"የመንፈስ ፍሬ ግን ፍቅር፥ ደስታ፥ ሰላም፥ ትዕግሥት፥ ቸርነት፥ በጎነት፥ እምነት፥ የውሃት፥ ራስን መግዛት ነው" (ገላ 5፡22-23)። የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ ማለት አማኝ ህይወቱን ሙሉ በሙሉ ለመንፈስ ቅዱስ ሲያስገዛና ከክርስቶስ ጋር ጥልቅ ህብረት ሲያደርግ፣ በውስጡ የሚፈጠረውና ወደ ውጭ የሚታየው መለኮታዊ ባህሪና የሕይወት ለውጥ ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ጳውሎስ "የሥጋ ሥራዎች" በማለት የሰውን ጥረት ካሳየ በኋላ፣ እዚህ ላይ ግን "የመንፈስ ፍሬ" በማለት የግብርናን ዘይቤ ይጠቀማል። "ሥራ" የሰው ልጅ በራሱ ጉልበትና ድካም የሚያመርተው ሲሆን፣ "ፍሬ" ግን በውስጥ ካለው ሕይወትና ቅርንጫፉ ከግንዱ ጋር ካለው ትስስር በተፈጥሮ የሚገኝ ውጤት ነው። ፍሬ እንዲያድግ ጊዜ፣ እንክብካቤና ከምንጩ ጋር መጣበቅን ይጠይቃል። ይህ የሚያሳየው ክርስቲያናዊ ባህሪ በሰው ሰራሽ ሕግ ሳይሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ ህያው አሰራር የሚገኝ መሆኑን ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የጸጋንና የሕግን ልዩነት ግልጽ ያደርጋል። አስገራሚው ነገር "ፍሬ" የሚለው ቃል በነጠላ ቁጥር መግባቱ ነው። ይህ ማለት ዘጠኙም ባህሪያት የየቅል የሆኑ ስጦታዎች ሳይሆኑ፣ የአንድ ዛፍ፣ ማለትም የአንድ መንፈስ ቅዱስ የተዋሃዱ መገለጫዎች ናቸው። አንዱን መርጠን ሌላውን የምንተወው ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በሙላት ሲሰራ ዘጠኙንም በአንድ ላይ ያፈራቸዋል። እነዚህ የክርስቶስ ራሱ ባህሪያት ናቸው።
ጳውሎስ እነዚህን ፍሬዎች ከዘረዘረ በኋላ "እንደዚህ ያሉትን የሚከለክል ሕግ የለም" ይላል። ሕግ የተሰራው ኃጢአትን ለመገደብና አጥፊዎችን ለመቅጣት እንጂ፣ ፍቅርን፣ ደስታንና ሰላምን የሚከለክል የሞራል ሕግ የለም። የመንፈስ ፍሬ የሚያፈራ ሰው ከሕግ በላይ የሆነን የጽድቅ ሕይወት ይኖራል። የሕግ ጥያቄዎች ሁሉ በመንፈስ ፍሬ ውስጥ ሙሉ በሙሉ ይፈጸማሉ።
ቃሉ ለእኛም ባህሪያችን የመንፈሳዊነታችን እውነተኛ መለኪያ መሆኑን ያስተምረናል። እውነተኛ ክርስትና የሚለካው በምናደርገው ሃይማኖታዊ እንቅስቃሴ ወይም በሚታይ ስጦታ ብቻ ሳይሆን፣ በእለት ተእለት ህይወታችን በምናሳየው የመንፈስ ፍሬ፣ ማለትም በክርስቶስ መልክ በመለወጣችን ነው።
በማጠቃለያ የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ በክርስቶስ ማመን የሚያስገኘው የውስጥ ማንነት ለውጥ ነው። ፍሬ ማፍራት የምንችለው ከእውነተኛው የወይን ግንድ ጋር ስንጣበቅ ብቻ ነው፤ "በእኔ የሚኖር እኔም በእርሱ፥ እርሱ ብዙ ፍሬ ያፈራል፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና" (ዮሐ 15፡5)።