"እናንተ ግብዞች ጻፎችና ፈሪሳውያን፥ በውጭ አምረው የሚታዩ በውስጥ ግን የሙታን አጥንትና ርኵሰት ሁሉ የተሞሉ በኖራ የተለሰኑ መቃብሮችን ስለምትመስሉ፥ ወዮላችሁ" (ማቴ 23:27)። ይህ ቅዱስ ቃል ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ ሃይማኖታዊ ግብዝነትና ስለ ውስጣዊ ርኵሰት ያስተማረውን እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ምሥጢር የሚገልጽ ነው። በዚህ ስፍራ የተጠቀሰው "በኖራ የተለሰነ መቃብር" የሚለው ሐረግ በጥሬ ትርጉሙ በነጭ ኖራ አምሮ የተቀባን የሙታን ማረፊያ ሲያመለክት፣ በመንፈሳዊ አውድ ግን የሰዎችን ዕይታ ለመሳብ በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት የተሸፈነን፣ ነገር ግን በውስጡ መንፈሳዊ ሞት፣ ክፋትና ርኵሰት የሞላበትን የሐሰት ማንነት በምሳሌያዊ መንገድ ያሳያል።
በታሪካዊና በባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በአንደኛው መቶ ክፍለ ዘመን በነበረው የአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ፣ በተለይም በፋሲካ በዓል ወቅት ወደ ኢየሩሳሌም የሚመጡ መንገደኞች መቃብርን ነክተው በመንፈሳዊ ሥርዓት እንዳይረክሱ፣ መቃብሮቹን በነጭ ኖራ ቀብተው ግልጽ አድርገው የማሳየት ልማድ ነበራቸው (ዘኍ 19:16)። መቃብሮቹ በኖራ ሲለሰኑ በውጭ እጅግ አምረው ይታያሉ፤ ነገር ግን ዋና ዓላማቸው ሰዎችን ከውስጣቸው ካለው ርኵሰት ማስጠንቀቅ ነበር። ማኅበራዊውና ሥነ-ልቦናዊው ውጥረት የተፈጠረው፣ ፈሪሳውያን ራሳቸውን ለሕዝቡ እንደ ንጹሕና ቅዱስ አድርገው ሲያቀርቡ፣ ጌታችን ግን በሰዎች ዘንድ የተከበረውን ሃይማኖታዊ ማንነታቸውን ከእነዚህ ከሚያረክሱና አጥንት ከሞላባቸው መቃብሮች ጋር በማስተካከሉ ነው። ይህ ንጽጽር የፈሪሳውያንን ሥጋዊ ትዕቢት ሙሉ በሙሉ ያፈረሰ ነበር።
ከሥነ-መለኮትና ከሕጋዊ አንጻር ሲታይ፣ ይህ የክርስቶስ ፍርድ የሚያሳየው እግዚአብሔር የሰውን ልጅ የሚመዝንበትን እውነተኛ መለኮታዊ ሕግ ነው። ፈሪሳውያን የሕግን ፊደል በመጠበቅ፣ በመጾም፣ በመጸለይና አሥራትን በማውጣት የውጭውን ጽዋ አጥርተው ነበር፤ ነገር ግን ልባቸው በቅሚያ፣ በስግብግብነትና በክፋት የተሞላ ነበር (ማቴ 23:25)። መለኮታዊው ሕግ በግልጽ እንደሚያስተምረው፣ "እግዚአብሔር እንደ ሰው አያይም፤ ሰው ፊትን ያያል፥ እግዚአብሔር ግን ልብን ያያል" (1 ሳሙ 16:7)። ስለዚህ በእግዚአብሔር የፍርድ ሚዛን ፊት የውጫዊው አካል ማማር ምንም ዓይነት ሕጋዊ ዋጋ የለውም፤ ዋናው ነገር ከኃጢአት የነጻና በመንፈስ የታደሰ የልብ ቅድስና ነው።
የዚህ ትምህርት ሌላኛው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የሚያተኩረው፣ ሃይማኖታዊ ግብዝነት በሌሎች ላይ በሚያመጣው የመንፈሳዊ ብክለት አደጋ ላይ ነው። መቃብር በሕይወት ያለውን ሰው እንደሚያረክስ ሁሉ፣ የፈሪሳውያንም ሕይወት የሞተ ሃይማኖት በመሆኑ፣ እነርሱን የተከተሉና ትምህርታቸውን የሰሙ ሰዎችን ሁሉ በመንፈሳዊ ሥርዓት ያረክሳቸው ነበር። ጌታችን የገለጸው ርኵሰት የሥጋን ሞት ሳይሆን፣ ፍቅር፣ ርኅራኄና እውነት የሌለበትን የመንፈስ ሞት ነው። ራሳቸውን እንደ ሕይወት መሪ አድርገው የሚቆጥሩት እነዚህ የሃይማኖት መሪዎች፣ በእርግጥም በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ ሕይወት አልባ የሆኑ የሙታን ማከማቻዎች ነበሩ። ይህ መለኮታዊ ገለጻ ሃይማኖታዊነት ያለ እግዚአብሔር መንፈስ ሞት መሆኑን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ንቃትንና ራስን የመመርመር ግዴታን የሚያስገነዝብ ነው። እኛም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስንመላለስ፣ በሰዎች ፊት ጻድቅ መስለን ለመታየት ብቻ የምንጥር ከሆነ፣ የፈሪሳውያንን መንፈስ ተላብሰናል ማለት ነው። ውጫዊ የሆነውን ሃይማኖታዊ ሥርዓታችንን፣ አለባበሳችንንና ንግግራችንን እያሳመርን፣ በልባችን ግን ጥላቻን፣ ይቅር ባለማለትንና የተደበቀ ኃጢአትን የምናቅፍ ከሆነ፣ በኖራ ከተለሰነ መቃብር ምንም አንለይም። እግዚአብሔር የሚፈልገው በሰዎች ፊት የምናሳየውን ሃይማኖታዊ ትርኢት ሳይሆን፣ በንስሐ የታጠበና የተሰበረ ልብ ነው። ስለዚህ ውስጣችንን ለመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ክፍት በማድረግ፣ እውነተኛ ንጽሕናን ከውስጥ ወደ ውጭ ልንለማመድ ይገባል።
በማጠቃለል፣ ኢየሱስ ፈሪሳውያንን በኖራ የተለሰነ መቃብር ብሎ የጠራቸው፣ የውጪው ሃይማኖታዊ ሕይወታቸውና የውስጡ ኃጢአተኛ ማንነታቸው ፈጽሞ የተራራቀ መሆኑን ለማጋለጥ ነው። እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው በውጫዊ ድርጊት ሳይሆን በእግዚአብሔር ፊት ቅንና ንጹሕ ሆኖ በመገኘት ነው። የሰው ልጅ እውነተኛ ክብር የሚመነጨው በክርስቶስ ደም ከታጠበው ውስጣዊ ማንነት ነው። ቅዱስ ቃሉ እንደሚያስረግጥልን፣ "ልባቸው ንጹሕ የሆነ ብፁዓን ናቸው፥ እግዚአብሔርን ያዩታልና" (ማቴ 5:8)። በመሆኑም ማናቸውንም ዓይነት የግብዝነት መሸፈኛ አስወግደን፣ የልባችንን መሻት ንጹሕ በማድረግ በእውነትና በመንፈስ ጌታን እያመለክን በእምነት ልንጸና ይገባናል።