በጥላቻና በነፍስ ግድያ መካከል ያለውን መንፈሳዊ ትስስር ሐዋርያው ዮሐንስ ሲገልጽ፣ "ወንድሙን የሚጠላ ሁሉ ነፍሰ ገዳይ ነው፤ ነፍሰ ገዳይም የሆነ ሁሉ የዘላለም ሕይወት በእርሱ እንዳይኖር ታውቃላችሁ" (1 ዮሐንስ 3፡15) በማለት እጅግ አስደንጋጭ የሆነ መለኮታዊ ሕግን ያስቀምጣል። እዚህ ላይ "ጥላቻ" ማለት የሰውን ሕይወት፣ ክብርና ደኅንነት መጥላት፣ ቂም መያዝና ክፉ መመኘት ሲሆን፣ "ነፍሰ ገዳይ ነው" ማለት ደግሞ በእግዚአብሔር የፍርድ ሚዛን ጥላቻና ግድያ አንድ ዓይነት የኃጢአት ሥር ያላቸው መሆናቸውን የሚያሳይ ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ አይሁዳውያን ሕግን የሚረዱት በውጫዊ ድርጊት ብቻ ነበር። አንድ ሰው በስለት ወይም በድንጋይ የሰውን ነፍስ ካላጠፋ በስተቀር ነፍሰ ገዳይ እንደሆነ አድርገው አያስቡም ነበር። ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ የተራራው ላይ ስብከቱን ሲያስተምር፣ ሕግን ከውጫዊ ተግባር አልፎ ወደ ልብ በማውረድ፣ "በወንድሙ ላይ የሚቆጣ ሁሉ ፍርድ ይገባዋል" (ማቴዎስ 5፡21-22) በማለት አዲሱን የመንግሥቱን ሕግ ደነገገ። ዮሐንስም ይህንኑ የጌታን ትምህርት በመከተል የጥላቻን እውነተኛ ገጽታ አጋለጠ።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት፣ ኃጢአት ከመፈጸሙ በፊት በልብ ውስጥ የሚኖረውን እርግዝና ያሳያል። የነፍስ ግድያ የጥላቻ የመጨረሻው ፍሬ ሲሆን፣ ጥላቻ ደግሞ የነፍስ ግድያ ሥር ነው። ቃየን አቤልን የገደለው በጥላቻና በቅናት ተነድቶ ነው (1 ዮሐንስ 3፡12)። ስለዚህ በእግዚአብሔር ፊት ወንድሙን የሚጠላ ሰው፣ የሰውየውን መጥፋት በልቡ ስለፈቀደ፣ እንደ ነፍሰ ገዳይ ይቆጠራል። ፍቅር ሕይወትን ሲሰጥ፣ ጥላቻ ግን የሰውን ሕልውና ያጠፋል።
በተጨማሪም፣ መጽሐፍ ቅዱስ ጥላቻ የዘላለም ሕይወት ካለው ሰው ጋር ፈጽሞ እንደማይሄድ ያረጋግጣል። የእግዚአብሔር ባሕርይ ፍቅር ስለሆነ፣ የዘላለም ሕይወት (የእግዚአብሔር ሕይወት) በውስጡ ያለ ሰው ሌላውን አጥብቆ ሊጠላ አይችልም። ጥላቻ የዲያብሎስ ባሕርይ ነው። "ማንም እግዚአብሔርን እወዳለሁ እያለ ወንድሙን ቢጠላ ውሸተኛ ነው" (1 ዮሐንስ 4፡20) እንደሚል፣ የእውነተኛ ክርስትና መለኪያው ይቅርታና ፍቅር እንጂ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ብቻ አይደለም።
ቃሉ ለእኛም በልባችን ውስጥ ያለውን ማንኛውንም ዓይነት ቂምና ጥላቻ ነቅለን እንድንጥል ታላቅ ማስጠንቀቂያ ይሆንልናል። በቤተ ክርስቲያን፣ በቤተሰብ ወይም በማኅበረሰብ ውስጥ ከሰዎች ጋር ስንጋጭ፣ የጥላቻን መንፈስ በማሳደግ በእግዚአብሔር ፊት ነፍሰ ገዳይ ከመባል ይልቅ፣ የክርስቶስን ይቅር ባይነት በማንጸባረቅ ፍቅርን በተግባር ልናሳይ ይገባናል።
"ግድያ የጥላቻ ፍሬ ሲሆን፣ ጥላቻ ደግሞ መሳሪያ ያልያዘ የልብ ግድያ ነው፤" እንደሚባለው፣ በእግዚአብሔር ፊት ንጹሕ ሆነን ለመገኘት፣ ልባችንን ከማንኛውም ዓይነት የጥላቻና የቂም መርዝ ፈጽመን ልናነጻው ያስፈልገናል።