የአማኞችን አዲስ ተፈጥሮና የዳግም ልደትን ኃይል ሐዋርያው ዮሐንስ ሲያብራራ፣ "ከእግዚአብሔር የተወለደ ሁሉ ኃጢአትን አያደርግም፣ ዘሩ በእርሱ ይኖራልና፤ ከእግዚአብሔርም ስለ ተወለደ ኃጢአትን ሊያደርግ አይችልም" (1 ዮሐንስ 3፡9) በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን ይገልጻል። እዚህ ላይ "ኃጢአትን አያደርግም" የሚለው ቃል በዋናው የግሪክ ቋንቋ የዘወትርን፣ ያላቋረጠ የሕይወት ዘይቤንና ልምምድን የሚያመለክት የአሁን ጊዜ ግስ ነው። ይህ ማለት አንድ ዳግመኛ የተወለደ አማኝ ፈጽሞ አይሳሳትም፣ ወይም ፍጹም ነው ማለት ሳይሆን፣ ኃጢአትን እንደ ዘወትር ልማዱ አድርጎ መለማመድና በኃጢአት ሕይወት ውስጥ ረክቶ መኖር አይችልም ማለት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በመጀመሪያዋ ቤተ ክርስቲያን የነበሩ አንዳንድ ኑፋቄዎች ሥጋና መንፈስን ለያይተው በማየት "መንፈሳችን ከዳነ በኋላ በሥጋችን የምንሠራው ማናቸውም ኃጢአት አያረክሰንም" ብለው ያስተምሩ ነበር። እነዚህ ሐሰተኛ መምህራን ኃጢአትን እንደ ልማድ እያደረጉ፣ አሁንም ከእግዚአብሔር ጋር ፍጹም ኅብረት እንዳላቸው ይናገሩ ነበር። ዮሐንስ ግን የእግዚአብሔር ቅድስናና የሰው ልጅ የኃጢአት ልምምድ ፈጽሞ እንደማይጣጣሙ በማሳየት፣ እውነተኛ መንፈሳዊነት ከሥነ ምግባር ንጽሕና ጋር ፈጽሞ የማይነጣጠል መሆኑን በማስተማር ይህንን አደገኛ ትምህርት አጥብቆ ተቃወመው።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት፣ በአዲሱ የእግዚአብሔር ተፈጥሮና በአሮጌው የውድቀት ልማድ መካከል የሚደረገውን ትግል ያሳያል። ከእግዚአብሔር መወለድ ማለትም ዳግም ልደት፣ የሰውን የውስጥ ማንነት፣ የልብ ፍላጎትና የሕይወት አቅጣጫ ሙሉ በሙሉ ይቀይረዋል። አንድ አሳማ በጭቃ ውስጥ መዘፈቅ ተፈጥሯዊ ደስታው ሲሆን፣ በግ ግን በጭቃ ውስጥ መውደቅን እንደሚጠላ ሁሉ፣ ዳግመኛ የተወለደም ሰው ኃጢአት ሲሠራ የውስጥ ሰላሙን ያጣል፣ በመንፈስ ቅዱስ ይወቀሳል፣ እንዲሁም በፍጥነት ንስሐ ይገባል እንጂ በኃጢአቱ አይጸናም።
በተጨማሪም፣ መጽሐፍ ቅዱስ "ኃጢአት የለብንም ብንል ራሳችንን እናስታለን" (1 ዮሐንስ 1፡8) በማለት አማኞች በሥጋ ድካም ሊወድቁ እንደሚችሉ በግልጽ ያስተምራል። ነገር ግን በድካም መውደቅና ኃጢአትን እንደ ሕይወት መመሪያ አድርጎ መኖር ፍጹም የተለያዩ ነገሮች ናቸው። ሐዋርያው ጴጥሮስ በድካም ጌታውን ቢክድም በንስሐ እንደተመለሰ፣ ይሁዳ ግን ኃጢአትን ልምምዱ አድርጎ እንደጠፋው ዓይነት ልዩነት ነው። በመንፈስ ቅዱስ የታተመ አማኝ፣ የቅድስና ኃይል በውስጡ ስለሚሠራ የኃጢአትን ባርነት ጥሶ ይወጣል (ሮሜ 6፡14)።
ቃሉ ለእኛም ስለ እውነተኛ ማንነታችንና ስለ ተጠራንበት የቅድስና ኑሮ ትክክለኛ ግንዛቤ እንዲኖረን ያደርገናል። ዘመናዊው ዓለም ኃጢአትን እንደ ተራ ነገር እንድንቆጥረውና ከክርስቲያናዊ ስማችን ጋር አብረን እንድንይዘው ግፊት ቢያደርግብንም፣ እኛ ግን ከቅዱስ አምላክ የተወለድን አዳዲስ ፍጥረቶች መሆናችንን አውቀን፣ የኃጢአትን ልማድ ክደን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በቅድስና ልንመላለስ ይገባናል።
"የእግዚአብሔር ልጅ የሆነ ሰው በኃጢአት ጭቃ ውስጥ ድንገት ሊወድቅ ቢችልም፣ የንስሐን ውሃ ትቶ በጭቃው ውስጥ መኖርን ግን ፈጽሞ አይመርጥም፤" እንደሚባለው፣ አዲሱ መለኮታዊ ተፈጥሯችን ኃጢአትን ጠልተን እግዚአብሔርን አጥብቀን እንድንወድ የሚያደርግ የጸጋ ኃይል ነው።