ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን እንደ መጻሕፍት ቃል ሞተ ማለት ምን ማለት ነው (1 ቆሮንቶስ 15፡3)?

ሐዋርያው ጳውሎስ የክርስትናን እምነት መሠረትና የወንጌልን ማዕከላዊ መልእክት ሲያጠቃልል፣ "እኔ ደግሞ የተቀበልሁትን ከሁሉ በፊት አሳልፌ ሰጠኋችሁ እንዲህ ብዬ፦ መጽሐፍ እንደሚል ክርስቶስ ስለ ኃጢአታችን ሞተ" በማለት ታላቁን የምሥራች ያውጃል (1 ቆሮ 15:3)። "እንደ መጻሕፍት ቃል" (በግሪኩ ካታ ታስ ግራፋስ) የሚለው አገላለጽ፣ የክርስቶስ ሞት ዝም ብሎ በድንገት የተከሰተ አደጋ ወይም የሰው ልጆች ሴራ ውጤት ሳይሆን፣ በብሉይ ኪዳን ነቢያት ከዘመናት በፊት በግልጽ የተነገረና የተጻፈ፣ እግዚአብሔር ለሰው ልጅ ያዘጋጀው ታላቅ የድነት ዕቅድ ፍጻሜ መሆኑን ያረጋገጣል።

በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የነበሩ አይሁዳውያን መሲሑ ሞትን ድል አድርጎ ሮማውያንን ያጠፋል ብለው እንጂ፣ በመስቀል ላይ ተዋርዶ ይሞታል ብለው አያምኑም ነበር። አሕዛብ (ግሪካውያን) ደግሞ አምላክ ሥጋ ለብሶ ይሞታል የሚለውን ሐሳብ እንደ ሞኝነት ይቆጥሩት ነበር။ ጳውሎስ ይህን ታሪካዊ ክርክር ለመመለስ፣ የክርስቶስን ሞት ሕጋዊነትና መለኮታዊነት ከብሉይ ኪዳን መጻሕፍት (እንደ ኢሳይያስ 53፣ መዝሙር 22) በማጣቀስ፣ መስቀሉ የእግዚአብሔር ጥንታዊ ዕቅድ መሆኑን አሳመናቸው። የክርስቶስ ሞት የነቢያትን ቃል ኪዳን የፈጸመ ነው።

በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ "ስለ ኃጢአታችን ሞተ" የሚለው ቃል ምትካዊ ቤዛነትን በጉልህ ያሳያል። ክርስቶስ የሞተው የራሱ ኃጢአት ኖሮበት ወይም ለምሳሌነት ብቻ አይደለም፤ እርሱ የሞተው በእኛ ፋንታ፣ የእኛን የኃጢአት ቅጣት ተሸክሞ ነው። ነቢዩ ኢሳይያስ፣ "እግዚአብሔር የሁላችንን በደል በእርሱ ላይ አኖረ" ብሎ እንደጻፈው (ኢሳ 53:6)፣ መጽሐፍ ቅዱስ የሚያስተምረው ይህንኑ የጸጋ ልውውጥ ነው። እግዚአብሔር አብ የሰውን ኃጢአት በክርስቶስ ላይ በመጫን የጽድቅ ፍርዱን አረካ፤ ይህ ደግሞ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተገለጠው የድነት ብቸኛ መንገድ ነው።

በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የእምነታችን መሠረት በታሪክና በቃል ላይ መቆሙ ነው። ክርስትና በተረት ወይም በሰው ፍልስፍና ላይ የተመሠረተ ሃይማኖት አይደለም። የክርስቶስ ሞትና ትንሣኤ በታሪክ ውስጥ በተጨባጭ የተፈጸሙና፣ በቅዱሳት መጻሕፍት አስቀድመው የተረጋገጡ መለኮታዊ እውነታዎች ናቸው። "መጽሐፍ እንደሚል" የሚለው ቃል၊ የእምነታችን መልሕቅ የእግዚአብሔር ቃል ብቻ መሆኑን ያሳያል። እግዚአብሔር የተናገረው ቃል ሁሉ በክርስቶስ ኢየሱስ "አዎ" እና "አሜን" ሆኖ ተፈጽሟል (2 ቆሮ 1:20)።

ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የመዳን ዋስትና ይሰጠናል። ድነታችን የተመሠረተው በስሜታችን ወይም በሥራችን ላይ ሳይሆን፣ እንደ መጻሕፍት ቃል በተፈጸመው በክርስቶስ የሞትና የትንሣኤ ሥራ ላይ ነው። ዛሬ የተለያዩ ሐሰተኛ ትምህርቶች የወንጌልን እውነት ለማጣመም ቢሞክሩም፣ እኛ ግን ከጥንት ጀምሮ ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ በተሰጠው በዚህ እምነት ላይ መቆም አለብን። የክርስቶስ ደም ስለ ኃጢአታችን መፍሰሱ፣ ብቸኛውና ፍጹሙ የማዳኛ መንገድ መሆኑን አጥብቀን ልንይዝ ይገባል።

በማጠቃለያ፣ ክርስቶስ እንደ መጻሕፍት ቃል መሞቱ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ የታሪክ ባለቤትነት ያረጋግጣል። "መስቀሉ የታሪክ አደጋ ሳይሆን፣ ከዘላለም በፊት የተነደፈና በነቢያት ብዕር የተረጋገጠ መለኮታዊ የማዳኛ ድልድይ ነው" እንደሚባለው፣ እውነተኛው ወንጌል ይህ ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህን ሕያው ወንጌል በልቡ አትሞ፣ ስለ ኃጢአቱ ለሞተውና ለተነሳው ጌታ ዘወትር በፍቅርና በምስጋና ሊገዛ ይገባል።