የእግዚአብሔርን የማዳን ልብ ለማሳየት ሐዋርያው ጴጥሮስ በቀጥታ፣ "…ሁሉ ወደ ንስሐ እንዲደርሱ እንጂ ማንም እንዳይጠፋ ወዶ ስለ እናንተ ይታገሣል" (2 ጴጥሮስ 3፡9) በማለት መለኮታዊውን ፍላጎት ያውጃል። እዚህ ላይ "እንዳይጠፋ" የሚለው ቃል የዘላለም ሞትንና ከእግዚአብሔር ፊት መለየትን ሲያመለክት፣ "ንስሐ" ደግሞ አእምሮን ማደስን፣ ከኃጢአት መንገድ ሙሉ በሙሉ መመለስንና ወደ እግዚአብሔር መዞርን የሚያሳይ የደህንነት መግቢያ በር ነው።
በጥንቱ ግሪኮ-ሮማውያን ታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ሰዎች ያመልኳቸው የነበሩት አማልክት ጨካኞች፣ የሰውን ልጅ ለማጥፋት የሚቸኩሉና በቁጣ የተሞሉ እንደሆኑ ይታመን ነበር። ጴጥሮስ ግን የክርስቲያኖችን አምላክ ከእነዚህ የሐሰት አማልክት ፍጹም በተለየ መንገድ ይገልጸዋል። የመጽሐፍ ቅዱሱ አምላክ የፈጠረው የሰው ልጅ በኃጢአቱ ምክንያት ሲጠፋ ማየት የሚያስደስተው ሳይሆን፣ ኃጢአተኛው ተመልሶ በሕይወት እንዲኖር አብዝቶ የሚፈልግ አፍቃሪ አባት ነው።
በዚህ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ፍቃድና በሰው ልጅ ነፃ ምርጫ መካከል ያለውን ትስስር ያሳያል። እግዚአብሔር የሁሉንም ሰው መዳን አጥብቆ ይፈልጋል (1 ጢሞቴዎስ 2፡4)። ነገር ግን ይህ ማለት ሁሉም ሰው ያለ ንስሐ በግድ ይድናል ማለት አይደለም። እግዚአብሔር የማዳን ጸጋውን ለሁሉም ክፍት አድርጓል፤ ሆኖም የሰው ልጅ ይህንን ጸጋ በንስሐ ተቀብሎ የመዳን ወይም እንቢ ብሎ የመጥፋት የግል ኃላፊነት አለበት።
የክርስቶስ ዳግም መምጣት የዘገየበት ዋነኛው ምክንያት ይኸው የእግዚአብሔር የንስሐ ጥሪ ነው። እግዚአብሔር የፍርድ ቀኑን ያራዘመው ለኃጢአተኞች የንስሐ ጊዜ ለመስጠት ነው። ማንም እንዳይጠፋ የሚወደው ጌታ፣ የክርስቶስን ደም በማፍሰስ የደህንነትን መንገድ አዘጋጅቷል። ይህ መለኮታዊ ትዕግሥት የእግዚአብሔርን ፍጹም ፍትሕና ፍጹም ፍቅር በአንድነት የሚያሳይ ታላቅ የጸጋ መገለጫ ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ጠፉት ነፍሳት ምን ዓይነት የልብ ስብራት ሊኖረን እንደሚገባ ጥብቅ መመሪያ ይሰጠናል። የእግዚአብሔር ልብ ሁሉም ሰው ድኖ ማየት ከሆነ፣ እኛም ይህንን መለኮታዊ ሐሳብ ተካፍለን ወንጌልን ላልሰሙት ሁሉ ለማድረስ በጸሎትና በስብከት ዘወትር ልንተጋ ይገባናል።
"የእግዚአብሔር ትዕግሥት ለኃጢአተኛው የሕይወት በር ነው፤" እንደሚባለው፣ ጌታችን ገና የንስሐን በር ክፍት አድርጎ ሰዎችን ሁሉ ወደ ራሱ እየጠራ መሆኑን አውቀን፣ የእግዚአብሔርን የማዳን ሥራ አብረን ልንሠራ ተጠርተናል።