ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ክርስቲያናዊ ትሕትና ጥልቅ የሆነ ምክር ሲሰጥ፣ "እርስ በርሳችሁ በአንድ አሳብ ተስማሙ፤ የትዕቢትን ነገር አታስቡ፣ ነገር ግን የትሕትናን ነገር ለመሥራት ትጉ፤ ልባሞች የሆናችሁ አይምሰላችሁ" በማለት በጥብቅ ያስጠነቅቃል (ሮሜ 12:16)። "ልባሞች የሆናችሁ አይምሰላችሁ" (በራሳችሁ አስተያየት ጠቢባን አትሁኑ) የሚለው ቃል መነሻ፣ የሰው ልጅ በራሱ አእምሮ፣ ማስተዋልና ችሎታ ላይ ከመጠን በላይ በመታመን፣ ከሌሎች አልፎም ከእግዚአብሔር በላይ ነኝ ብሎ እንዳያስብ የሚከለክል መለኮታዊ ትእዛዝ ነው። ይህ ቃል ራስን ከፍ አድርጎ የማየትን አደገኛነት በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ስንመለከት፣ ሮማውያንና ግሪካውያን በፍልስፍናቸው፣ በእውቀታቸውና በሥልጣኔያቸው እጅግ የሚኮሩ ሕዝቦች ነበሩ። እያንዳንዱ ሰው የራሱን አመለካከት እንደ ፍጹም እውነት አድርጎ የማቅረብና በሌሎች ላይ የመኩራራት ልማድ ነበረው። በሮም ቤተ ክርስቲያን ውስጥም የተማሩና ያልተማሩ፣ አይሁዳውያንና አሕዛብ ስለነበሩ፣ አንዳንዱ በዘሩ፣ ሌላው ደግሞ በእውቀቱ የመመጻደቅ ፈተና ነበረበት። ጳውሎስ ይህንን ማኅበራዊ ትምክህት በማፍረስ፣ በክርስቶስ አካል ውስጥ ማንም በራሱ አስተያየት ጠቢብ ሆኖ ሌላውን ሊንቅ እንደማይገባው አበክሮ አስተማረ።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ራስን እንደ ጠቢብ አድርጎ መቁጠር የእግዚአብሔርን ጸጋ መካድ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ በመጽሐፈ ምሳሌ ላይ "በራስህ አስተያየት ጠቢብ አትሁን፤ እግዚአብሔርን ፍራ፣ ከክፋትም ራቅ" በማለት ያስተምራል (ምሳሌ 3:7)። አንድ ሰው በራሱ ማስተዋል ሲመካ፣ ለእግዚአብሔር ቃልና ለመንፈስ ቅዱስ ምሪት ቦታ ያጣል። ክርስቲያናዊ ጥበብ የሚጀምረው ራስን በማዋረድና እውቀታችን ውስን መሆኑን በማመን ነው። እውነተኛ ጥበብ ከእግዚአብሔር የሚሰጥ ስጦታ እንጂ፣ የሰው ልጅ በራሱ ጥረት አግኝቶት የሚመካበት የግል ሀብት አይደለም።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ የሰው ልጅ ተፈጥሯዊ የኩራት ዝንባሌና የቤተ ክርስቲያን አንድነት መጋጨት ነው። አንድ ሰው በራሱ አመለካከት ፍጹም ትክክል ነኝ ብሎ ሲያምን፣ የሌሎችን ምክር አይቀበልም፣ እርማትንም ይጠላል። ይህ ደግሞ በምዕመናን መካከል መከፋፈልን፣ ንቀትንና ጠብን ይፈጥራል። ጳውሎስ ይህን ማስጠንቀቂያ የሰጠው፣ ትዕቢት የኅብረትና የፍቅር ትልቁ ጠላት መሆኑን ስለተረዳ ነው። በራሱ አስተያየት ጠቢብ የሆነ ሰው፣ የክርስቶስን የዋህነትና ትሕትና ሊላበስ ፈጽሞ አይችልም።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የትሕትናና የራስን ልብ የመመርመር ኃላፊነት ያስገነዝበናል። ዛሬ በምንኖርበት ዘመን፣ የራስን ሐሳብ ከፍ ማድረግና እኔ ብቻ ነኝ ትክክል ማለት በስፋት ይታያል። ነገር ግን እኛ ክርስቲያኖች በመንፈሳዊም ሆነ በዓለማዊ እውቀታችን ራሳችንን ከሌሎች የተሻልን አድርገን ማሰብ የለብንም። ሁልጊዜ ለመማር ዝግጁ የሆነ ልብ ሊኖረን ይገባል። ወንድሞቻችንንና እኅቶቻችንን ከእኛ አብልጠን በማየት፣ ጌታ የሰጠንን ጸጋ ለትሕትና አገልግሎት እንጂ ለትምክህት ልናውለው አይገባም።
በማጠቃለያ፣ በራስ አስተያየት ጠቢብ አለመሆን የእውነተኛ መንፈሳዊነት መገለጫ ነው። "የሰው ልጅ የዕውቀቱ ጣሪያ፣ የእግዚአብሔር ጥበብ ወለል እንኳ ሊሆን አይችልም፤ ስለዚህ ራስን ከማስተዋል ይልቅ በእግዚአብሔር ማስተዋል ላይ መደገፍ የሕይወት መሠረት ነው" እንደሚባለው፣ ትሕትና የክርስቲያን ትልቁ ክብር ነው። ይህን መለኮታዊ ማስጠንቀቂያ በልባችን አትመን፣ ዘወትር ራሳችንን ዝቅ በማድረግ የጌታችንን የክርስቶስን ፈለግ ልንከተል ይገባናል።