ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ዮሐንስን ሲያጽናናው "አትፍራ፤ ፊተኛውና ኋለኛው ሕያውም እኔ ነኝ፣ ሞቼም ነበርሁ እነሆም፣ ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነኝ፣ የሞትና የሲኦልም መክፈቻ አለኝ" ይላል (ራእይ 1:18)። "መክፈቻ" ወይም ቁልፍ (በግሪኩ ክሌይስ) ማለት ሙሉ ሥልጣንን፣ መግባትና መውጣትን የመቆጣጠር አቅምን፣ እና ባለቤትነትን የሚያሳይ ዘይቤ ነው። "የሞት መክፈቻ" ማለት ክርስቶስ በሞትና በሙታን ዓለም (ሲኦል) ላይ ያለው ፍጹም የሆነ የሉዓላዊነት ሥልጣን ነው።
በታሪካዊውና ባህላዊው አውድ፣ በጥንቱ ግሪኮ-ሮማውያን እምነት፣ የሙታን ዓለም (ሀዴስ) የራሱ አምላክ ያለው፣ ማንም ከገባ በኋላ ሊወጣበት የማይችል አስፈሪ እስር ቤት ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ሞት የሰው ልጅ ሁሉ የመጨረሻውና የማይበገረው ጠላት ነበር። ክርስቲያኖች በእምነታቸው ምክንያት ይገደሉ ስለነበር የሞት ፍርሃት አከቧቸው ነበር። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የሞትን እስር ቤት ሰብሮ መክፈቻውን መውሰዱንና የሕይወትና የሞት ጌታ እርሱ ብቻ መሆኑን አብስሮ ፍርሃታቸውን አስወገደ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ክርስቶስ የሞትን መክፈቻ ያገኘው በመስቀል ላይ ስለ ኃጢአት ሞቶ፣ በሦስተኛው ቀን ሞትን ድል አድርጎ በመነሳቱ ነው። አሁን ሞት በአማኞች ላይ ምንም ዓይነት ሥልጣን የለውም። አንድ ክርስቲያን መቼ እንደሚሞት፣ የት እንደሚሄድ፣ እንዲሁም በመጨረሻው ቀን ከሙታን የሚነሳው ቁልፉን በያዘው በጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ሥልጣን ብቻ ነው። ሞት ለአማኞች የፍጻሜ በር ሳይሆን، ጌታ በመክፈቻው ከፍቶ ወደ ዘላለም ክብር የሚያስገባበት መሸጋገሪያ በር ሆኗል።
ይህንን የድል አዋጅ ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ ሞት ሆይ፣ መውጊያህ የት አለ? ሲኦል ሆይ፣ ድል መንሣትህ የት አለ?… ነገር ግን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ድል መንሣትን ለሚሰጠን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን ይላል (1ኛ ቆሮንቶስ 15:55-57)። ጌታ ኢየሱስ ራሱም፣ ትንሣኤና ሕይወት እኔ ነኝ፤ የሚያምንብኝ ቢሞት እንኳ ሕያው ይሆናል በማለት ቁልፉ በእጁ መሆኑን አረጋግጧል (ዮሐንስ 11:25)።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ ሰላምንና የሞት ፍርሃት ነጻነትን ይሰጠናል። ሰዎች በሽታ፣ አደጋ ወይም እርጅና ሲመጣ ሞትን አጥብቀው ይፈራሉ። እኛ ግን ሕይወታችንና ሞታችን ያለው በዕድል፣ በበሽታ ወይም በሰዎች እጅ ሳይሆን، መክፈቻውን በያዘው በጌታችን እጅ መሆኑን አውቀን ልንረጋጋ ይገባል። ጌታ ራሱ በሩን ከፍቶ እስኪጠራን ድረስ፣ ሞትን ሳንፈራ የተሰጠንን የሕይወት ዘመን ለክብሩ ልንጠቀምበት ይገባል።
ሞት የክርስቶስን ባሪያዎች የሚዘጋበት እስር ቤት መሆኑ ቀርቶአል። "የሞት ቁልፍ ያለው ለሞት በሞተው በክርስቶስ እጅ ነው፣ የሚያምኑበትም ሁሉ ሞትን አልፈው የሕይወትን አክሊል ይለብሳሉ" እንደሚባለው፣ እኛም ይህንን ታላቅ ድል አውቀን ዘወትር ያለ ፍርሃት በታማኝነት ልንመላለስ ይገባል።