የመንፈስ ፍሬ – ራስን መግዛት ምንድን ነው?

በገላትያ 5፥23 ላይ የተጠቀሰው የመጨረሻው የመንፈስ ፍሬ “ራስን መግዛት” ሲሆን፣ በግሪክኛ “ኤግክራቴያ” ይባላል። ይህ ቃል አንድ ሰው በሥጋዊ ምኞቱ፣ በስሜቱ፣ በቃላቱና በድርጊቱ ላይ ያለውን ሙሉ ቁጥጥር ያሳያል። ራስን መግዛት ማለት፣ ውስጣዊ ፍላጎቶቻችንንና ስሜቶቻችንን ለመንፈስ ቅዱስ ፈቃድና ለእግዚአብሔር ቃል ማስገዛት መቻል ማለት ነው።

በግሪኮ-ሮማውያን ባህል ይህ ቃል በተለይ በስፖርታዊ ውድድሮች ለሚካፈሉ አትሌቶች ይሠራበት ነበር። አንድ አትሌት የድል አክሊል ለማግኘት ሲል ከአመጋገቡ ጀምሮ ብዙ ነገሮችን በመተው ራሱን በዲሲፕሊን ይቀጣል። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን ባህላዊ ምሳሌ በመውሰድ፣ ክርስቲያኖች የዘላለምን ሕይወት አክሊል ለማግኘት መንፈሳዊ ዲሲፕሊንና ራስን መግዛት እንደሚያስፈልጋቸው ያስተምራል።

በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ራስን መግዛት የድነት ሥራችን ሳይሆን በመንፈስ ቅዱስ የተሞላ ሕይወት ውጤት ነው። የሰው ልጅ በውድቀቱ ምክንያት በኃጢአት ምኞት ባሪያ ሆኖ ነበር። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ በአማኙ ልብ ውስጥ ሲያድር፣ ሥጋዊ ምኞቶችን ለማሸነፍ የሚያስችል ኃይል ይሰጠዋል። “ነፍስን ከሚዋጋ ሥጋዊ ምኞት ራቁ” ተብሎ እንደተጻፈው፣ ራስን መግዛት የዕለት ተዕለት የመንፈስ ጦርነት አካል ነው (1 ጴጥሮስ 2፥11)።

የዚህ ፍሬ ውጥረት በሥጋ ፈቃድና በመንፈስ ፈቃድ መሀል ባለው ማያቋርጥ ትግል ላይ ይንጸባረቃል። ሥጋችን ሥርዓት አልበኝነትን፣ ሆዳምነትን፣ ቁጣንና ዝሙትን ይመኛል፤ ራስን መግዛት ግን እነዚህን አጥፊ ምኞቶች በክርስቶስ መስቀል ላይ ቸንክሮ ያስቀራል። አንድ ሰው ከተማን ከሚወስድ ይልቅ መንፈሱን የሚገዛ ይበልጣል እንደሚባለው፣ ታላቁ መንፈሳዊ ድል የሚጀምረው ራስን በማሸነፍ ነው።

ቃሉ ለእኛም በምርጫዎቻችን ላይ ጥንቃቄ እንድናደርግ ያስጠነቅቀናል። ቴክኖሎጂና ዘመናዊው ዓለም ብዙ ፈተናዎችን ይዘው በሚመጡበት በዚህ ዘመን፣ ዓይናችንን፣ ጆሮአችንንና ጊዜያችንን መግዛት እጅግ አስፈላጊ ነው። ራሱን የማይገዛ ሰው ቅጥሩ እንደፈረሰች ከተማ ለጠላት ክፍት ስለሚሆን፣ ዘወትር በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ራሳችንን መግራት አለብን።

በማጠቃለያው፣ ራስን መግዛት በመንፈስ ምሪት የሚገኝ የመጨረሻው የድል ፍሬ ነው። “በእሽቅድምድም የሚታገል ሁሉ በሁሉ ራሱን ይገዛል፤ እነርሱም የሚጠፋውን አክሊል ሊያገኙ ነው፣ እኛ ግን የማይጠፋውን” በሚለው ቃል መሠረት፣ መንፈሳዊ ሕይወታችንን በጥንቃቄና በሥርዓት ልንመራ ይገባል (1 ቆሮንቶስ 9፥25)።