የመንፈሳዊ ቤተሰብን የሐዘን ተካፋይነት ሲገልጽ ቃሉ "ከሚያለቅሱ ጋር አልቅሱ" በማለት የርኅራኄን ጥልቀት ያስተምረናል (ሮሜ 12:15)። ይህ ማለት የሌላውን ሰው ሕመም፣ ሐዘንና መከራ እንደ ራስ አድርጎ መውሰድ፣ ወደ ሕመማቸው ዓለም ዘልቆ መግባትና አብሮ ማዘንን የሚያሳይ እጅግ ጥልቅ የሆነ የፍቅር መግለጫ ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቷ ሮም ስቶይክ የተባሉት ፈላስፎች ስሜትን ማሳየትና ማልቀስ የድክመት ምልክት ነው ብለው ያስተምሩ ነበር። ክርስትና ግን ይህንን በመገልበጥ፣ ሐዘንን ማካፈልና የእንባ ተካፋይ መሆን የእውነተኛ ጥንካሬና የክርስቶስ ፍቅር መገለጫ መሆኑን አስተማረ። የሰው ልጅ በሐዘኑ ጊዜ ብቻውን እንዳልሆነ ማሳየት የነገረ መለኮታዊው መጽናናት አካል ነው።
ይህንን የርኅራኄ ልምምድ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ በተግባር አሳይቶናል። አልዓዛር በሞተ ጊዜ በሐዘን በተሰበሰቡት ሰዎች መካከል ኢየሱስም እንባውን አፈሰሰ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ዮሐንስ 11:35)። የሞትን ሥልጣን የሚሽር አምላክ ቢሆንም፣ የሰዎችን ሕመም ተረድቶ አብሮ ማልቀሱ እውነተኛ ርኅራኄን ያስተምረናል።
የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የሚታየው የሌላውን ሸክም መሸከም በሚጠይቀው የስሜት መስዋዕትነት ላይ ነው። ከደስታ ይልቅ ወደ ሐዘን ቤት መሄድ ለሥጋ አይመችም። የሰዎችን ሕመም ማዳመጥና እንባቸውን ማበስ ውስጣዊ ጉልበትን የሚጠይቅ ቢሆንም፣ የክርስቶስ ፍቅር ግን ራሳችንን ክደን ወደ ተጎዱት ሰዎች እንድንጠጋ ያስገድደናል።
ቃሉ ለእኛም እርስ በእርስ ያለንን መተሳሰብ እንድናሳድግ መመሪያ ይሰጠናል። ወንድሞች ወይም እህቶች ሲያዝኑ ርቀን ከመቆም ይልቅ፣ አጠገባቸው ሆነን ቃላት ባይኖረን እንኳ ዝም ብለን በማልቀስና በመተቃቀፍ የክርስቶስን መጽናናት እንድናካፍላቸው ጥብቅ ኃላፊነት ይጥልብናል።
በመጨረሻም፣ አብሮ ማልቀስ የፈውስ መጀመሪያ ነው። "በሐዘን ጊዜ የሚፈስ የአብሮነት እንባ፣ የተሰበረውን ልብ ከሚጠግን የፍቅር መድኃኒት ጋር እኩል ነው" በሚለው እውነት ጸንተን፣ የተጎዱትን በመደገፍ የክርስቶስን ሕያው ፍቅር ልንመሰክር ይገባናል።