እግዚአብሔር “እኔ ቅዱስ ነኝና ቅዱሳን ሁኑ” በማለቱ መሠረት እንዴት ልንኖር ይገባል? (ዘሌዋውያን 19:2፤ 1ኛ ጴጥሮስ 1:16)

ሐዋርያው ጴጥሮስ ከብሉይ ኪዳን በመጥቀስ "እኔ ቅዱስ ነኝና ቅዱሳን ሁኑ ተብሎ ተጽፎአልና" በማለት ይመክራል (1ኛ ጴጥሮስ 1:16፤ ዘሌዋውያን 19:2)። ይህ ጥቅስ ቅድስና የፈቃደኝነት ጉዳይ ሳይሆን የእግዚአብሔር ጥብቅ ትእዛዝ መሆኑን ያሳያል። እግዚአብሔር ፍጹም ንጹሕ፣ ኃጢአት የሌለበትና ከክፉ ነገር ሁሉ የተለየ አምላክ ነው።

በታሪካዊው ሕግ፣ እግዚአብሔር ይህንን ቃል መጀመሪያ የተናገረው ለእስራኤል ሕዝብ በሙሴ በኩል ነበር። ከግብጽ ባርነት ነጻ አውጥቶ የራሱ ሕዝብ ካደረጋቸው በኋላ፣ ከአካባቢው አሕዛብ ልማድ ተለይተው የሱን ባህርይ እንዲያንጸባርቁ ሕግን ሰጣቸው። ይህ ሕጋዊ እና ኪዳናዊ ግንኙነት፣ እግዚአብሔርን የሚወክል ሕዝብ የእርሱን መልክ መምሰል እንዳለበት ያጸናል።

ሥነ-መለኮታዊው ውጥረት ያለው፣ ኃጢአተኛው የሰው ልጅ እንዴት ፍጹም ቅዱስ የሆነውን አምላክ ሊመስል ይችላል? በሚለው ጥያቄ ላይ ነው። እኛ በራሳችን ኃይል ይህንን ማድረግ አንችልም። ነገር ግን በመንፈስ ቅዱስ አሠራር እና በክርስቶስ ኢየሱስ ጸጋ፣ የእግዚአብሔር ተካፋዮች በመሆን ኃጢአትን እያሸነፍን ከክፋት ሁሉ ርቀን መኖር እንችላለን (2ኛ ጴጥሮስ 1:4)።

አምላካችን ቅዱስ ስለሆነ፣ የሚያመልኩትም በመንፈስና በእውነት ሊያመልኩት ይገባል (ዮሐንስ 4:24)። መጽሐፍ ቅዱስ ሰላምንና ቅድስናን እንድንከታተል፣ ያለ እርሱ ማንም ጌታን ሊያይ እንደማይችል አጥብቆ ያስጠነቅቃል (ዕብራውያን 12:14)። ይህ የሚያሳየው የእግዚአብሔር ቅድስና ከእኛ የሚጠብቀውን የኑሮ ጥራት ነው።

ቃሉ ለእኛም ለድርድር የማይቀርብ የሕይወት መመሪያ ነው። እግዚአብሔር አባታችን ከሆነ፣ እኛ ልጆቹ የርሱን ባህርይ መውረስ አለብን። ይህ ማለት ኃጢአትን መጥላት፣ ዓለማዊ መዝናኛዎችን መተው እና እግዚአብሔርን የሚያስከብር ውሳኔ ማድረግ ማለት ነው።

ጌታ የጠራን ለርኩሰት ሳይሆን ለቅድስና ነው። "የእግዚአብሔር ልጆች መሆናችን የሚታወቀው በመጠሪያችን ሳይሆን አባታችንን በመምሰላችን ነው" እንደሚባለው፣ ዘወትር በቃሉ እየታጠብን በቅድስና ጎዳና መጓዝ የዘወትር ተግባራችን ሊሆን ይገባል።