ሐዋርያው ጳውሎስ የክርስቲያንን ሞት ሂደት ሲያብራራ፣ "ታምነናል፣ ይልቁንም ከሥጋ ተለይተን በጌታ ዘንድ መሆን ደስ ይለናል" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ያስቀምጣል (2 ቆሮ 5:8)። "ከሥጋ መለየት" (በግሪኩ ኤክዴሜኦ) የሚለው ቃል፣ ከአንድ መኖሪያ ቤት፣ አገር ወይም ድንኳን ወጥቶ መሄድን፣ መጓዝንና ስደትን ያመለክታል። በመጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ፣ ከሥጋ መለየት ማለት ሥጋዊ ሞት ማለት ነው፤ ይኸውም የሰው ልጅ ነፍስና መንፈስ፣ ከዚህ ጊዜያዊ ከሆነው አፈር (የሥጋ አካል) ውስጥ ወጥተው ወደ ዘላለማዊው ዓለም ሲሻገሩ የሚፈጠረው ክስተት ነው።
በታሪካዊና ፍልስፍናዊ አውድ፣ ግሪካውያን የሰውን አካል እንደ እሥር ቤት ይቆጥሩት ነበር፤ ነፍስ ከሥጋ ስትወጣ ነጻ ትወጣለች ብለው ያምኑ ነበር። ጳውሎስ ግን አካልን እንደ እሥር ቤት ሳይሆን እንደ "ድንኳን" ያየዋል። ድንኳን በመንገድ ላይ ለሚጓዝ መንገደኛ የሚያገለግል ጊዜያዊ ማረፊያ ነው። የቆሮንቶስ ሰዎች ስለ ሞት ሲያስቡ ወደ ባዶነት የሚገቡ ይመስላቸው ነበር። ጳውሎስ ግን፣ ከሥጋ መለየት ማለት መጥፋት ሳይሆን፣ ከጊዜያዊው ድንኳን ወጥቶ፣ እግዚአብሔር ወዳዘጋጀው ዘላለማዊ ሕንጻ መሸጋገር መሆኑን በማስረዳት የሞትን ትክክለኛ ባሕርይ አስተማራቸው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ከሥጋ መለየት የሰው ልጅን ሁለንተናዊ አወቃቀር ያሳያል። ሰው ሥጋ ብቻ አይደለም፤ በውስጡ የማይሞት ነፍስና መንፈስ አለው። ሞት ማለት የዚህ ሥጋና ነፍስ መለያየት ነው። ክርስቲያን ሲሞት፣ ሥጋው ወደ አፈር ይመለሳል (ወይም ይተኛል)፤ መንፈሱ ግን ፈጽሞ አይሞትም፣ አያንቀላፋምም። ወዲያውኑ ንቁ ሆኖ ከሥጋው ይለይና ወደ እግዚአብሔር መገኘት ይሄዳል። ይህ እውነት "የነፍስ እንቅልፍ" የሚባለውን ኑፋቄ አጥብቆ የሚቃወም ነው؛ ምክንያቱም ነፍስ ከሥጋ ስትለይ ሕያው ሆና ወደ ጌታ ፊት ትቀርባለችና።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሥጋዊው ሕይወት ምቾትና የመንፈሳዊው ዓለም ናፍቆት መጋጨት ነው። እኛ በተፈጥሮአችን አሁን የለበስነውን የሥጋ አካል እንወደዋለን፤ ከእርሱ መለየትም ሥቃይና ሐዘን ያመጣል። ጳውሎስ ራሱ "ልንለብስ እንጂ ልንገፈፍ አንወድም" በማለት ይህን ተፈጥሯዊ ስሜት አምኗል (2 ቆሮ 5:4)። ነገር ግን ከሥጋችን ጋር እስከኖርን ድረስ፣ በአካል ከጌታ ርቀናል (2 ቆሮ 5:6)። ስለዚህ ከሥጋችን መለየት፣ ወደ ላቀውና ወደተሻለው የክርስቶስ ኅብረት ለመግባት የግድ ማለፍ ያለብን የሽግግር ድልድይ ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ሕይወት ጊዜያዊነት ጥልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬ ለለበስነው የሥጋ አካል፣ ለምቾቱና ለውበቱ ከፍተኛ ወጪ እናወጣለን፤ ነገር ግን ይህ አካል ከጊዜ በኋላ የሚፈርስና የምንለየው ድንኳን ነው። እውነተኛው ማንነታችን ከሥጋችን ጋር አብሮ የሚጠፋ አይደለም። ስለዚህ ከማያልፈው ነፍሳችን ይልቅ፣ ለሚያልፈው ሥጋችን ቅድሚያ ሰጥተን መኖር የለብንም። ከሥጋችን የምንለይበት ሰዓት መቼ እንደሆነ ባናውቅም፣ ያ ጊዜ ሲመጣ በደስታ ለመጓዝ መንፈሳዊ ስንቃችንን አዘጋጅተን መጠበቅ አለብን።
በማጠቃለያ፣ ከሥጋ መለየት ማለት ከምድራዊው ድንኳን ወደ ሰማያዊው ማደሪያ የሚደረግ መንፈሳዊ ጉዞ ነው። "ሞት የነፍስ ማብቂያ ሳይሆን፣ ከሸክላ ዕቃ ውስጥ ወጥታ ወደ ፈጣሪዋ እቅፍ የምትበርበት የነጻነት ሰዓት ነው" እንደሚባለው፣ የሥጋ ሞት ለክርስቲያን የክብር መጀመሪያ ነው። እያንዳንዱ አማኝ ሥጋው ጊዜያዊ መሆኑን ተገንዝቦ፣ ከሥጋው ሲለይ ለሚጠብቀው የዘላለም ሕይወት ጌታውን እያመሰገነ በቅድስና ሊመላለስ ይገባል።