ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ወደ ኢያሪኮ ሲገባና ሲወጣ ስላደረገው የዕውሮች ፈውስ በወንጌላት ላይ የተጻፈው ታሪክ፣ “ጌታ ሆይ፥ የዳዊት ልጅ፥ ማረን” በማለት በሚጮኹ ሰዎች ላይ የተገለጠውን ታላቅ መለኮታዊ ምሕረት ያሳያል (ማቴዎስ 20፡30)። ይህ ክፍል በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ሁለት ዕውሮች” እንደተፈወሱ ሲገልጽ፣ በማርቆስ እና በሉቃስ ወንጌል ላይ ደግሞ ታሪኩ በአንድ ዕውር (በባርጤሜዎስ) ላይ ብቻ ትኩረቱን ያደርጋል። እዚህ ላይ “ሁለት ዕውሮች” የሚለው ዘገባ በቦታው የነበሩትን አጠቃላይ የተጎዱ ሰዎችን ቁጥር በትክክል ሲያመለክት፣ በአንጻሩ “አንድ ዕውር” ተብሎ የቀረበው ትረካ ደግሞ ከሁለቱ አንዱ የነበረውን እና በወቅቱ በማኅበረሰቡ ዘንድ በስም የሚታወቀውን ዋነኛ ተናጋሪ የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን የፈውስ ድርጊት ሲፈጽም፣ መለኮታዊ ኃይሉን እና ለሰው ልጆች ያለውን ጥልቅ ርኅራኄ ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ዕውርነት እንደ ትልቅ ማኅበራዊ እርግማን እና የኃጢአት ቅጣት ተደርጎ ይወሰድ ስለነበር፣ ዕውሮች ከማኅበረሰቡ ተገልለው በመንገድ ዳር እየለመኑ ለመኖር ይገደዱ ነበር። በኢያሪኮ መንገድ ላይ የነበሩት እነዚህ ዕውሮች፣ የኢየሱስን ማለፍ በሰሙ ጊዜ ድምፃቸውን ከፍ አድርገው መጮኻቸው እና ሕዝቡም ዝም እንዲሉ መገሠጹ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር። ታሪኩን የጻፉት የወንጌል ጸሐፊዎች፣ ይህንን ክስተት በተለያየ አቅጣጫ መመዝገባቸው የስህተት ሳይሆን የታሪክ አቀራረብ ልዩነት ነው። ማቴዎስ እንደ አይሁዳዊነቱ የሁለቱን ምሥክርነት አጽንኦት ሲሰጥ (ዘዳግም 19፡15)፣ ማርቆስ ግን የጢሜዎስ ልጅ ባርጤሜዎስ በማለት አንደኛውን ለይቶ በመጥቀስ የግለሰቡን ጽኑ እምነት አጉልቶ አሳይቷል።
የዚህ ታሪክ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በወንጌላት ተመጋጋቢነት እና በእግዚአብሔር ቃል እውነተኛነት ላይ ነው። መጽሐፍ ቅዱሳዊው የትርጓሜ ሕግ እንደሚያስተምረው፣ አንዱን መጥቀስ የሌላውን መኖር ፈጽሞ አይክድም። ማርቆስ እና ሉቃስ አንድ ዕውር ላይ ትኩረት አደረጉ እንጂ፣ “አንድ ዕውር ብቻ” ነበር ብለው አልጻፉም። ክርስቶስ ሁለቱንም ዕውሮች እንደፈወሰ ማቴዎስ ያየውን ሲያረጋግጥ (ማቴዎስ 20፡34)፣ ማርቆስ ደግሞ በኋለኛው ዘመን በቤተ ክርስቲያን ዘንድ በደንብ ይታወቅ የነበረውን ባርጤሜዎስን ለይቶ በማንሳት የእምነትን ጥንካሬ አስተምሯል (ማርቆስ 10፡52)። ይህ አሠራር የሚያሳየው፣ መንፈስ ቅዱስ የወንጌል ጸሐፊዎችን ሲመራ የእያንዳንዱን ጸሐፊ ልዩ ዓላማ እና የአድማጮችን ሁኔታ ያገናዘበ ፍጹም የሆነ መለኮታዊ ጥበብ መጠቀሙን ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ቃሉ እርስ በርሱ የሚጋጭ በሚመስልበት ጊዜ የሰዎች አእምሮ ወደ ጥርጣሬ በሚያዘነብልበት ደካማነት ላይ ነው። ነገር ግን የእግዚአብሔር ቃል ሲመረመር፣ ልዩነቱ የትኩረት እንጂ የክስተት አለመሆኑ ግልጽ ይሆናል። አንዳንዶች ይህንን ልዩነት በመጠቀም የወንጌልን ታማኝነት ለመጠራጠር ይሞክራሉ፤ ይሁን እንጂ ሁሉም ወንጌላት የሚስማሙት ኢየሱስ የሰዎችን ጩኸት ሰምቶ፣ ቆሞ ጠርቶአቸው የዓይናቸውን ብርሃን በመመለሱ ታላቅ መለኮታዊ ምሕረት ላይ ነው። ይህ ክስተት ጌታችን በድካማቸው ምክንያት ለተገለሉ ሰዎች ያለውን ርኅራኄ እና የእምነትን ዋጋ በሚገባ የሚያረጋግጥ ታሪካዊ እና መንፈሳዊ ድል ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ አምላካችን የሰዎችን ቁጥር ወይም ማኅበራዊ ደረጃ ሳይሆን፣ ከልብ የሚወጣውን የንስሐ እና የእምነት ጩኸት የሚሰማ ጌታ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ብርሃናችን በክርስቶስ ኢየሱስ ርኅራኄ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በዓለም ጫጫታ እና የሰዎች ተቃውሞ ሳይደናቀፉ፣ መንፈሳዊ ዓይናችን እንዲበራ ዘወትር “የዳዊት ልጅ ሆይ ማረን” እያሉ በትሕትና ወደ እርሱ መጸለይ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ የፈውስ ተአምር በክርስትና ጉዟችን ውስጥ የእግዚአብሔርን ቃል ፍጹምነት እንድናምን እና በእርሱ ምሕረት ላይ እንድንደገፍ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በታሪክ አቀራረብ ልዩነቶች ከመደናቀፍ ይልቅ፣ ከቃሉ ጀርባ ያለውን የማዳን ኃይል መመልከት ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ብርሃን የሚገኘው በወንጌላት የትረካ ልዩነት ላይ በመከራከር ሳይሆን፣ የሰዎችን ጩኸት ሰምቶ የልብን ጨለማ በሚያበራው በክርስቶስ ፍጹም ምሕረት ሥር ራስን በማዋረድ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።