"በጠበበው ደጅ ግቡ፤ ወደ ጥፋት የሚወስደው ደጅ ሰፊ፥ መንገዱም ትልቅ ነውና፥ ወደ እርሱም የሚገቡ ብዙዎች ናቸው" (ማቴ 7:13) በማለት ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ማጠቃለያ ላይ እጅግ አሳሳቢ የሆነ መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ አስተላልፏል። በግሪኩ ቋንቋ "ፕላቲስ" ተብሎ የተጻፈው ቃል "ሰፊ" ወይም ምንም ዓይነት ገደብና እንቅፋት የሌለበትን መንገድ ሲያመለክት፣ "አፖሊያ" የሚለው ቃል ደግሞ የዘለዓለም ጥፋትን ወይም የገሃነምን ፍርድ ይገልጻል። ይህ አዋጅ፣ የሰው ልጅ በምድር ላይ በሚያደርገው መንፈሳዊ ጉዞ ውስጥ ከፊቱ የተቀመጡትን ሁለት ተቃራኒ መንገዶችና የመጨረሻ መዳረሻቸውን የሚያሳይ ታላቅ የሥነ-መለኮት ትምህርት ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የመካከለኛው ምሥራቅ ዘመን ከተሞች በታላላቅ ቅጥሮች የተከበቡ ነበሩ። እነዚህ ከተሞች ሁለት ዓይነት መግቢያ በሮች ነበሯቸው። አንደኛው ብዙ ሕዝብ፣ የንግድ ግመሎችና ታላላቅ ሠረገላዎች ያለ ምንም ችግር በጅምላ የሚገቡበት ሰፊው ዋና ደጅ ሲሆን፣ ሌላኛው ደግሞ ተጓዦች ዕቃቸውን አራግፈው፣ ከግመሎቻቸው ወርደው አንድ በአንድ በግል የሚያልፉበት ጠባብ መግቢያ ነው። ኢየሱስ ይህንን የዕለት ተዕለት ማኅበራዊ ሥዕል በመጠቀም፣ ወደ ዘለዓለም ጥፋት የሚወስደው መንገድ ልክ እንደ ሰፊው የከተማ በር፣ ምንም ዓይነት ራስን መካድ፣ ንስሐ ወይም መስቀል መሸከም የማይጠይቅ እጅግ ቀላልና ብዙዎች የሚንጋጉበት መሆኑን አስተማረ።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሚመነጨው፣ ብዙኃኑ የሚጓዝበት መንገድ ለምን ወደ ሞት ያመራል ከሚለው መሠረታዊ ጥያቄ ነው። ከውድቀት በኋላ የሰው ልጅ ተፈጥሮ ወደ ኃጢአት ያዘነበለ በመሆኑ፣ የሰፊው መንገድ አኗኗር ከሥጋ ምኞትና ከዓለም ሥርዓት ጋር ፍጹም ይስማማል። ሰፊው መንገድ ሁሉንም ዓይነት እምነት፣ የኃጢአት ልምምድ፣ ትዕቢትና ዓለማዊ ፍልስፍና አቅፎ የሚጓዝ፣ የእግዚአብሔርን ቃል መለኪያ የማይጠይቅ የጥፋት ጎዳና ነው። ጠቢቡ ሰሎሞን ለሰው ቅን የምትመስል መንገድ አለች፤ ፍጻሜዋ ግን የሞት መንገድ ነው በማለት እንዳስጠነቀቀው (ምሳ 14:12)፣ ይህ መንገድ በውጫዊ ገጽታው ማራኪ ቢመስልም መጨረሻው ግን የዘለዓለም ሞት ነው።
ይህ ሰፊ ደጅ በዲያብሎስ ማታለያ የተዘጋጀ መንፈሳዊ ወጥመድ ነው። የጨለማው አሠራር ሰዎች የክርስቶስን መስቀል ጥለው፣ በራሳቸው ጽድቅና በዓለም ደስታ እንዲታወሩ መንገዱን እጅግ አሳምሮ ያቀርበዋል። ነገር ግን የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ ይህንን መንፈሳዊ ውጊያ ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል የሆነውን የመንፈስን ሰይፍ ልንይዝ ይገባል (ኤፌ 6:17)። እውነተኛው መንገድና የሕይወት ደጅ ኢየሱስ ክርስቶስ ብቻ ነው። እኔ በሩ ነኝ፤ በእኔ የሚገባ ቢኖር ይድናል እንዳለው (ዮሐ 10:9)፣ የጠባቡ ደጅ መግቢያ መስፈርት ራስን ክዶ፣ በንስሐ ታጥቦና በክርስቶስ ደም ነጽቶ፣ መንፈስ ቅዱስ በሚሰጠው አቅም በቅድስና መጓዝ ብቻ ነው።
ከዚህ ጥልቅ እውነት ለእኛ የክርስትና ሕይወት የሚሆን ታላቅ መንፈሳዊ ትምህርት እናገኛለን። ዛሬ በምንኖርበት ዓለም፣ ብዙሃኑ የሚስማማበትና ሚዲያው የሚያራግበው አኗኗር ትክክል እንደሆነ ተደርጎ ይቆጠራል። ኃጢአት ሥልጣኔ መስሎ በሚቀርብበት በዚህ ዘመን፣ ከብዙሃኑ ጋር ተቀላቅሎ በሰፊው መንገድ መጓዝ እጅግ ፈታኝ ነው። ነገር ግን እውነተኛ ክርስትና የብዙሃንን ድምፅ ሳይሆን የእግዚአብሔርን ድምፅ መስማትን ይጠይቃል። ወደ ሕይወት የሚያስገባው ደጅ ጠባብ፣ መንገዱም ቀጭን ስለሆነ የሚያገኙት ጥቂቶች ናቸው (ማቴ 7:14)። ስለዚህም ከዓለም ተለይተን፣ በእውነትና በመንፈስ እየተመላለስን የመስቀሉን መንገድ በታማኝነት ልንከተል ይገባል።
በመጨረሻም፣ ሰፊው ደጅ ምንም ዓይነት መንፈሳዊ ዲስፕሊንና መለኮታዊ ሕግን የማይጠይቅ በመሆኑ ወደ ዘለዓለም የጥፋት ገደል የሚያዘቅጥ መሆኑን አበክረን ልንገነዘብ ይገባል። "በሰፊው የዓለም ጎዳና ላይ ከብዙሃኑ ጋር ተንደባሎ ወደ ገሃነም ከመውረድ፣ መስቀልን ተሸክሞ በጠባቡ የክርስቶስ መንገድ ብቻውን መጓዝ የዘለዓለምን ሕይወት አክሊል የሚያቀዳጅ እውነተኛ ጥበብ ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ ፈተናና መከራ ቢበዛበትም እንኳ፣ መጨረሻው የሰማይ ክብር በሆነው በጠባቡ የቅድስና ጎዳና ላይ ጸንተን እንድንቆም በግልጽ ያስተምረናል (ሥራ 14:22)።