስጠነቅቀናል። በዘመናችን እነዚህ የሥጋ ስራዎች በስልጣኔ፣ በመብትና በነጻነት ስም ቢቀቡም፣ አሁንም የነፍስ ጠላቶች በመሆናቸው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ልናሸንፋቸው ይገባል።
በማጠቃለያ የሥጋ ሥራዎች ከእግዚአብሔር ህልውና የሚያርቁ የሞት መንገዶች ናቸው። ከእነዚህ ልምምዶች ነጻ የምንወጣው በክርስቶስ ደም በመታጠብና በመንፈስ በመመላለስ ብቻ ነው፤ "ዓመፀኞች የእግዚአብሔርን መንግሥት እንዳይወርሱ አታውቁምን? አትሳቱ" (1ቆሮ 6፡9)።