ቅዱስ ቃሉ የሞትንና የኃጢአትን ግንኙነት ሲያብራራ "የሞት መውጊያ ኃጢአት ነው" በማለት የጥፋትን ሥር ያሳየናል (1 ቆሮንቶስ 15:56)። "መውጊያ" የሚለው ቃል መርዘኛ ነፍሳት (እንደ ጊንጥ ወይም ንብ) ጠላታቸውን የሚናደፉበትንና መርዝ የሚያስገቡበትን የጦር መሣሪያ ያመለክታል። ሞት ሰውን የሚናደፈውና የሚገድለው መርዙ ኃጢአት መሆኑን፣ ያለ ኃጢአት ሞት በሰው ላይ ሥልጣን እንደሌለው የሚያሳይ ጥልቅ ዘይቤ ነው።
በታሪካዊና በነገረ መለኮት አውድ፣ ሞት በራሱ ኃይል የለውም፤ ኃይሉን ያገኘው የሰው ልጅ እግዚአብሔርን በማመፁ (በኃጢአቱ) ምክንያት ነው። አዳም ኃጢአትን በሠራ ጊዜ የሞት መውጊያ በሰው ዘር ሁሉ ላይ ተተከለ። ነገር ግን ክርስቶስ በመስቀል ላይ የኃጢአትን ዋጋ ሲከፍል፣ የሞትን መውጊያ (መርዝ) ነቅሎ ጣለው። ስለዚህ ለአማኙ ሞት መውጊያ የሌለው ንብ ሆኖ ቀረ እንጂ የሚገድል መርዝ የለውም።
ይህንን የኃጢአትና የሞት ትስስር መጽሐፍ ቅዱስ አበክሮ ያስተምረዋል። የኃጢአት ደመወዝ ሞት ነውና፤ የእግዚአብሔር የጸጋ ስጦታ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን የዘላለም ሕይወት ነው ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ሮሜ 6:23)። ኃጢአት የሞት ሕጋዊ መብት ሲሆን፣ ኃጢአት በክርስቶስ ደም ሲወገድ ሞት የፍርድ መብቱን ያጣል።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የሚታየው ሰዎች ኃጢአትን እያቀፉ ሞትን በሚፈሩበት ሁኔታ ላይ ነው። ኃጢአት ጣፋጭ መስሎ ይታያል፣ ነገር ግን መጨረሻው የማይድን መርዝ ያለው የሞት መውጊያ ነው። የሞትን ፍርሃት ማሸነፍ የሚቻለው፣ ሞትን በመሸሽ ሳይሆን፣ የሞት መሣሪያ የሆነውን ኃጢአትን በክርስቶስ ደም በማስወገድ ብቻ መሆኑ ከባድ የመንፈሳዊ ውጊያ እውነት ነው።
ቃሉ ለእኛም ሞትን የምንመለከትበትን መነጽር እንድናስተካክል ያደርገናል። ኃጢአታችን በክርስቶስ ስለተሰረዘ፣ ሞት ወደ ዘላለም ሕይወት የሚያሻግር በር እንጂ የሚያጠፋ መርዝ አለመሆኑን አውቀን፣ ያለ ፍርሃት እንድንኖርና ከኃጢአት ርኩሰት ራሳችንን በቅድስና እንድንጠብቅ ያሳስበናል።
በማጠቃለያው፣ ክርስቶስ የሞትን መርዝ አውጥቶታል። "መውጊያው የተነቀለበት ንብ ሊያስፈራ ቢችልም ሊገድል እንደማይችል ሁሉ፣ ኃጢአቱ የተሰረዘለት አማኝም የሞትን ድምፅ እንጂ የሞትን መርዝ አይቀምስም" በሚለው ድል አድራጊ እውነት ጸንተን፣ ጌታን ዘወትር ልናመሰግን ይገባናል።