“ዓለምን ላድን እንጂ በዓለም ልፈርድ አልመጣሁምና ቃሌን ሰምቶ የማይጠብቀው ቢኖር እኔ አልፈርድበትም” (ዮሐ 12:47)። ይህ ቃል የክርስቶስን የመጀመሪያ ምጽአት ዋና አላማ በግልጽ የሚያብራራ ነው። ክርስቶስ መጀመሪያ ወደ ምድር የመጣው የፍርድን ዙፋን ለመዘርጋት ሳይሆን፣ የጸጋን በር ለመክፈት ነበር።
በአይሁዳውያን ስነ-መለኮት፣ መሲሁ ሲመጣ ወዲያውኑ በአህዛብ ላይ እንደሚፈርድና የእስራኤልን ጠላቶች እንደሚያጠፋ ይታመን ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ የሰዎችን ኃጢአት በመስቀል ላይ ተሸክሞ ሊያድን እንጂ ሰውን ሊያጠፋ አልመጣም (ዮሐ 3:17)። የመጀመሪያው መምጣቱ ከፍርድ ይልቅ ምህረት፣ ከቅጣት ይልቅ ጸጋ የታየበት ዘመን ነበረ።
ውጥረቱ ያለው በክርስቶስ አዳኝነትና በቃሉ ፈራጅነት መካከል ነው። ምንም እንኳን ኢየሱስ በምድር በነበረበት ወቅት ወዲያውኑ ፍርድን ባይሰጥም፣ የተናገረው ቃል ግን በመጨረሻው ቀን በማያምኑት ላይ ይፈርድባቸዋል (ዮሐ 12:48)። ቃሉ ራሱ የእግዚአብሔር ህግና መለኪያ በመሆኑ፣ ቃሉን የናቀ ሁሉ በራሱ ላይ ፍርድን ያመጣል።
ይህ እውነት የእግዚአብሔርን ታላቅ ትእግስት ያሳያል። እግዚአብሔር ማንም እንዳይጠፋ ሁሉም ወደ ንስሀ እንዲደርስ ይፈልጋል (2 ጴጥ 3:9)። የጸጋው ዘመን ክፍት በሆነበት በዚህ ጊዜ፣ ክርስቶስ የዓለምን ኃጢአት ይቅር ለማለት ዘወትር እጁን ዘርግቷል። ሁለተኛ ሲመጣ ግን በጽድቅ የሚፈርድ ንጉስ ሆኖ ይመጣል።
የምህረት በር ሳይዘጋ ወደ ጌታ መምጣት የጥበብ መጀመሪያ ነው። ቃሉ ለእኛም ጌታ የሰጠንን የጸጋ ጊዜ በአግባቡ እንድንጠቀምበትና እርሱ አዳኝ ሆኖ ሳለ የድነቱን ስራ በሌሎችም ሕይወት እንድናበስር ያሳስበናል።
የእግዚአብሔር ምህረት ከፍርዱ ይቀድማል። “የአዳኝን የጸጋ ጥሪ የናቀ ነፍስ፣ በመጨረሻው ቀን የፈራጅን ቃል በጽድቅ ዙፋን ፊት ይሰማል” እንደሚባለው፣ የዘላለም ህይወታችንን ዛሬውኑ ማረጋገጥ ይገባናል።