እግዚአብሔርን በመፍራት ቅድስናን ፍጹም ማድረግ ማለት ምን ማለት ነው (2 ቆሮንቶስ 7:1)?

ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ዕድገት ሲያስተምር "እንግዲህ፣ ወዳጆች ሆይ፣ ይህ ተስፋ ቃል ካለን፣ ሥጋንና መንፈስን ከሚያረክስ ሁሉ ራሳችንን እናንጻ፣ እግዚአብሔርን በመፍራት ቅድስናን ፍጹም እያደረግን" ይላል (2 ቆሮንቶስ 7:1)። "ቅድስናን ፍጹም ማድረግ" ማለት የቅድስና ሕይወት በአንድ ጀምበር የሚያልቅ ሳይሆን፣ ኃጢአትን በየዕለቱ በማስወገድና ወደ ክርስቶስ ሙላት በማደግ የሚቀጥል የዕድሜ ልክ መንፈሳዊ ጉዞ መሆኑን ያመለክታል። "እግዚአብሔርን መፍራት" ደግሞ የቅጣት ሽብር ሳይሆን، ለእግዚአብሔር ቅድስና የሚሰጥ ጥልቅ አክብሮትና ፍቅር ነው።

በነገረ መለኮታዊ አውድ፣ አንድ ሰው በክርስቶስ ሲያምን በአንድ ጊዜ ቅዱስ ተብሎ ይጠራል። ነገር ግን በዕለት ተዕለት ሕይወቱ ውስጥ ሥጋዊና መንፈሳዊ ርኩሰቶችን ማስወገድና በባሕርይ መለወጥ የእርሱ ኃላፊነት ነው። ጳውሎስ የቆሮንቶስን ክርስቲያኖች፣ እግዚአብሔር የሰጣቸውን የአባትነት ተስፋ ቃል በማሰብ፣ ራሳቸውን ከጣዖት አምልኮና ከሥጋዊ ምኞት በማንጻት የቅድስናቸውን ጉዞ ከግብ እንዲያደርሱ መከራቸው።

ይህንን የቅድስናን ጥሪ መጽሐፍ ቅዱስ በሌሎች ክፍሎችም አጥብቆ ያስተምረዋል። ዳሩ ግን፦ እኔ ቅዱስ ነኝና ቅዱሳን ሁኑ ተብሎ ስለ ተጻፈ የጠራችሁ ቅዱስ እንደ ሆነ እናንተ ደግሞ በኑሮአችሁ ሁሉ ቅዱሳን ሁኑ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (1 ጴጥሮስ 1:15-16)። የእግዚአብሔርን ፍርሃት በልቡ ያኖረ ሰው، ኃጢአትን አቅልሎ አያይም፤ ይልቁንም በሁለንተናዊ ንጽሕና ይመላለሳል።

የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የእግዚአብሔርን ጸጋ ከሰው ልጅ የነቃ ተሳትፎ ጋር በማመጣጠን ላይ ይታያል። ጸጋው ኃጢአትን እንድናሸንፍ ኃይል ቢሰጠንም፣ እኛ ደግሞ ፈቃዳችንን አስገዝተን "ራሳችንን የማንጻት" ውጊያ ማድረግ አለብን። ሥጋን የሚያረክሱ ውጫዊ ኃጢአቶችንም ሆነ፣ መንፈስን የሚያረክሱ ውስጣዊ የትዕቢትና የቅናት ኃጢአቶችን ማስወገድ የየዕለቱ የቅድስና ትግል ነው።

ቃሉ ለእኛም በድነታችን ብቻ ረክተን መንፈሳዊ እንቅልፍ እንዳንተኛ ያነቃቃናል። እግዚአብሔርን በጥልቅ በማክበር፣ በሕይወታችን ውስጥ የቀሩትን የኃጢአት ልማዶች በመለየትና በንስሐ በማስወገድ، የክርስቶስን መልክ እስክንመስል ድረስ በመንፈሳዊ ዕድገት እንድንተጋ ጥብቅ ኃላፊነት ይጥልብናል።

በማጠቃለያው፣ ቅድስና የእግዚአብሔር ፍርሃት ፍሬ ነው። "እግዚአብሔርን የሚፈራ ልብ ኃጢአትን ይጸየፋል፤ ሥጋና መንፈሱን ከርኩሰት በማንጻትም የቅድስናን ጫፍ ለመንካት ዘወትር ወደ ላይ ይጓዛል" በሚለው እውነት ጸንተን፣ ራሳችንን ለጌታ የተለየን አድርገን ልንጠብቅ ይገባናል።