ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እውነተኛ መንፈሳዊ ማንነት ሲናገር፣ ውጫዊውን ሥርዓት ከሚሰብኩት የሐሰት መምህራን ራሱንና አማኞችን በመለየት፣ "በእግዚአብሔር መንፈስ የምናመልክ… እኛ የተገረዝን ነንና" በማለት ታላቅ መለኮታዊ እውነትን ያውጃል (ፊልጵስዩስ 3፡3)። በዚህ ስፍራ "የተገረዝን ነን" የሚለው ቃል ሥጋዊውን ቆዳ መቁረጥን ሳይሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ አሠራር የተደረገውን የልብ መለወጥና የኃጢአትን ተፈጥሮ ማስወገድን ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ መገረዝ በብሉይ ኪዳን እግዚአብሔር ከአብርሃም ጋር ላደረገው ቃል ኪዳን ውጫዊ ምልክት ነበር (ዘፍጥረት 17)። ነገር ግን አይሁዳውያን የልብን መታዘዝ ትተው በውጫዊው ምልክት ብቻ ይመኩ ነበር። በጳውሎስ ዘመን የነበሩት ጁዳይዘርስ (የአይሁድን ሥርዓት የሚያስገድዱ) አሕዛብ ክርስቲያኖች የግድ በሥጋቸው መገረዝ አለባቸው ሲሉ፣ ጳውሎስ ግን አዲሱ ኪዳን መንፈሳዊ መሆኑን በማስረዳት የሐሰት መምህራኑን "ሥጋን የሚቆርጡ" (ካታቶሜ) ብሎ ገሠጻቸው።
በነገረ መለኮት ጥናት እውነተኛ መገረዝ የልብ መገረዝ ነው። ብሉይ ኪዳንም ቢሆን "የልባችሁን ሸለፈት ግረዙ" በማለት የውስጥን ንጽሕና አጥብቆ ይፈልግ ነበር (ዘዳግም 10፡16)። በአዲስ ኪዳን ይህ የልብ መገረዝ የሚፈጸመው በሰው እጅ ሳይሆን በክርስቶስ መንፈስ ነው። አንድ ሰው በጌታ ሲያምን፣ መንፈስ ቅዱስ የኃጢአትን ሥጋዊ ባሕሪይ ከልቡ ቆርጦ በማውጣት አዲስ ፍጥረት ያደርገዋል። ይህ ነው በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ ያለው እውነተኛ መገረዝ።
ጳውሎስ የእውነተኛው መገረዝ ሦስት መለያዎችን ያስቀምጣል። አንደኛ፣ በእግዚአብሔር መንፈስ ማምለክ (ውጫዊ ሥርዓትን ሳይሆን የልብ አምልኮን ማቅረብ)። ሁለተኛ፣ በክርስቶስ ኢየሱስ መመካት (ትምክህትን በመስቀሉ ላይ ብቻ ማድረግ)። ሦስተኛ፣ በሥጋ አለመታመን (በሰው ጥረት ተቀባይነትን አለመፈለግ) ናቸው። እነዚህ የልብ መገረዝ ሕያው ፍሬዎች ናቸው።
ቃሉ ለእኛም ስለ ሃይማኖታዊ ሥርዓታችን ጥልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በጥምቀት፣ በልዩ ልዩ በዓላት ወይም በውጫዊ የሃይማኖት ምልክቶች ብቻ ተማምነን፣ ውስጣዊ ልባችን ግን ካልተለወጠ በእግዚአብሔር ፊት ዋጋ የለንም። እግዚአብሔር የሚፈልገው በስም ክርስቲያን መሆንን ሳይሆን፣ ኃጢአትን የሚጸየፍና በመንፈስ የሚመራ የተገረዘ አዲስ ልብ ነው።
እውነተኛ ክርስትና የውስጥ ማንነት ለውጥ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ "በስውር አይሁዳዊ የሆነ አይሁዳዊ ነውና፥ መገረዝም በመንፈስ የሚደረግ የልብ መገረዝ ነው እንጂ በመጽሐፍ አይደለም" (ሮሜ 2፡29) እንደሚል፣ ትኩረታችን ውጫዊ ቅርጽን በማሳመር ላይ ሳይሆን፣ ልባችንን ለመንፈስ ቅዱስ አሠራር በማስገዛት ላይ ሊሆን ይገባል።