ጌታ ኢየሱስ ለኒቆዲሞስ ስለ መንፈሳዊ ልደት ሲያስረዳው "ከሥጋ የተወለደ ሥጋ ነው፥ ከመንፈስም የተወለደ መንፈስ ነው" በማለት በሥጋዊና በመንፈሳዊ ተፈጥሮ መካከል ያለውን ፍጹም ልዩነት ያሳያል (ዮሐንስ 3፡6)። "ከሥጋ የተወለደ ሥጋ ነው" ማለት ማንኛውም የሰው ልጅ ከእናትና ከአባቱ በሚወለድበት ጊዜ፣ ውድቀት ያለበትንና ለኃጢአት የተጋለጠውን አሮጌውን የሰው ልጅ ተፈጥሮ ወርሶ ይወለዳል ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ አይሁዳውያን ከአብርሃም ዘር በመወለዳቸው ብቻ በእግዚአብሔር ፊት ጻድቃን እንደሆኑና የእግዚአብሔርን መንግሥት እንደወረሱ አድርገው ያስቡ ነበር። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ አብርሃምም ሆነ ሌላ ማንም ሰው ሥጋ በመሆኑ، ከሥጋ የሚገኘው ትውልድ ሁሉ ሥጋዊ ብቻ መሆኑን ለማረጋገጥ ነው። የሰው ልጅ በዘሩ የቱንም ያህል የተከበረ ቢሆን፣ አዳማዊ የሆነውንና ለሞት የተገዛውን ተፈጥሮ ከመውረስ ሊያመልጥ አይችልም።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የሰውን ልጅ አጠቃላይ የኃጢአት ውድቀት በጥብቅ ያስተምራል። ሥጋ በራሱ መንፈሳዊ ፍሬ ሊያፈራ አይችልም፤ "ሥጋዊ አሳብ ለእግዚአብሔር ጥል ነውና" (ሮሜ 8፡7)። የሰው ልጅ በራሱ ጥረት፣ በትምህርት፣ በሥነ ምግባር ማሻሻያ ወይም በሃይማኖታዊ ሥርዓት የቱንም ያህል ቢታገል، ሥጋዊ ተፈጥሮውን ወደ መንፈሳዊነት መቀየር አይችልም። ፖም ከፖም ዛፍ እንደሚገኝ ሁሉ፣ ኃጢአተኛው የሰው ልጅም ኃጢአተኛን ሥጋ ያስገኛል።
በዚህ አውድ ውስጥ እጅግ ከባድ የሆነ የህልውና ውጥረት እናያለን። የሰው ልጅ ራሱን በራሱ ለማዳን ዘወትር ይታገላል። ነገር ግን ክርስቶስ ይህንን በር ሙሉ በሙሉ ዘጋው። ሥጋ መቼም ቢሆን ሥጋ ነው። መንግሥተ ሰማያት ለመግባት ደግሞ መንፈሳዊ መሆን ግዴታ ነው። ይህ ማለት የሰው ልጅ ከውጭ በሚመጣ መለኮታዊ ኃይል (በመንፈስ ቅዱስ) ካልታደሰና ዳግመኛ ካልተወለደ በስተቀር ፈጽሞ ተስፋ የለውም ማለት ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የዘር ሐረጉን፣ ዕውቀቱንና ሥጋዊ ብቃቱን እያነሳ ይመካል። ነገር ግን በእግዚአብሔር መንግሥት መለኪያ፣ እነዚህ ሥጋዊ መመዘኛዎች ዜሮ ናቸው። እውነተኛው ለውጥ የሚመጣው ሥጋን በማሳመር ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ ወደ ሕይወታችን ገብቶ አዲስ መንፈሳዊ ማንነትን ሲፈጥርልን ብቻ ነው። የሰው ጥረት የሚያበቃው በመቃብር ነው፣ የመንፈስ ሥራ ግን የዘላለም ሕይወት ነው።
ቃሉ ለእኛም በሥጋዊ ማንነታችንና በገዛ ኃይላችን ከመመካት ተቆጥበን፣ መንፈስ ቅዱስ በሰጠን አዲስ ተፈጥሮ እንድንመላለስ ያሳስበናል። "ሥጋን ለባችሁ እንደ ሥጋ ፈቃድ ብትኖሩ ትሞቱ ዘንድ አላችሁና፤ በመንፈስ ግን የሰውነትን ሥራ ብትገድሉ በሕይወት ትኖራላችሁ" እንደሚለው ቃሉ (ሮሜ 8፡13)፣ እኛም ሥጋዊ ፈቃዳችንን ትተን በመንፈስ ቅዱስ አቅም ዘወትር ቅድስናን ልንለማመድ ይገባናል።