ሐዋርያው ጳውሎስ የአማኞችን ሕይወት ተጽዕኖ ሲገልጽ "በሚድኑቱና በሚጠፉቱ ዘንድ ለእግዚአብሔር የክርስቶስ መዓዛ ነንና" በማለት አስደናቂ ዘይቤ ይጠቀማል (2 ቆሮንቶስ 2:15)። "የክርስቶስ መዓዛ" የሚለው አገላለጽ፣ ክርስቲያኖች በዕለት ተዕለት ኑሯቸው፣ በንግግራቸውና በሥነ ምግባራቸው የኢየሱስ ክርስቶስን ባሕርይ፣ ፍቅርና የሕይወት ውበት አፍልቀው ለሌሎች ሰዎች የሚያካፍሉ ሕያው መልእክተኞች መሆናቸውን የሚያሳይ ነው።
በታሪካዊውና በባህላዊው አውድ፣ የሮማውያን የጦር ጄኔራሎች ድል አድርገው ወደ ከተማ ሲገቡ ታላቅ ሰልፍ ይደረግ ነበር። በሰልፉ ላይ ልዩ ልዩ ዕጣኖችና ሽቶዎች ይጨሳሉ። ይህ የዕጣን መዓዛ ለአሸናፊዎቹ ወታደሮች የድልና የሕይወት ሽታ ሲሆን፣ ተማርከው ለሞት ለሚሄዱት ምርኮኞች ግን የሞትና የፍርድ ሽታ ነበር። ጳውሎስ ይህንን ሥዕል በመውሰድ፣ የወንጌል መልእክትና የክርስቲያኖች ሕይወት ለሚያምኑት የሕይወት ቃል፣ ለሚክዱት ደግሞ የፍርድ ምልክት መሆኑን በነገረ መለኮት አብራራ።
ይህንን የክርስቲያኖችን ተጽዕኖ ፈጣሪነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ያስተምረዋል። እንግዲህ ወንድሞች ሆይ፣ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ሮሜ 12:1)። ቅዱስ መሥዋዕት ዘወትር ለእግዚአብሔር መልካም መዓዛ ሆኖ እንደሚያርግ፣ ኑሯችንም ሰማይን ደስ የሚያሰኝ ጠረን አለው።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት ክርስቲያኖች በዓለም መካከል ሲመላለሱ በሚያጋጥማቸው የተለያየ ምላሽ ላይ ይታያል። አንድ ክርስቲያን የክርስቶስን ብርሃን ሲያበራ ሁሉም ሰው አይወደውም። አንዳንዶች በሕይወቱ ተማርከው ወደ ድነት ሲመጡ፣ ኃጢአትን የወደዱት ግን ይጸየፉታል፣ ያሳድዱታልም። አማኙ ይህንን ሁለት ዓይነት ምላሽ ተቀብሎ፣ ተስፋ ሳይቆርጥ የክርስቶስን መዓዛ ማፍሰሱን መቀጠል አለበት።
ቃሉ ለእኛም ማንነታችንን በየትኛውም ሥፍራ ሳንደብቅ እንድንገልጽ ያሳስበናል። በሥራ ቦታ፣ በትምህርት ቤትም ሆነ በማኅበረሰቡ ውስጥ ስንሆን፣ ቃላት ሳንናገር እንኳ ኑሯችን፣ ቅድስናችንና ፍቅራችን የክርስቶስን መልካም ጠረን ለዓለም እንዲያውጅ ጥብቅ ኃላፊነት ይጥልብናል።
በማጠቃለያው፣ የክርስቶስ መዓዛ መሆን ታላቅ መንፈሳዊ ክብር ነው። "በመልካም ሽቶ የተሞላ ዕቃ በገባበት ቤት ሁሉ ጠረኑን እንደሚተው፣ እውነተኛ ክርስቲያንም በተገኘበት ሥፍራ ሁሉ የክርስቶስን የፍቅር መዓዛ ሳያሰራጭ አይወጣም" በሚለው እውነት ጸንተን፣ ዘወትር የጌታ ሕያው ምስክሮች ልንሆን ይገባናል።