ኢየሱስ ጴጥሮስን፣ ያዕቆብንና ዮሐንስን የቅርብ ወዳጆቹ አድርጎ ለምን መረጣቸው?

"ጴጥሮስንም ያዕቆብንም የያዕቆብንም ወንድም ዮሐንስን እንጂ ማንም እንዲከተለው አልፈቀደም" (ማርቆስ 5:37)። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በምድር ላይ በነበረው አገልግሎት፣ ከአሥራ ሁለቱ ሐዋርያት መካከል እነዚህን ሦስት ደቀ መዛሙርት በልዩ ሁኔታ ለይቶ የቅርብ ወዳጆቹ አድርጓቸዋል። የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራን እንደሚያስረዱት፣ ይህ መለየት ሌሎችን ለማግለል ወይም አድልዎ ለማድረግ የተፈጸመ ሳይሆን፣ ልዩ ለሆነ መለኮታዊ ዓላማና ለከፍተኛ መንፈሳዊ ኃላፊነት እነርሱን ለማዘጋጀት የታቀደ ነበር። ይህ የተመረጡ ሰዎች ስብስብ የክርስቶስን ታላላቅ ተአምራት፣ ጥልቅ መለኮታዊ ሚስጥሮች እና ከባድ መከራዎች በቅርበት እንዲመለከቱ ልዩ ጸጋ የተሰጣቸው ነበሩ።

በወቅቱ በነበረው የአይሁድ ማኅበረሰብ ባሕልና ሕጋዊ ሥርዓት መሠረት፣ ማንኛውም ታላቅ እውነት ወይም ምስክርነት ጸንቶ የሚቆመው በሁለት ወይም በሦስት ምስክሮች አፍ ነበር። በብሉይ ኪዳን ሕግ፣ ኃጢአትም ሆነ በደል ሁሉ በሁለት ወይም በሦስት ምስክሮች አፍ ይጸናል በማለት ተደንግጎ ይገኛል (ዘዳግም 19:15)። ኢየሱስ ይህንን መለኮታዊ እና ታሪካዊ ሕግ በመከተል፣ በምድር አገልግሎቱ ታላላቅ የሆኑትን ሦስት ወሳኝ ክስተቶች ማለትም የኢያኢሮስን ልጅ ከሞት ሲያስነሳ (ሉቃስ 8:51)፣ በደብረ ታቦር ተራራ ላይ ክብሩ ሲገለጥ (ማቴዎስ 17:1-2) እና በጌቴሴማኒ የአትክልት ስፍራ በጸሎት ሲያዝን (ማቴዎስ 26:37) እነዚህን ሦስት ሰዎች ዋነኛ የዓይን ምስክሮች አድርጓቸዋል። ይህ የሚያሳየው የቤተ ክርስቲያን መሠረት በጠንካራ እና ሕጋዊ ተቀባይነት ባለው ምስክርነት ላይ መገንባት እንደነበረበት ነው።

ከዚህም ባሻገር፣ ጴጥሮስ፣ ያዕቆብ እና ዮሐንስ ለመጀመሪያይቱ ቤተ ክርስቲያን መሠረት እና ዋነኛ ምሰሶዎች እንዲሆኑ አስቀድመው የተለዩ መሪዎች ነበሩ። በታሪክ እንደምናየው፣ ጴጥሮስ በበዓለ ኃምሳ ቀን ቆሞ በመስበክ ለቤተ ክርስቲያን መወለድ ቁልፍ መሣሪያ ሆኗል (የሐዋርያት ሥራ 2:14)። ያዕቆብ ደግሞ ከሐዋርያት መካከል የመጀመሪያው ሰማዕት በመሆን ሕይወቱን ለወንጌል አሳልፎ ሰጥቷል (የሐዋርያት ሥራ 12:2)። ዮሐንስ በበኩሉ፣ ረጅም ዕድሜ በመኖር የሐዲስ ኪዳን መጻሕፍትን ከመጻፉም በላይ፣ ጥልቅ የሆነውን የራእይ ሚስጥር ተቀብሏል። በመሆኑም ኢየሱስ እነዚህን ሦስት ደቀ መዛሙርት ወደ ጥልቅ መንፈሳዊ ልምምድ ያስገባቸው፣ ወደፊት ለሚጠብቃቸው ከባድ የሞት እና የስደት ፈተና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ጠንክረው እንዲቆሙ ለማዘጋጀት ነው።

