"አንዳንዶች ከቅንዓትና ከክርክር እንኳ ሌሎች ግን ከበጎ ፈቃድ የተነሣ ክርስቶስን ይሰብካሉ" (ፊልጵ 1፡15)። ይህ ቃል በቤተ ክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ከሚታዩት እጅግ አሳዛኝና ውስብስብ እውነታዎች አንዱን የሚገልጽ ነው። ክርስቶስን በቅንዓትና በክርክር መስበክ ማለት፣ ትክክለኛውን የወንጌል መልእክት (ስለ ክርስቶስ መሞትና መነሳት) እያስተላለፉ፣ ነገር ግን ይህንን የሚያደርጉት ሰዎችን ለማዳን ወይም እግዚአብሔርን ለማስከበር ሳይሆን፣ በውስጣዊ ምቀኝነት፣ ፉክክር፣ የራስን ስም ለማግነንና የሌላውን አገልጋይ (በተለይም የጳውሎስን) ስም ለማጥፋት በማሰብ ሲያገለግሉ ማለት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የጻፈው በሮም እስር ቤት ሆኖ ነው። በሮም የነበሩ አንዳንድ የቤተ ክርስቲያን መሪዎች ጳውሎስን በመንፈሳዊ ቅንዓት ይመለከቱት ነበር። ጳውሎስ በሰንሰለት መታሰሩን እንደ መልካም አጋጣሚ በመጠቀም፣ የራሳቸውን ዝና ለማስፋትና የጳውሎስን ተጽዕኖ ለመቀነስ በማሰብ በፉክክር መንፈስ ስብከት ጀመሩ። አላማቸው በጳውሎስ "እስራት ላይ መከራን ለመጨመር" (ፊልጵ 1፡16)፣ ማለትም እርሱን በስነ ልቦና ለመጉዳትና ተከታዮቹን ለመውሰድ ነበር።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በ\’መልእክቱ ትክክለኛነት\’ እና በ\’ሰብኪው ልብ ቆሻሻነት\’ መካከል ያለውን ተቃርኖ ያሳያል። እነዚህ ሰዎች የሚሰብኩት የሐሰት ትምህርት (እንደ ገላትያ መናፍቃን) አልነበረም፤ የሚሰብኩት እውነተኛውን ክርስቶስን ነው። ችግራቸው አስተምህሯቸው ሳይሆን የተንኮል የልብ መነሻቸው ነበር። እግዚአብሔር ቃሉን ስለሚያከብር ቆሻሻ በሆነ የልብ ሰርጥ ውስጥ እንኳን ንጹሁን የወንጌል ውኃ ሊያሳልፍ እንደሚችል ይህ ክፍል በግልጽ ያሳያል። አገልጋዩ ይኮነናል፣ ቃሉ ግን ይሰራል።
የሚያስደንቀው የጳውሎስ ምላሽ ነው። አብዛኛው ሰው ስሙ ሲጠፋና በፉክክር ሲገፋ ራሱን ለመከላከል ይጣላል። ጳውሎስ ግን የራሱ ስምና ክብር ጉዳዩ ስላልነበረ፣ "ምን አለ? በማንኛውም መንገድ በግብዝነት ቢሆን ወይም በእውነት ክርስቶስ ይሰበካል በዚህም ደስ ብሎኛል" (ፊልጵ 1፡18) በማለት የላቀ መንፈሳዊ ብስለቱን አሳይቷል። ለጳውሎስ ዋናው ነገር የክርስቶስ ስም ከፍ ማለቱ ብቻ ነበር።
ቃሉ ለእኛም፣ በተለይም በቤተ ክርስቲያን አገልጋዮች መካከል ለሚታየው የፉክክር፣ የምቀኝነትና የስም ማጥፋት አገልግሎት ትልቅ መስተዋት ነው። አገልግሎት የራስን ግዛት ማስፋፊያ መሆን የለበትም። እግዚአብሔር የሚመዝነው የምንሰብከውን ቃል ብቻ ሳይሆን፣ የምንሰብክበትን የልብ ዝንባሌ ጭምር መሆኑን አውቀን ልባችንን ልንጠብቅ ይገባል።
በማጠቃለያ ክርስቶስን በክርክር መስበክ የሥጋ ስራ ውጤት ነው። እውነተኛ አገልግሎት የሚመነጨው ለጌታ ካለ ንጹህ ፍቅር እንጂ ከፉክክር አይደለም፤ "አንዳንዱ ሌላውን ከራሱ ይልቅ እንዲሻል ይቍጠር እንጂ በወገንተኝነት ወይም በከንቱ ውዳሴ ምንም አታድርጉ" (ፊልጵ 2፡3)።