የእግዚአብሔር ቃል "እውነትን በመታዘዝ ነፍሳችሁን አንጽታችሁ ግብዝነት ለሌለበት የወንድማማች መዋደድ፣ ከንጹሕ ልብ እርስ በርሳችሁ አጥብቃችሁ ተዋደዱ" ይለናል (1ኛ ጴጥሮስ 1:22)። "አጥብቃችሁ" የሚለው ቃል ጡንቻን እስከ መጨረሻው አቅም ድረስ መወጠርን፣ ያለማቋረጥና በጽናት መሥራትን የሚያመለክት ነው።
በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የነበሩ ክርስቲያኖች በከባድ ስደትና መከራ ውስጥ ያልፉ ነበር። በዚህ ታሪካዊ ሁኔታ ውስጥ፣ እርስ በርስ መደጋገፍና መዋደድ ለህልውናቸው እጅግ ወሳኝ ነበር። ፍቅራቸው የይስሙላ ሳይሆን፣ ፈተናን የሚቋቋምና መከራን የሚያሸንፍ እውነተኛ መሆን ነበረበት። ይህ ፍቅር ከሥጋዊ ስሜት የዘለለ፣ እውነትን ከመታዘዝ የሚመነጭ ነው።
ከሥነ-መለኮት አኳያ፣ ክርስቲያናዊ ፍቅር በእግዚአብሔር ተፈጥሮ ላይ የተመሠረተ ነው። ጴጥሮስ ፍቅርን ከንጹሕ ልብ እና ከዳግመኛ ልደት ጋር አያይዞታል። እግዚአብሔርን በመንፈስ ቅዱስ አሠራር ያወቀና ዳግመኛ የተወለደ ሰው ብቻ ነው ሌላውን ሰው ያለምንም ቅድመ-ሁኔታና በጽናት ሊወድ የሚችለው። ይህ ፍቅር ራስን ዝቅ ማድረግንና የሌላውን ጥቅም ማስቀደምን ይጠይቃል።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ አዲስ ትእዛዝን ሲሰጥ፣ እሱ እንደ ወደደን እኛም እርስ በርሳችን እንድንዋደድ፣ በዚህም የርሱ ደቀ መዛሙርት መሆናችንን ዓለም ሁሉ እንደሚያውቅ ተናግሯል (ዮሐንስ 13:34-35)። በተጨማሪም ሐዋርያው ጳውሎስ ፍቅር ከሁሉ እንደሚበልጥና የፍጹምነት ማሰሪያ መሆኑን በስፋት አስረድቷል (ቆላስይስ 3:14)።
ቃሉ ለእኛም እጅግ አስፈላጊ የሆነ የሕብረት መመሪያ ነው። ዛሬም ቢሆን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ልዩነቶችን፣ አለመግባባቶችን፣ እና የሰዎችን ድካም ማሸነፍ የምንችለው አጥብቀን ስንዋደድ ብቻ ነው። ፍቅራችን በቃላት ብቻ ሳይሆን በተግባር፣ ይቅር በማለትና በመረዳዳት ሊገለጥ ይገባል።
ፍቅር የሕግ ሁሉ ፍጻሜ ነው። "ፍቅር የሌለው ሃይማኖት ሕይወት እንደሌለው አካል ነው" እንደሚባለው፣ እኛም ዘወትር ልባችንን እያነጻን ወንድሞቻችንንና እህቶቻችንን በንጹሕ ልብ አጥብቀን መውደድን ልንለማመድ ይገባል።