ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ስጦታዎችና ባሕርያት ያለውን ጥልቅ ትምህርት ሲያጠቃልል፣ "እንግዲህ እምነት፣ ተስፋ፣ ፍቅር፣ እነዚህ ሦስቱ ጸንተው ይኖራሉ፤ ከእነዚህም የሚበልጠው ፍቅር ነው" በማለት እጅግ የላቀውን መንፈሳዊ እውነት ያስቀምጣል (1 ቆሮ 13:13)። በዚህ ክፍል "ፍቅር" የሚለው ቃል በግሪኩ "አጋፔ" ሲሆን፣ ራስን አሳልፎ የሚሰጥ፣ ቅድመ ሁኔታ የሌለውና መለኮታዊ የሆነውን የእግዚአብሔርን ባሕርይ የሚያሳይ ነው። እምነትና ተስፋ ለክርስትና ሕይወት መሠረታዊ ቢሆኑም፣ ፍቅር ከሁሉ ይበልጣል መባሉ የክርስትና የመጨረሻው ግብና የዘላለም ሕይወት መገለጫ መሆኑን ለማረጋገጥ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ የቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን አማኞች እጅግ የሚኮሩት በሚታዩ መንፈሳዊ ስጦታዎቻቸው (እንደ ልሳን መናገር፣ ትንቢት፣ እና ተአምራት ማድረጋቸው) ነበር። እነዚህ ስጦታዎች በቤተ ክርስቲያኒቱ ውስጥ ፉክክርን፣ ትዕቢትንና መከፋፈልን አምጥተው ነበር። ጳውሎስ ይህንን የቆሮንቶስን ሥጋዊ መለኪያ በማፍረስ፣ እውነተኛው መንፈሳዊ ብስለት የሚለካው በተአምራት ብዛት ሳይሆን፣ እርስ በርስ በሚኖራቸው የፍቅር ጥልቀት መሆኑን አሳያቸው። በቆሮንቶስ ማኅበረሰብ ዘንድ ዕውቀትና የንግግር ችሎታ ከሁሉ ይበልጥ ነበር፤ ጳውሎስ ግን ፍቅር ከማናቸውም ሰብዓዊም ሆነ መንፈሳዊ ስጦታ በላይ መሆኑን አወጀ።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ፍቅር ከእምነትና ከተስፋ የሚበልጥበት ዋነኛ ምክንያት ዘላለማዊነቱ ነው። እምነት የማናየውን ነገር የምናረጋግጥበት ነው (ዕብ 11:1)፤ ወደ ሰማይ ስንደርስና ጌታን ፊት ለፊት ስናየው እምነት ወደ እይታ ይቀየራል። ተስፋም ቢሆን ወደፊት የምንጠብቀው ነው፤ ያ ተስፋ ያደረግነው የክብር ርስት ሲሰጠን ተስፋ ማድረጋችን ያበቃል። ፍቅር ግን መቼም ቢሆን አያበቃም፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ራሱ ፍቅር ነው (1 ዮሐ 4:8)። በሰማይ የምንኖረው ለዘላለም እግዚአብሔርንና እርስ በርሳችንን በማፍቀር በመሆኑ፣ ፍቅር የማያልፍ መለኮታዊ ባሕርይ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ ኃይልንና ባሕርይን ማመጣጠን ነው። የሰው ልጅ በተፈጥሮው ኃይልን ይወዳል፤ ድውይ መፈወስ፣ አጋንንትን ማውጣትና ታላላቅ ሥራዎችን መሥራት ይፈልጋል። ነገር ግን ጳውሎስ አጥብቆ እንደሚያስተምረው፣ አንድ ሰው ተራራን የሚያፈልስ እምነት ቢኖረውም፣ ያንን ኃይል የሚመራው የክርስቶስ ፍቅር ከሌለው በእግዚአብሔር ፊት ከንቱና ምንም ነው። የእግዚአብሔር መንግሥት ምንዛሬ የሥራ ብዛት ሳይሆን፣ ያ ሥራ የተሠራበት የፍቅር መጠን ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሕይወት ሚዛንና መፈተኛ ይሰጠናል። እኛ ዛሬ በቤተ ክርስቲያንም ሆነ በግል ሕይወታችን የምናደርገውን ማንኛውንም አገልግሎት፣ ስብከት፣ ጸሎትም ሆነ መስዋዕትነት መመዘን ያለብን በፍቅር ሚዛን ነው። መንፈሳዊ ስጦታዎችን ማሳደግ መልካም ቢሆንም፣ ከወንድሞቻችንና ከእኅቶቻችን ጋር ያለን የፍቅር ግንኙነት ከተበላሸ፣ መንፈሳዊነታችን የሐሰት ነው። እውነተኛው የክርስትና ኃይል የሚገኘው፣ ራስን አሳልፎ በሚሰጥና ሌላውን በሚጠቅም የፍቅር ጎዳና ላይ መመላለስ ስንችል ብቻ ነው።
በማጠቃለያ፣ ከሁሉ የሚበልጠው ፍቅር መሆኑ የእግዚአብሔርን ፍጹም ባሕርይ የሚያንጸባርቅ ነው። "እምነት መንገዱን ያሳያል፣ ተስፋ ጉዞውን ያበረታታል፣ ፍቅር ግን መድረሻው ራሱ ነው" እንደሚባለው፣ የክርስትና ሕይወት ማጠቃለያ አጋፔ የተባለው መለኮታዊ ፍቅር ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን ይህንን ዘላለማዊ የሆነ የፍቅር ባሕርይ በመላበስ፣ በምድር ላይ የክርስቶስን ሕያው መልክ ለዓለም ሊያሳይ ይገባዋል።