ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በሉቃስ ወንጌል ላይ “የአንድ ባለጠጋ እርሻ እጅግ ፍሬያማ ሆነች” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን የሚያስተምረውን የሞኙን ባለጠጋ ምሳሌ ተናግሯል (ሉቃስ 12፡16-21)። ይህ ክፍል የሚጀምረው አንድ ሰው ርስቱን ከወንድሙ ጋር እንዲያካፍለው ኢየሱስን በጠየቀው ጊዜ፣ ጌታም ከስግብግብነት ሁሉ እንዲጠበቁ አጥብቆ ባስጠነቀቀበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “ባለጠጋ” የሚለው ቃል ምድራዊ ብልጽግናን እና የቁሳቁስ ክምችትን ሲያመለክት፣ “ሞኝ” የተባለው ደግሞ የሕይወቱን ምንጭ ለዘነጋው እና ዘላለማዊ ለሆነው ነፍሱ ጊዜያዊ የሆነ ቁሳዊ ዋስትናን ለመስጠት ለሞከረው አእምሮ አልባነት የተሰጠ መለኮታዊ መጠሪያ ነው። ኢየሱስ ይህንን ምሳሌ ሲናገር፣ የሰው ሕይወት በገንዘቡ ብዛት እንደማይመሠረት እና በእግዚአብሔር ዘንድ ባለጠጋ አለመሆን ያለውን የዘላለም አደጋ ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በግብርናው ማኅበረሰብ ውስጥ፣ የተትረፈረፈ ምርት ማግኘት እንደ ትልቅ የእግዚአብሔር በረከት እና የስኬት ማረጋገጫ ተደርጎ ይወሰድ ነበር። ይሁን እንጂ፣ ይህ በምሳሌው ላይ የተጠቀሰው ባለጠጋ ሰው አዝመራው ሲበዛለት ለእግዚአብሔር ምስጋና ከማቅረብ ወይም በድህነት ላሉት ሰዎች ከማካፈል ይልቅ፣ ጎተራውን አፍርሶ የበለጠ ለመገንባት ብቻውን ሲመክር እናያለን (ሉቃስ 12፡18)። በወቅቱ በነበረው የአይሁድ ባህል እና የሕግ ሥርዓት (ለምሳሌ የቃርሚያ ሕግ)፣ ሀብትን ለድሆች፣ ለመበለቶች እና ለሙት ልጆች ማካፈል ማኅበራዊ እና መንፈሳዊ ግዴታ ነበረ፤ እርሱ ግን “እኔ” እና “የእኔ” በሚሉ የራስ ወዳድነት ቃላት ታውሮ፣ ሀብቱን የራሱ ጥረት ውጤት ብቻ አድርጎ መቁጠሩ ከፍተኛ የሆነ የባህልና መንፈሳዊ ውጥረት የፈጠረ አሳዛኝ ክስተት ነው።
የዚህ ምሳሌ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው ሰው በራሱ ሕይወትና ነፍስ ላይ ባለው የተሳሳተ የባለቤትነት ስሜት ላይ ነው። ባለጠጋው ለነፍሱ “ነፍሴ ሆይ፥ ለብዙ ዘመን የሚቀር ብዙ በረከት አግኝተሻል፤ ዕረፊ፥ ብዪ፥ ጠጪ፥ ደስም ይበልሽ” ብሎ ባሰበ ጊዜ፣ የእግዚአብሔር ድምፅ ድንገት ጣልቃ በመግባት “አንተ ሞኝ፥ በዚች ሌሊት ነፍስህን ከአንተ ሊወስዷት ይፈልጓታል፤ ይህስ የሰበሰብኸው ለማን ይሆናል?” በማለት እቅዱን አፈረሰው (ሉቃስ 12፡19-20)። ይህ መለኮታዊ ፍርድ፣ ሰው የነገውን ቀኑን ማወቅ እንደማይችልና የሕይወታችን እስትንፋስ በእግዚአብሔር እጅ መሆኑን አጥብቆ ያስተምረናል፤ ሐዋርያው ያዕቆብም “የጌታ ፈቃድ ቢሆን” እንጂ በነገው ቀን መመካት ከንቱ እንደሆነ እንዳስገነዘበን ሁሉ (ያዕቆብ 4፡13-15)።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት፣ ቁሳዊ ዋስትና እና የሞት እውነታ በሚጋጩበት የሕይወት መስመር ላይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ምሳሌ ከመናገሩ በፊት “የሰው ሕይወት በገንዘቡ ብዛት አይደለምና ተጠንቀቁ፥ ከመጎምጀትም ሁሉ ተጠበቁ” በማለት የተናገረው ቃል የዚህን ሰው ውድቀት በሚገባ ያብራራል (ሉቃስ 12፡15)። ባለጠጋው በምድር ላይ ያለውን ሁሉ ሰብስቦ የነፍሱን ጉድለት ሊሞላ ሞከረ፤ ነገር ግን ሞት በመጣ ጊዜ ያከማቸው ሀብት ሁሉ ለሌላ ሰው ሆነ። ይህ የሚያሳየው ማንም ሰው ቢሆን ምድራዊ ንብረቱን ተደግፎ የሞትን ጥላ ማለፍ እንደማይችል እና እውነተኛ የሕይወት ትርጉም በንብረት ብዛት የማይለካ መሆኑን ነው። ብልጽግና በራሱ ኃጢአት ባይሆንም፣ እግዚአብሔርን በማግለል ራስን ለማስደሰት ብቻ መኖር ግን ወደ ዘላለም ጥፋት እንደሚመራ ቃሉ ያረጋግጣል።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ቁሳዊ ሀብት በራሱ መጥፎ ባይሆንም፣ ልባችንን ሙሉ በሙሉ ሲቆጣጠር ግን ከፈጣሪያችን የሚለየን ጣዖት እንደሚሆን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ የደኅንነት ዋስትናችን በሚጠፋው የምድር ሀብት ላይ ሳይሆን በማያልፈው በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በስግብግብነት ምድራዊ ጎተራን ከማሳበጥ ይልቅ፣ በጎ አድራጎትን በማብዛት፣ ፍትሕን በመሻት እና ቃሉን በመታዘዝ ሰማያዊ ሀብትን ማከማቸት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ጊዜያዊ የሆነውን ዓለም አጥብቀን ከመያዝ ተቆጥበን፣ ለዘላለማዊው መንግሥት እንድንዘጋጅ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በምድር ላይ ብቻ ሳይሆን በእግዚአብሔር ዘንድ ባለጠጋ ሆኖ መገኘት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው የሰው ልጅ ባለጠግነት የሚለካው በሚገነባው የጎተራ ስፋት ሳይሆን፣ የሕይወቱን እስትንፋስ በእጁ በያዘው አምላክ ዘንድ ባለው የጸጋና የእምነት ክምችት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።