ሐዋርያው ያዕቆብ የእግዚአብሔርን ጸጋ ለመቀበል የሚያስፈልገውን ቅድመ ሁኔታ ሲያብራራ "እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል" በማለት ከምሳሌ መጽሐፍ ጠቅሶ ያስተምራል (ያዕቆብ 4፡6)። "ትዕቢት" ማለት እግዚአብሔርን አለመፈለግ፣ በራስ ኃይልና ጥበብ መመካት ሲሆን፣ "ትሕትና" ደግሞ ያለ እግዚአብሔር ምንም ማድረግ እንደማንችል ማመንና ራስን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ ማስገዛት ነው።
በጥንት ዘመን "ይቃወማል" የሚለው የግሪክኛ ቃል በጦር ሜዳ ላይ አንድ ሠራዊት ጠላቱን ለመዋጋት ፊት ለፊት ጦር ሰልፎ መቆሙን የሚያሳይ ወታደራዊ ቃል ነው። ይህ የሚያሳየው እግዚአብሔር ትዕቢተኛን ሰው ዝም ብሎ እንደማያልፈው፣ ነገር ግን እንደ ጠላት ቆጥሮ ፊት ለፊት እንደሚጋፈጠውና እንደሚዋጋው ነው። ትዕቢት የሰይጣን የመጀመሪያ ኃጢአት በመሆኑ፣ እግዚአብሔር ይህንን ባሕሪ ከምንም በላይ አጥብቆ ይጠላዋል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ትዕቢት የኃጢአቶች ሁሉ ሥር ነው። አንድ ሰው በትዕቢት ሲሞላ የእግዚአብሔርን ክብር ለራሱ ይወስዳል፤ የእግዚአብሔርንም ቃል ለመታዘዝ አሻፈረኝ ይላል። ትዕቢተኛ ሰው ጸጋ አያስፈልገኝም ብሎ ስለሚያስብ የጸጋው በር ይዘጋበታል። በሌላ በኩል ትሕትና መንፈሳዊ ባዶነትን ማመን ነው። ትሑት ሰው መንፈሳዊ ድህነቱን ያውቃል፣ ስለዚህም እግዚአብሔርን ይለምናል። እግዚአብሔር ደግሞ የጸጋውን ፏፏቴ ወደዚህ ዝቅ ወዳለውና ወደተሰበረው ልብ ያፈስሰዋል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ስኬቱን፣ ዕውቀቱንና ሀብቱን በመመልከት ራሱን ከፍ የማድረግ አባዜ አለበት። ነገር ግን በመንፈሳዊው ዓለም ከፍታ የሚገኘው ዝቅ በማለት ውስጥ ነው። ውሃ ሁልጊዜ ወደ ዝቅተኛ ቦታ እንደሚፈስስ፣ የእግዚአብሔርም ጸጋ የሚፈስሰው ራሳቸውን ዝቅ ወዳደረጉ ሰዎች ሕይወት ነው። ራሱን ከፍ የሚያደርግ በእግዚአብሔር እጅ ይዋረዳል፣ ራሱን የሚያዋርድ ግን በእርሱ ይከበራል።
ትሕትና ራስን መጥላት ወይም ዋጋ ቢስ አድርጎ መቁጠር አይደለም፤ ትሕትና እውነተኛውን ማንነት በእግዚአብሔር ብርሃን ውስጥ ማየት ነው። እግዚአብሔር አምላክ መሆኑንና እኛ ደግሞ ፍጡር መሆናችንን ማወቅ ነው። ጸጋው የሚሠራው በፊቱ ተንበርክከን "ጌታ ሆይ ያለ አንተ አንዳች ማድረግ አልችልም" በምንልበት ጊዜ ነው። ያኔ የሰማይ በረከት ሁሉ ወደ እኛ ይከፈታል።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ከማንኛውም ዓይነት ትዕቢትና ኩራት ርቀን በእግዚአብሔር ፊት በትሕትና እንድንመላለስ ያሳስበናል፤ የእግዚአብሔር ሞገስ ያለው በተሰበረ ልብ ውስጥ መሆኑን ያስተምረናል። "ትዕቢት ውድቀትን፥ ኵራትም ጥፋትን ትቀድማለች" እንደሚለው ቃሉ (ምሳሌ 16፡18)፣ እኛም ጸጋውን እንድንቀበል ዘወትር ራሳችንን ልናዋርድ ይገባናል።