ያዕቆብ ስለ ትሕትና የሚያስተምረውን ክፍል ሲያጠቃልል "በጌታ ፊት ራሳችሁን አዋርዱ እርሱም ከፍ ያደርጋችኋል" በማለት ድንቅ የሆነ መንፈሳዊ መርህ ያስቀምጣል (ያዕቆብ 4፡10)። "ከፍ ያደርጋችኋል" የሚለው ቃል እግዚአብሔር ራሱ በጊዜውና በወሰነው መንገድ፣ ራሱን በትሕትና ዝቅ ላደረገ ሰው መንፈሳዊ ክብርን፣ ሞገስንና ድልን እንደሚሰጠው የሚያሳይ ታላቅ የተስፋ ቃል ነው።
በዓለማዊው ሥርዓት ከፍታ የሚገኘው በጉልበት፣ ሌላውን በመግፋት፣ ራስን በማስተዋወቅና በትዕቢት ነው። የዓለም መርህ "ራስህን ከፍ አድርግ፣ ያኔ ሰዎች ያከብሩሃል" የሚል ነው። ነገር ግን በመንፈሳዊው ዓለም ሕጉ ተቃራኒ ነው። የእግዚአብሔር መርህ ከፍታ የሚጀምረው በመዋረድና ዝቅ በማለት ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱን ባዶ አድርጎ እስከ መስቀል ሞት ድረስ ስለታዘዘ፣ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው (ፊልጵስዩስ 2፡8-9)። ይህ የክርስቶስ ጎዳና የእኛም የሕይወት መመሪያ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ራስን ማዋረድ ማለት የሰውነትን ክብር ማሳጣት ወይም ራስን መጥላት ማለት አይደለም። ራስን ማዋረድ ማለት በጌታ ፊት የገዛ አቅመ ቢስነትን ማመን፣ ኃጢአትን በንስሐ መናዘዝና ሕይወትን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ማስገዛት ነው። እኛ የራሳችንን አክሊል ከጌታ እግር ሥር ስናስቀምጥ፣ እርሱ ደግሞ የጸጋውን አክሊል በራሳችን ላይ ያደርጋል። ክብራችን ያለው በገዛ ጥረታችን ሳይሆን በእርሱ ከፍ ማድረጊያ እጅ ላይ ነው።
ብዙ ጊዜ ሰዎች ራሳቸውን ከፍ ለማድረግ ስለሚሞክሩ በእግዚአብሔር እጅ ይዋረዳሉ። እኛ ግን ራሳችንን ዝቅ ስናደርግ እግዚአብሔር ራሱ ጊዜውን ጠብቆ ከፍ ያደርገናል። እርሱ ከፍ ሲያደርግ ማንም ሊያዋርድ አይችልም። ይህ ከፍታ ቁሳዊ ብልጽግናን ወይም ምድራዊ ሥልጣንን ላይጨምር ይችላል፤ ነገር ግን የኃጢአትን ሥልጣን ማሸነፍን፣ የመንፈስ ቅዱስን ኃይል መሞላትንና በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ የከበረ ሥፍራ ማግኘትን ያረጋግጣል።
በመከራና በፈተና ውስጥ ለሚያልፉ አማኞች ይህ ቃል ትልቅ መጽናኛ ነው። በዓለም ፊት የተናቅን፣ የተዋረድንና የተገፋን ብንመስልም፣ እኛ ፊታችንን ወደ እግዚአብሔር ከመለስን እርሱ በመንፈሳዊው ዓለም ከፍታ ላይ ያቆመናል። እውነተኛው ዋስትናና ክብር የሚመጣው ከሰው ሳይሆን ከልዑል እግዚአብሔር ነው። በእርሱ ፊት መዋረድ፣ ከእርሱ ጋር ለመንገሥ የሚያበቃ ብቸኛ መንገድ ነው።
ቃሉ ለእኛም በዓለም ሥርዓት ራሳችንን ከፍ ከማድረግ ይልቅ በእግዚአብሔር ፊት በትሕትና እንድንወድቅ ያሳስበናል፤ የእርሱ እጅ በጊዜው እንደሚያከብረንም ያስተምረናል። "እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ጴጥሮስ 5፡6)፣ እኛም ክብራችንን ከእርሱ ብቻ በመጠበቅ በትሕትና ልንመላለስ ይገባናል።