ለተሰደዱትና መከራን ለተቀበሉት ክርስቲያኖች ጴጥሮስ ተስፋ ሲሰጥ፣ "…ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ፣ በጊዜው ከፍ ያደርጋችኋልና" (1 ጴጥሮስ 5፡6) በማለት መለኮታዊ የጊዜ ሰሌዳንና ሽልማትን ያስተዋውቃል። "ከፍ ያደርጋችኋል" የሚለው ቃል ከውርደት ወደ ክብር፣ ከሀዘን ወደ ደስታ፣ እና ከስደት ወደ ሹመት መሸጋገርን የሚያሳይ ሲሆን፣ "በጊዜው" የተባለው ቃል በግሪኩ "ካይሮስ" በመባል የሚታወቀው እግዚአብሔር አስቀድሞ የወሰነውን፣ ትክክለኛውንና የተሾመውን መለኮታዊ ጊዜ የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ዓለም ሰዎችን ከፍ የምታደርገው በገንዘባቸው፣ በጉልበታቸውና በዘራቸው ልክ ሲሆን፣ ያም ከፍታ ወዲያውኑ የሚታይ ምድራዊ ክብር ነው። የመጀመሪያዎቹ ክርስቲያኖች ግን በእምነታቸው ምክንያት ማኅበራዊ ክብራቸውን አጥተው፣ ተገለውና ተዋርደው ይኖሩ ነበር። ጴጥሮስ ግን ይህ ውርደት የመጨረሻ ዕጣ ፈንታቸው እንዳልሆነና፣ የእግዚአብሔር ትክክለኛ ጊዜ ሲደርስ ከዓለም ክብር እጅግ የሚበልጥ ሰማያዊና ዘላለማዊ ክብር እንደሚጠብቃቸው እያረጋገጠላቸው ነው።
በዚህ ቃል ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት، ክብር ሁልጊዜ ከውርደት በኋላ የሚመጣ መሆኑን የሚያሳይ መጽሐፍ ቅዱሳዊ መርህ ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ በመስቀል ላይ መከራን ተቀብሎ ራሱን ካዋረደ በኋላ፣ እግዚአብሔር አብ ያለ ልክ ከፍ ከፍ እንዳደረገውና ከስም ሁሉ በላይ የሆነውን ስም እንደሰጠው እናነባለን (ፊልጵስዩስ 2፡8-9)። አማኞችም የጌታቸውን ፈለግ ተከትለው በመከራ ውስጥ ሲያልፉና በትሕትና ሲጸኑ፣ ከእርሱ ጋር በክብር አብረው ይነግሣሉ። የክርስትና ሕይወት በመስቀል ተጀምሮ በዘውድ የሚጠናቀቅ ጉዞ ነው።
"በጊዜው" የሚለው ሐሳብ እግዚአብሔር የሰውን ልብና ዝግጁነት በሚገባ እንደሚያውቅ ያሳያል። እግዚአብሔር አንድን ሰው ያለ ጊዜው ከፍ ቢያደርገው، ያ ክብር ለሰውየው ውድቀት ምክንያት ሊሆን ይችላል። ስለዚህ አምላክ ትክክለኛው መንፈሳዊ ብስለት፣ የባሕርይ ጥንካሬና ፍጹም ትሕትና እስኪረጋገጥ ድረስ በትዕግሥት ያቆየናል። እግዚአብሔር አይዘገይም፣ አይቸኩልምም፤ ነገር ግን ሁልጊዜ ልክ በሆነው ሰዓት ጣልቃ ይገባል።
ቃሉ ለእኛም ፈተና ሲበዛብን ተስፋ እንዳንቆርጥ ታላቅ መጽናናትን ይሰጠናል። ሰዎች ቢረሱንም፣ የጸለይነው ጸሎት አልተመለሰም ብለን ብናስብም፣ ወይም በዓለም ዘንድ የተናቅን ብንመስልም، ታማኙ አምላካችን በራሱ ትክክለኛ ጊዜ ክብራችንን እንደሚመልስና ከፍ እንደሚያደርገን አውቀን በትዕግሥት ልንጠብቀው ይገባናል።
"የእግዚአብሔር ዝምታ እርሳቱ ሳይሆን፣ ለታላቅ ክብር የሚደረግ መለኮታዊ ዝግጅት ነው፤" እንደሚባለው፣ ራሳችንን አዋርደን በእግዚአብሔር እጅ ሥር ከቆየን፣ በታቀደው ጊዜ ወደ ተዘጋጀልን የክብር ከፍታ መውጣታችን አይቀርም።