"በሰላም ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ትጉ" (ኤፌ 4፡3)። ይህ ቃል ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ ያላትን ታላቅ ኃላፊነትና መንፈሳዊ ተልዕኮ የሚያሳይ ነው። \’የመንፈስ አንድነት\’ የሚለው ሐሳብ አማኞች በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት ከክርስቶስ ጋር እና እርስ በርሳቸው ያላቸውን መለኮታዊ ትስስር ሲያመለክት፣ \’የሰላም ማሰሪያ\’ ደግሞ ይህንን አንድነት ጠብቆ የሚያቆየውን የፍቅርና የመግባባት ገመድ ይወክላል። መጠበቅ ማለት ያለንን ሀብት ከሌቦችና ከጥፋት መንከባከብ ማለት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ የኤፌሶን ከተማ የጣዖት አምልኮ፣ የንግድ ሽኩቻና የባህል ግጭት የነገሰባት ስፍራ ነበረች። በዚያ ማህበረሰብ ውስጥ ልዩነቶች በቀላሉ ወደ ጠላትነት ያመሩ ነበር። ሆኖም ክርስቶስ በመስቀሉ ስራ የጥልን ግድግዳ ስላፈረሰ፣ አይሁድንና አሕዛብን አንድ አድርጓል። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን የተገኘ ታላቅ ድል ሰይጣን በተንኮል እንዳያፈርሰው፣ አማኞች ሰላምን እንደ ማሰሪያ ገመድ ተጠቅመው ህብረታቸውን እንዲያስጠብቁ በጥብቅ አሳስቧል።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት አንድነትን \’ከመፍጠር\’ እና \’ከመጠበቅ\’ መካከል ያለውን መሠረታዊ ልዩነት ያሳያል። እኛ አማኞች የክርስቶስን አካል አንድነት አንፈጥርም፤ አንድነቱ አስቀድሞ በመንፈስ ቅዱስ ስራ በመስቀል ላይ ተፈጥሯል። የእኛ ድርሻ መንፈስ ቅዱስ የፈጠረውን ይህንን መለኮታዊ ህብረት እንዳይበጠስ፣ በሰላም፣ በይቅርታና በመቻቻል መጠበቅ ነው። የሰው ልጅ ተፈጥሮ ወደ መከፋፈል ሲያዘነብል፣ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ግን ወደ ሰላም ያመጣናል።
ይህንን የመንፈስ አንድነት ለመጠበቅ የምንችለው በትህትና፣ በየዋህነትና እርስ በርስ በመዋደድ ነው። ልዩነቶች ሲፈጠሩ ለማሸነፍ ከመሞከር ይልቅ ለማስታረቅ መትጋት፣ የራሳችንን መብት ከመጠየቅ ይልቅ የወንድማችንን ጥቅም ማስቀደም የሰላም ማሰሪያውን ያጠብቀዋል። ሰላም ዝም ብሎ የሚመጣ ሳይሆን፣ ፈቃድን ለእግዚአብሔር ቃል በማስገዛትና ለወንድም በመታዘዝ የሚገኝ ንቁ መንፈሳዊ ትግል ነው።
ቃሉ ለእኛም ልዩነቶቻችንን በማስፋት ከምንከፋፈል ይልቅ፣ በሚያስተሳስረን በክርስቶስ ፍቅር ላይ እንድናተኩር ያሳስበናል። ዛሬ ቤተ ክርስቲያን በትንንሽ የትርጉም ልዩነቶች ስትታመስ፣ ሰላምን የሚያወርዱና አንድነትን የሚጠብቁ የሰላም አምባሳደሮች መሆን ከእያንዳንዳችን ይጠበቃል።
በማጠቃለያ የመንፈስን አንድነት በሰላም ማሰሪያ መጠበቅ የክርስቶስን ጸጋ በዓለም ፊት የምንመሰክርበት ትልቁ መሳሪያችን ነው። ሰላም የሌለበት ህብረት የክርስቶስን ክብር አያንጸባርቅም፤ "እንግዲያስ ሰላም የሚቆምበትን እርስ በርሳችንም የምንታነጽበትን እንከተል" (ሮሜ 14፡19)።