"እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል" (ገላ 2፡20) የሚለው አባባል የአዲስ ኪዳን ታላቁ ምስጢር ነው። ይህ ማለት በትንሳኤው ያረገው ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ በመንፈስ ቅዱስ በኩል በአማኙ ልብ ውስጥ በማደሪያነት ተቀምጦ ህይወቱን ይመራል፣ ይቆጣጠራል እንዲሁም ያበረታታል ማለት ነው።
በብሉይ ኪዳን እግዚአብሔር በድንኳን ወይም በቤተ መቅደስ ውስጥ በክብሩ ይገለጥ ነበር። በአዲስ ኪዳን ግን አማኙ ራሱ የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ሆኗል (1ቆሮ 6፡19)። ክርስቶስ በአማኙ ውስጥ መኖሩ ጊዜያዊ ጉብኝት ሳይሆን ዘላቂ መኖሪያን ያመለክታል። ይህም እግዚአብሔር ከሰው ልጆች ጋር ያደረገው የቅርብና የጠበቀ ህብረት መገለጫ ነው።
የዚህ እውነት የሥነ መለኮት ክብደት እጅግ ጥልቅ ነው። ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ሲኖር የራሱን ባህሪ፣ ፍቅር፣ ቅድስናና ኃይል በውስጣችን ያሰራጫል። እኛ በራሳችን አቅም የእግዚአብሔርን ህግ መፈጸም አንችልም፤ ነገር ግን በውስጣችን የሚኖረው ክርስቶስ በእኛ ሕይወት ውስጥ ሆኖ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ይፈጽማል። ይህ ከውጭ ወደ ውስጥ የሚመጣ የህግ ጫና ሳይሆን ከውስጥ ወደ ውጭ የሚፈልቅ የሕይወት ኃይል ነው።
ይህ ማለት እኛ የእርሱ እጆች፣ እግሮችና አንደበቶች ሆነን በምድር ላይ እርሱን እንወክላለን ማለት ነው። ክርስቶስ በእኛ ውስጥ ስለሚኖር የኃጢአትን ፈተና ለማሸነፍና የጽድቅን ፍሬ ለማፍራት የሚያስችል ጸጋን እናገኛለን። አሮጌው ማንነት ሲሞት አዲሱ የክርስቶስ ሕይወት በውስጣችን ይበራል (ቆላ 1፡27)።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ ተስፋና ብርታት ነው። በሕይወት ፈተናዎች፣ ድክመቶችና ተግዳሮቶች ውስጥ ስናልፍ ብቻችንን እንዳልሆንን፣ የሁሉ ጌታ የሆነው ክርስቶስ በውስጣችን እንዳለ በማወቅ እንጽናናለን። በራሳችን አቅም ሳይሆን በውስጣችን በሚሰራው በእርሱ ኃይል እንመካለን።
በማጠቃለያ ክርስቶስ በእኛ መኖሩ የህይወታችን ምንጭና የክብራችን ተስፋ ነው። ህይወታችን የእርሱን መልክ የሚያንጸባርቅ መስታወት ይሆናል፤ እርሱ ራሱ "እኔ የወይን ግንድ ነኝ እናንተም ቅርንጫፎች ናችሁ፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉምና" (ዮሐ 15፡5) ብሎ እንዳስተማረን ህይወታችን በእርሱ ላይ የተመሰረተ ነው።