እግዚአብሔር አማኞችን አስቀድሞ አወቀ፣ ወሰነ፣ ጠራ፣ አጸደቀ እና አከበረ ማለት ምን ማለት ነው (ሮሜ 8:30)?

ሐዋርያው ጳውሎስ የወርቃማውን የድነት ሰንሰለት ሲያጠቃልል፣ "አስቀድሞም የወሰናቸውን እነዚህን ደግሞ ጠራቸው፤ የጠራቸውንም እነዚህን ደግሞ አጸደቃቸው፤ ያጸደቃቸውንም እነዚህን ደግሞ አከበራቸው" በማለት ሙሉውን የእግዚአብሔርን ሥራ ያስቀምጣል (ሮሜ 8:30)። ይህ ማለት የሰው ልጅ መዳን ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻው የእግዚአብሔር ሉዓላዊ የጸጋ ሥራ ነው ማለት ነው። ከዘላለም በፊት በማወቅና በመወሰን የተጀመረው ሥራ፣ በጊዜ ውስጥ በመጥራትና በማጽደቅ ያልፋል፣ ወደፊት ደግሞ በማክበር (ፍጹም ትንሣኤ) ይቋጫል።

በታሪካዊና ሕጋዊ አውድ፣ የጥንት ነገሥታት አንድን አዋጅ ካወጁ፣ ያ አዋጅ እንደተፈጸመ ይቆጠር ነበር፤ ምክንያቱም የንጉሡን ቃል የሚያስቀር ኃይል የለም። ጳውሎስ እዚህ ላይ የተጠቀማቸው ቃላት በሙሉ (ጠራ፣ አጸደቀ፣ አከበረ) ባለፈ ጊዜ የተቀመጡ ናቸው። በተለይ "አከበራቸው" የሚለው ቃል፣ አማኞች ገና በምድር ላይ በሥጋ ድካም ውስጥ ቢሆኑም፣ በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት ግን ሥራው የተጠናቀቀና ወደ ኋላ የማይቀለበስ መሆኑን በሕጋዊ መንገድ ያረጋግጣል። እግዚአብሔር የጀመረውን ሥራ ሳይጨርስ አያቆምም።

በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ የድነት ቅደም ተከተል የሰውን ልጅ ትምክህት ሙሉ በሙሉ ያፈርሳል። ጳውሎስ "በጠራቸው ጊዜ ሰዎቹ አመኑ፣ ባጸደቃቸውም ጊዜ በጎ ሠሩ" አላለም፤ የሰውን ምላሽ ከማሳየት ይልቅ የእግዚአብሔርን የማያቋርጥ አሠራር ብቻ ጎላ አድርጎ ያሳያል። እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስን ልኮ ሲጠራን፣ ልባችንን አሸንፎ የክርስቶስን ደም በማመን ያጸድቀናል፤ ያጸደቀንንም ሰው ከኃጢአት ተጽዕኖ ሙሉ በሙሉ ነጻ በማውጣት በመጨረሻው ቀን ያከብረናል። አንዳችም ሰው ከዚህ ሰንሰለት ሾልኮ ሊወድቅ አይችልም።

በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ ኃጢአተኛው የሰው ልጅ እንዴት ይህን ታላቅ ክብር ሊያገኝ ቻለ? የሚለው ነው። የክብር ባለቤት እግዚአብሔር ብቻ ሆኖ ሳለ፣ ያመኑትን ሰዎች በመጨረሻው ቀን የክርስቶስን የክብር አካል እንዲለብሱ ማድረጉ ታላቅ የጸጋ ምስጢር ነው። መጽደቅ በክርስቶስ ደም ዛሬ የምናገኘው የኃጢአት ስርየት ሲሆን፣ መክበር ደግሞ ጌታ ዳግም ሲመጣ የምንቀበለው ፍጹምነት ነው። በሁለቱም መካከል ያለው ድልድይ የእግዚአብሔር ታማኝነት ነው።

ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የድነት ዋስትና ይሰጠናል። ብዙ አማኞች "እግዚአብሔር ትቶኝ ይሆን? መዳኔን አጣው ይሆን?" በሚል ፍርሃት ይዋጣሉ። ነገር ግን ይህ ጥቅስ እንደሚያረጋግጥልን፣ ድነታችን በእኛ አቋም ላይ ሳይሆን በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ የተንጠለጠለ ነው። እርሱ አስቀድሞ ካወቀንና ከጠራን፣ በእርግጠኝነት ያከብረናል። ስለዚህ በፍርሃት ከመኖር ይልቅ፣ ይህን ታላቅ አምላክ እያመሰገንን በነጻነትና በቅድስና ደስ ብሎን ልንኖር ይገባል።

በማጠቃለያ፣ እነዚህ አምስት የድነት ደረጃዎች የእግዚአብሔርን የማዳን ሥራ ሙላት ያሳያሉ። "የሰው ልጅ ድነት ከዘላለም ተነሥቶ ወደ ዘላለም የሚፈስ፣ ፈጽሞ ሊቋረጥ የማይችል መለኮታዊ ወንዝ ነው" እንደሚባለው፣ እግዚአብሔር በጸጋው የጀመረውን ታላቅ ሥራ በክብር ይደመድመዋል። የክርስቲያን ተስፋ መሠረቱ የራሱ ብቃት ሳይሆን፣ ከማወቅ ጀምሮ እስከ ማክበር ድረስ በታማኝነት የሚሠራው ሉዓላዊው አምላክ ነው።