ሐዋርያው ጳውሎስ የሰው ልጅ እግዚአብሔርን በመተዉ ምክንያት የሚመጣበትን የሥነ ምግባር ውድቀት ሲገልጽ፣ "ስለዚህ እግዚአብሔር ለሚያስነውር ፍትወት አሳልፎ ሰጣቸው" ይላል (ሮሜ 1:26)። "የሚያስነውር ፍትወት" የሚለው ሐረግ፣ የሰውን ልጅ ተፈጥሯዊ ክብር የሚያዋርድና ፈጣሪ በመጀመሪያ ካስቀመጠው ጤናማ ሥርዓት ያፈነገጠ ክፉ የሥጋ ምኞትን ያመለክታል። ይህ ፍትወት ሰውነትን ለኃጢአት መሣሪያ በማድረግ፣ እግዚአብሔር የፈጠረውን ንጹሕ የጋብቻና የስነ-ጾታ ድንበር ጥሶ መውጣትን በግልጽ የሚያሳይ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ስንመለከት፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የነበረው የሮምና የግሪክ ማኅበረሰብ በሥነ ምግባር እጅግ የተበላሸ ነበር። እንደነዚህ ያሉ አሳፋሪ ልማዶች በጣዖት ቤተ መቅደሶች ውስጥ እንደ አምልኮ ሥርዓት ጭምር ይፈጸሙ ነበር። ጳውሎስ ይህን መልእክት ሲጽፍ፣ የሰው ልጅ ተፈጥሯዊ የሆነውን የጾታ ግንኙነት ትቶ፣ ተፈጥሯዊ ወዳልሆነው ርኩሰት መግባቱን እያጋለጠ ነበር። ይህ የሚያሳየው የጣዖት አምልኮና መንፈሳዊ ክህደት በቀጥታ ወደ ሥጋዊ ርኩሰትና የሥነ ምግባር ውድቀት እንደሚመራ ነው።
በነገረ መለኮት ትምህርት፣ ይህ የሚያስነውር ፍትወት የሰው ልጅ በእግዚአብሔር ላይ ያደረገው አመጽ ቀጥተኛ ፍሬ ነው። እግዚአብሔር ሰውን ወንድና ሴት አድርጎ ሲፈጥር፣ በቅዱስ ጋብቻ ውስጥ የሚፈጸም የተባረከ ሥርዓት አስቀምጦ ነበር (ዘፍ 1:27)። ነገር ግን የሰው ልጅ የፈጣሪውን ሥልጣን ሲክድ፣ በራሱ አካል ላይም ሥርዓት አልበኛ ይሆናል። "ሥጋችሁ የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ነው" የሚለውን ሐዋርያዊ እውነት ወደ ጎን በመተው (፩ ቆሮ 6:19)፣ ሰውነቱን የክፉ ምኞት ማራገፊያ ሲያደርግ፣ ክብሩን ወደ ነውር ይለውጣል።
የዚህ ፍትወት አደገኛነት ኃጢአት መሆኑ ብቻ ሳይሆን፣ ሰውን ማስተዋል ወደሌለው ባርነት መክተቱ ነው። እግዚአብሔር ሰውን ለዚህ ፍትወት አሳልፎ ሲሰጠው፣ የኃጢአት ማገጃው ይነሳል፤ ሰውየውም ሕሊናው ደንዝዞ ኃጢአትን እንደ መብትና እንደ ተፈጥሮ አድርጎ መውሰድ ይጀምራል። ነውር የሆነውን ነገር እንደ ክብር ማየት መጀመር፣ የፍርድ ዋነኛ ምልክት ነው። ይህም ማለት የሰው ልጅ ፈጣሪን ሲረሳ፣ የራሱንም ክብር ረስተው ወደ እንስሳዊ ባሕርይ ዝቅ ይላል።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ወሳኝ የሆነ የቅድስና ጥሪ ያቀርብልናል። ዛሬ በምንኖርበት ዓለም የሚያስነውር ፍትወት በተለያዩ የመገናኛ ብዙኃንና የባሕል እንቅስቃሴዎች እንደ ነጻነትና መብት እየተሰበከ ይገኛል። ነገር ግን ክርስቲያኖች እንደመሆናችን የዓለምን የተዛባ መለኪያ ትተን፣ በቃሉ ወደተሰጠን ቅድስና ልንመለስ ይገባል። ሰውነታችንን ለእግዚአብሔር ደስ የሚያሰኝ ሕያውና ቅዱስ መሥዋዕት አድርገን እንድናቀርብ የተጠራን በመሆናችን (ሮሜ 12:1)፣ ከክፉ ምኞት ሁሉ ርቀን በንጽሕና መኖር አለብን።
በማጠቃለያ፣ የሚያስነውር ፍትወት እግዚአብሔርን መካድ የሚያመጣው የሥነ ምግባር ፍሬ ነው። "የሰው ልጅ ከፈጣሪው ሥርዓት ሲወጣ፣ የገዛ ፈቃዱና ፍትወቱ እጅግ አሳፋሪ ወደሆነ እስራት ይመራዋል" እንደሚባለው፣ ከእግዚአብሔር ሕግ ውጪ የሚደረግ ማንኛውም ፍለጋ የሚያመጣው ውርደትን ብቻ ነው። እውነተኛ ክብርና ነጻነት የሚገኘው አካልንና ነፍስን ለክርስቶስ ጌትነት በቅድስና በማስገዛት ብቻ ነው።