የእግዚአብሔር ቃል ስለ ፈተና ምንጭ ሲያብራራ "ማንም ሲፈተን በእግዚአብሔር እፈተናለሁ አይበል፤ እግዚአብሔር በክፉ አይፈተንምና እርሱ ራሱስ ማንንም አይፈትንም" ይላል (ያዕቆብ 1:13)። እዚህ ላይ "አይፈተንም" የሚለው ቃል እግዚአብሔር ፍጹም ቅዱስ ስለሆነ፣ በምንም ዓይነት የክፋት ሐሳብ፣ የኃጢአት ፍላጎት ወይም ርኩሰት ሊሳብና ሊፈተን የማይችል መሆኑን የሚያሳይ ጥልቅ መለኮታዊ እውነት ነው።
በታሪካዊውና ፍልስፍናዊው አውድ፣ በጥንት ዘመን የነበሩ አሕዛብ፣ አማልክቶቻቸው እንደ ሰው የሚቆጡ፣ የሚሳሳቱና ክፉ ነገርን በሰዎች ላይ የሚያመጡ ናቸው ብለው ያምኑ ነበር። አንዳንድ ክርስቲያኖችም በፈተና ውስጥ ሲወድቁ፣ ኃጢአታቸውን ለማመካኘት "ይህንን የኃጢአት ፈተና እግዚአብሔር ነው ያመጣብኝ" ይሉ ነበር። ያዕቆብ ይህንን የተሳሳተና አደገኛ አስተሳሰብ በመስበር፣ ኃጢአት እንድንሠራ የሚገፋፋን ፈተና ከእግዚአብሔር ባህርይ ጋር ፈጽሞ እንደማይገናኝ አስተማረ።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ እግዚአብሔር የሰዎችን እምነት ለመመዘንና ለማሳደግ ይፈትናል (እንደ አብርሃም ፈተና)፤ ነገር ግን ሰዎችን ወደ ኃጢአትና ወደ ውድቀት የሚመራ ፈተና አያመጣም። "እግዚአብሔር በክፉ አይፈተንም" ማለት በእርሱ ውስጥ የክፋት ድርሻ የለም ማለት ነው። ብርሃን ጨለማን እንደማይወልድ ሁሉ፣ ፍጹም ቅዱስ የሆነው አምላክም የኃጢአት ምንጭ ሊሆን አይችልም። የክፉ ፈተና ምንጭ የራሳችን ምኞትና ዲያብሎስ ነው።
ይህንን የእግዚአብሔርን ፍጹም ቅድስና ሐዋርያው ዮሐንስ ሲያረጋግጥ፣ እግዚአብሔር ብርሃን ነው ጨለማም በእርሱ ዘንድ ከቶ የለም የምትለው ይህች ናት ይላል (1ኛ ዮሐንስ 1:5)። ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስም ራሱ በምድረ በዳ ከዲያብሎስ በተፈተነ ጊዜ፣ ኃጢአትን እንድናሸንፍ አብነት ሆነን እንጂ፣ አምላካዊ ማንነቱ ለኃጢአት ፈጽሞ ያልተገዛ መሆኑን ቃሉ በግልጽ ያሳያል (ማቴዎስ 4:1-11)።
ቃሉ ለእኛም ለውድቀታችን ሌሎች አካላትን ከማመካኘት እንድንቆጠብ ያሳስበናል። ኃጢአት ስንሠራ "እግዚአብሔር ነው እንዲህ ያደረገኝ" ወይም "ሁኔታዎች አስገድደውኝ ነው" ማለት የለብንም። የፈተናው ስር ያለው በገዛ ራሳችን ምኞት ውስጥ ስለሆነ፣ ኃላፊነቱን ወስደን በንስሐ መመለስ አለብን። አምላካችን የጽድቅ እንጂ የውድቀት አባት አይደለም።
ኃጢአትን ማመካኘት የውድቀት መጀመሪያ ነው። "እግዚአብሔር የቅድስና ምንጭ እንጂ የኃጢአት መንስኤ አይደለም፤ ክፋት ሁሉ ከራሳችን ምኞት ይፈልቃል" እንደሚባለው፣ እኛም ኃላፊነታችንን አውቀን ዘወትር በንስሐና በቅድስና ልንመላለስ ይገባል።