በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ እግዚአብሔር በረከቱን የሚያከፋፍልበትን ሥርዓት ጴጥሮስ ሲገልጽ፣ "እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማልና፣ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል" (1 ጴጥሮስ 5፡5) በማለት ታላቅ የተስፋ ቃል ያውጃል። እዚህ ላይ "ጸጋ" የተባለው የማይገባንን መለኮታዊ ሞገስ፣ መንፈሳዊ ኃይልና የእግዚአብሔርን ነጻ ስጦታ የሚያመለክት ሲሆን፣ "ትሑታን" የሚለው ቃል ደግሞ የራሳቸውን መንፈሳዊ ድህነት የተገነዘቡ፣ በራሳቸው ኃይል ምንም ማድረግ እንደማይችሉ ያመኑና ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ላይ የሚደገፉ ሰዎችን ይወክላል።
በታሪካዊና በባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ ዓለም ትሕትና እጅግ የተናቀና የባሪያዎች ባሕርይ ተደርጎ ይወሰድ ነበር። ማኅበረሰቡ የሚያከብረው ኃያላንን፣ ባለጸጎችንና ራሳቸውን ከፍ የሚያደርጉ ሰዎችን ነበር። ነገር ግን ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ወደ ምድር መጥቶ የደቀ መዛሙርቱን እግር በማጠብና በመስቀል ላይ እስከ ሞት ድረስ ራሱን በማዋረድ፣ ትሕትናን ወደ ላቀ መለኮታዊ ክብር አሸጋገረው። ክርስቲያናዊ ትሕትና ራስን መጥላት ሳይሆን፣ ራስን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ሙሉ በሙሉ ማስገዛት መሆኑን አሳየ።
የዚህ ትምህርት ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት ያለው የጸጋን ፍሰት አቅጣጫ በመረዳት ላይ ነው። ውሃ ሁልጊዜ ከከፍተኛ ቦታ ወደ ዝቅተኛ ቦታ እንደሚፈስ ሁሉ፣ የእግዚአብሔርም ጸጋ ከሰማያዊ ዙፋን ወደ ትሑታን ልብ ይፈስሳል። ጸጋን በሥራ ወይም በብቃት ማግኘት አይቻልም؛ ጸጋ የሚሰጠው ባዶነታቸውን አምነው ወደ አምላክ ለሚጮኹ ብቻ ነው። መጽሐፍ ቅዱስም እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን እንደሚቃወም፣ ለትሑታን ግን ሞገስን እንደሚሰጥ በግልጽ ያረጋግጣል (ያዕቆብ 4፡6)። ትሕትና ጸጋን ለመቀበል የተከፈተ የእምነት እጅ ነው።
ይህ የእግዚአብሔር ጸጋ በሕይወታችን ውስጥ ሲሠራ፣ ድካማችንን ወደ ብርታት ይለውጠዋል። ትሑት ሰው የራሱ ኃይል ስለሌለው፣ እግዚአብሔር በገዛ መለኮታዊ ኃይሉ ያስታጥቀዋል፤ ፈተናን እንዲያልፍ፣ መከራን እንዲታገሥና በቅድስና እንዲመላለስ አቅም ይሰጠዋል። አንድ አማኝ "አልችልም" ብሎ በጌታ ፊት ሲወድቅ፣ እግዚአብሔር ደግሞ "በእኔ ጸጋ ሁሉን ትችላለህ" በማለት ያነሳዋል። የትሑታን ኃይል የጸጋው ባለቤት የሆነው አምላክ ራሱ ነው።
ቃሉ ለእኛም ድካማችንን አምነን እንድንቀበልና በእግዚአብሔር ኃይል ላይ ብቻ እንድንደገፍ ጥልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። በዘመናዊው ዓለም ውስጥ ሰዎች በዕውቀታቸውና በችሎታቸው እንዲመኩ ቢበረታቱም፣ እኛ ግን ከእግዚአብሔር ጸጋ ውጭ ምንም መሥራት እንደማንችል ተገንዝበን፣ ዘወትር በፊቱ ተደፍተን መለኮታዊ ሞገሱን ልንሻ ይገባናል።
"ባዶ የሆነ ዕቃ ብቻ በአዲስ ነገር ሊሞላ እንደሚችል ሁሉ፣ ራሱን ዝቅ ያደረገ ልብ ብቻ በእግዚአብሔር ጸጋ ሊሞላ ይችላል፤" እንደሚባለው፣ ትሕትናችን የጸጋው ጅረት ወደ ሕይወታችን የሚፈስበት ሰፊ ቦይ መሆኑን አውቀን ራሳችንን በአምላካችን ፊት እናዋርድ።