በዚህ ምርጫ ውስጥ የምናየው ሌላው አስገራሚ ሥነ መለኮታዊ እውነት፣ የእነዚህ ሰዎች ተፈጥሯዊ ማንነት እና የእግዚአብሔር ጸጋ አሠራር ነው። ሦስቱም በባሕሪያቸው ፍጹማን አልነበሩም፤ ጴጥሮስ ተለዋዋጭ እና ጌታውን የካደ ሲሆን፣ ያዕቆብና ዮሐንስ ደግሞ ሥልጣን ፈላጊዎችና ቁጡዎች ነበሩ (ማርቆስ 3:17)። ነገር ግን ክርስቶስ የሰዎችን ድካም ወደ ብርታት የሚቀይር አምላክ ነው። እነዚህ ሐዋርያት በክርስቶስ የቅርብ ክትትል፣ ተግሣጽና የጸሎት ሕይወት ውስጥ በማለፍ ሥጋዊ ድካማቸውን አሸንፈው፣ የጨለማውን አሠራር የሚያፈርስ መንፈሳዊ ሥልጣንን እንዲላበሱ ጌታ አድርጓቸዋል።

ከዚህ ታሪክ ጀርባ የምናገኘው ጥልቅ የሕይወት ትምህርት፣ ከእግዚአብሔር ጋር ስላለን ቅርበት እና መንፈሳዊ ኅብረት ነው። ኢየሱስ በሥጋ ወራት ፍጹም ሰው እንደመሆኑ መጠን፣ በሐዘኑ እና በጭንቀቱ ጊዜ አብረውት የሚጸልዩ እና የሚተጉ የቅርብ ወዳጆች አስፈልገውት ነበር። በጌቴሴማኒ ሥፍራ፣ ነፍሴ እስከ ሞት ድረስ እጅግ አዝናለች፤ በዚህ ቆዩ ከእኔም ጋር ትጉ በማለት ጥልቅ ስሜቱን አጋርቷቸዋል (ማቴዎስ 26:38)። ምንም እንኳን እነርሱ በድካም አንቀላፍተው ቢገኙም፣ ጌታ ግን አልተዋቸውም። ዛሬም እኛ በክርስቲያናዊ ሕይወታችን ውስጥ ከጌታ ጋር የጠበቀ የጸሎትና የኅብረት ጊዜ እንዲኖረን ይጠበቅብናል። አምላካችን እኛን ወደ ጥልቅ ሚስጥሩ እና ክብሩ ሊያስገባን ይፈልጋል።

በመጨረሻም፣ የጴጥሮስ፣ የያዕቆብ እና የዮሐንስ ሕይወት የሚያስተምረን ታላቅ እውነት፣ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር መሥራት የሚፈልገው በቅርበት መሆኑን ነው። እነርሱ የክርስቶስን ክብር በተራራ ላይ እንዳዩ ሁሉ፣ እኛም ዛሬ በመንፈስ ቅዱስ አሠራር የጌታን ክብር እያየን ከክብር ወደ ክብር እንለወጣለን። የሕይወት ፈተና ሲበዛና ጨለማው ሲበረታ፣ ጌታ ወደ እርሱ እንድንቀርብና ጥልቅ የሕይወት ልምምድ እንድናደርግ ይጠራናል። ስለዚህ፣ ልክ እንደነዚህ ሐዋርያት የእግዚአብሔርን መለኮታዊ ዓላማ ለመፈጸም የልባችንን በር ከፍተን በእግዚአብሔር ፊት ጸንተን ልንቆም ይገባል፦ ወደ እግዚአብሔር ቅረቡ ወደ እናንተም ይቀርባል (ያዕቆብ 4:8)።