ሐዋርያው ጳውሎስ የሰው ልጅ በእግዚአብሔር ላይ ሲያምጽ የሚደርስበትን የመጨረሻ የውድቀት ደረጃ ሲገልጽ፣ "እግዚአብሔርን ለማወቅ ባልወደዱት መጠን፣ እግዚአብሔር ለማይገባው ሥራም ለማይረባ አእምሮ አሳልፎ ሰጣቸው" በማለት ያስጠነቅቃል (ሮሜ 1:28)። "የማይረባ" ወይም የተጣለ አእምሮ የሚለው ቃል፣ በግሪኩ "አዶኪሞስ" ከሚለው ቃል የተወሰደ ሲሆን፣ ተፈትኖ የወደቀን፣ ብቁ ያልሆነንና ለታሰበለት ዓላማ የማይጠቅምን ነገር ያመለክታል። ይህ አእምሮ እውነትንና ውሸትን፣ ቅዱስ የሆነውንና ርኩስ የሆነውን መለየት የማይችል የተበላሸ አስተሳሰብ ነው።
በባሕልና በታሪክ አውድ ውስጥ፣ ሮማውያንና ግሪኮች ለሰው ልጅ አእምሮና ፍልስፍና ከፍተኛ ክብር ይሰጡ ነበር። አእምሮ የሰው ልጅ ብርሃንና መሪ ነው ብለው ያምኑ ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ ይህ የሰው ልጅ አእምሮ ከፈጣሪው ጋር ያለውን ግንኙነት ሲያቋርጥ ወደ ከፋ ጨለማና ሞኝነት እንደሚወድቅ ያጋልጣል። ሰው እግዚአብሔርን አውቆ ክብሩን ሳይሰጠው ሲቀር፣ አእምሮው ይጨልማል። በዚህ ጊዜ ፈጣሪውን ትቶ ፍጡርን ማምለክ ይጀምራል፤ ይህ ደግሞ በሥነ ምግባር ዝቅጠትና ተፈጥሮአዊ ያልሆነን ርኩሰት ወደ ማድረግ ይመራዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት ስንመረምረው፣ እግዚአብሔር ሰውን "አሳልፎ ሰጠው" ማለት፣ ኃጢአት እንዲሠራ አስገደደው ማለት ሳይሆን፣ ሰው የመረጠውን የዓመፃ መንገድ እንዲከተል የሚከለክለውን የጸጋ እጁን አነሳለት ማለት ነው። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ነጻ ፈቃድ ስለሚያከብር፣ ሰው እውነትን አምርሮ ሲቃወም እግዚአብሔር በግድ አያስቆመውም። በዚህ ጊዜ የሰው አእምሮ የመንፈስ ቅዱስን ወቀሳ መስማት ያቆምና፣ ኃጢአትን እንደ ጽድቅ፣ ክፋትን እንደ በጎ ነገር ማየት ይጀምራል። ይህ የማይረባ አእምሮ ዋነኛ መገለጫ ነው።
የዚህ የተጣለ አእምሮ ውጤት እጅግ አደገኛ ነው። ሰዎች ኃጢአት መሥራት ብቻ ሳይሆን፣ ኃጢአት በሚሠሩት ሰዎች ላይ ጭምር ይደሰታሉ፣ ያበረታታሉም (ሮሜ 1:32)። ሕሊናቸው ስለሚደነዝዝ የኃጢአት የጥፋተኝነት ስሜት አይሰማቸውም። በራሳቸው ጥበብ እየተመኩ ከእግዚአብሔር እውነት ይርቃሉ። ይህ ሁኔታ የሰው ልጅ በራሱ ፍላጎት ያመጣው ፍርድ እንጂ፣ እግዚአብሔር በጭካኔ ያደረሰበት ቅጣት አይደለም፤ የኃጢአት ተፈጥሯዊ ፍሬ ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የማስጠንቀቂያ ደወል ነው። ዛሬም ዓለም እግዚአብሔርን ከእውቀት ገበታ በማስወጣት፣ በገዛ ጥበቧ ለመመራት ትሞክራለች። ዘመናዊው ትውልድ ኃጢአትን በሰብአዊ መብትና በነጻነት ስም ሲያጸድቅ እናያለን። ይህ የዘመናችን ትልቅ ፈተና ነው። እኛ ግን አእምሯችን በቃሉ እውነት ዘወትር እንዲታደስ ልንፈቅድ ይገባል። መንፈስ ቅዱስ በሚወቅሰን ጊዜ ልባችንን ካደነደንን፣ ቀስ በቀስ ወደ ማስተዋል መጓደልና ወደማይረባ አእምሮ ልንወድቅ እንደምንችል ተገንዝበን በንስሐ መመላለስ አለብን።
በማጠቃለያ፣ የማይረባ አእምሮ ማለት እውነትን በመቃወም ምክንያት ብርሃን የተነፈገውና በኃጢአት የተበላሸ አስተሳሰብ ነው። "እውነትን አውቆ መካድ በመጨረሻ የሰውን አእምሮ ወደ ጨለማና ወደ ጥፋት የሚያመራ አደገኛ ጎዳና ነው" እንደሚባለው፣ ከእግዚአብሔር የተለየ አእምሮ ለራሱም ሆነ ለሌሎች አጥፊ ነው። የሰው ልጅ እውነተኛ ማስተዋልና ጥበብ የሚጀምረው ፈጣሪውን በማወቅና ለእርሱ እውነት በመገዛት ብቻ መሆኑን ልብ ልንል ይገባል።