ስለ ክርስቲያናዊ ነጻነትና ፍቅር ሐዋርያው ሲያስተምር "እውቀት ያስታብያል ፍቅር ግን ያንጻል" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ ሚዛን ያስቀምጣል (1 ቆሮንቶስ 8:1)። "እውቀት ያስታብያል" የሚለው ሐረግ፣ የእግዚአብሔርን ቃል ወይም መንፈሳዊ ነጻነትን ማወቅ በራሱ መልካም ቢሆንም፣ ይህ ዕውቀት ከፍቅርና ከትሕትና ጋር ካልተዋሐደ ሰውን ወደ ትዕቢት፣ ራስ ወዳድነትና ሌሎችን ወደ መንቀፍ እንደሚመራ ያመለክታል።
በታሪካዊው አውድ፣ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ያሉ አንዳንድ ክርስቲያኖች ጣዖት ከንቱ መሆኑን "አውቀው" ለጣዖት የተሠዋን ሥጋ በነጻነት ይበሉ ነበር። ይህ ዕውቀታቸው ትክክል ቢሆንም፣ ገና ይህንን ዕውቀት ላላገኙት ደካማ ክርስቲያኖች ግን ዕንቅፋት ሆነባቸው። ጳውሎስ እውቀት ብቻውን ሰውን እንደ ፊኛ እንደሚነፋ (እንደሚያስታብይ)፣ ነገር ግን ፍቅር የሌላውን ሰው ጥቅም በማስቀደም ቤተ ክርስቲያንን እንደሚያንጽ አሳያቸው።
ይህንን የዕውቀትና የፍቅር ንጽጽር መጽሐፍ ቅዱስ በሌላ ቦታም በስፋት ያብራራዋል። የትንቢትም ስጦታ ቢኖረኝ ምስጢርንም ሁሉና እውቀትን ሁሉ ባውቅ… ፍቅር ግን ከሌለኝ ከንቱ ነኝ ብሎ ቃሉ ይነግረናል (1 ቆሮንቶስ 13:2)። ምንም ያህል ጥልቅ የሆነ የነገረ መለኮት ዕውቀት ቢኖረን፣ ያ ዕውቀት ሰዎችን በክርስቶስ ፍቅር ለማገልገል ካልዋለ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ቢስ ነው።
የዚህ ጉዳይ ጥልቅ ውጥረት በጭንቅላት ዕውቀትና በልብ መለወጥ መካከል ባለው ልዩነት ላይ ይታያል። ትምህርት ቤት ገብቶ መጽሐፍ ቅዱስን ማጥናት ሰውን በእውቀት ሊያጎለብተው ይችላል፤ ነገር ግን ይህ ዕውቀት የሌሎችን ድካም ወደ መሸከም ካላመራ፣ ሰውን ከመንፈሳዊነት ይልቅ ወደ ፈሪሳዊነት ይቀይረዋል። አዋቂነት የትሕትና እንጂ የኩራት መገለጫ መሆን የለበትም።
ቃሉ ለእኛም በምናውቀው የቃሉ ዕውቀት እንዳንታበይ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። ከሌሎች የተሻለ መረዳት ስላለን ብቻ ወንድሞቻችንን ከመናቅና ከመፍረድ ተቆጥበን፣ ዕውቀታችንን በፍቅር አሽገን ሌሎችን ለማነጽና ለማገልገል እንድንጠቀምበት መመሪያ ይሰጠናል።
በማጠቃለያው፣ ፍቅር የሌለው እውቀት አጥፊ መሣሪያ ነው። "እውቀት ሰውን ከፍ ሲያደርግ፣ ፍቅር ግን ሰውን ዝቅ አድርጎ ሌሎችን ያነጻል" በሚለው የሕይወት መርህ መሠረት፣ ሁልጊዜ ዕውቀታችንን በፍቅር እየገራን ለቤተ ክርስቲያን አንድነት ልንሠራ ይገባናል።