በመንፈሳዊው ዓለም ውስጥ የክርስቶስን ማንነት ስንመረምር፣ ሐዋርያው ጴጥሮስ ኢየሱስን "የማሰናከያ ድንጋይና የዕንቅፋት ዓለት" (1 ጴጥሮስ 2፡8) በማለት የገለጠበትን ጥልቅ ሐሳብ እናገኛለን። ይህ ቃል በዋነኝነት የተወሰደው ከብሉይ ኪዳን ትንቢት ሲሆን፣ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በአንድ በኩል ለሚያምኑበት የሕይወት መሠረት ሲሆን፣ በሌላ በኩል ደግሞ ለሚክዱት የመሰናከያ ምክንያት መሆኑን የሚያሳይ መለኮታዊ ገለጻ ነው። "የዕንቅፋት ዓለት" የሚለው ሐረግ ሰዎች በእግዚአብሔር መንገድ ላይ ሲጓዙ በገዛ ትዕቢታቸው ምክንያት ተሰናክለው የሚወድቁበትን እውነት ይወክላል።
በታሪካዊና በባህላዊ ዳራ ስንመለከተው፣ አይሁዳውያን ይጠብቁት የነበረው መሲሕ ሮማውያንን በጦር መሣሪያ የሚያሸንፍ፣ ምድራዊ ሥልጣንን የሚያመጣና አይሁድን የበላይ የሚያደርግ ፖለቲካዊ መሪ ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ በትሕትና፣ በግርግም ተወልዶ፣ በአህያ ውርንጭላ ላይ ተቀምጦ ሲመጣና በመስቀል ላይ መከራን ሲቀበል፣ ይህ ሁኔታ ለሃይማኖት መሪዎች ትልቅ ዕንቅፋት ሆነባቸው። የጠበቁት ዓይነት አዳኝ ባለመሆኑ ምክንያት የእግዚአብሔርን የማዳን መንገድ ንቀው ተውት፣ ስለዚህም ኢየሱስ ለእነርሱ የዕንቅፋት ዓለት ሆነባቸው።
በዚህም ላይ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት፣ የእግዚአብሔር ቃል ለሁሉም እኩል መቅረቡና የሰዎች ምላሽ ግን የተለያየ መሆኑ ላይ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ እንዳብራራው፣ ሰዎች የሚሰናከሉት በእምነት ሳይሆን በሥራ ልንጸድቅ እንችላለን ብለው በማሰባቸው ነው (ሮሜ 9፡32-33)። ኢየሱስ ክርስቶስ የዕንቅፋት ዓለት የሆነው እርሱ በራሱ መጥፎ ሆኖ ሳይሆን፣ ሰዎች ቃሉን ባለመታዘዛቸውና በገዛ ራሳቸው ጽድቅ ለመዳን በመሞከራቸው ምክንያት የእግዚአብሔርን ጸጋ ስለሚቃወሙ ነው።
ከዚህም ባሻገር፣ ይህ የዕንቅፋት ዓለት ድርብ ተልእኮ አለው። በአንድ በኩል፣ በእርሱ ላይ የሚወድቅ ሁሉ ይሰበራል፣ ማለትም በትሕትና ወደ ክርስቶስ የሚመጣ ሰው የሥጋው ትዕቢት ተሰብሮ መንፈሳዊ ፈውስን ያገኛል። በሌላ በኩል ደግሞ፣ ዓለቱ በላዩ ላይ የሚወድቅበት ሰው ግን ፈጽሞ ይፈጫል፣ ይኸውም በመጨረሻው የፍርድ ቀን ክርስቶስን የካዱት ሁሉ የዘላለም ጥፋት እንደሚጠብቃቸው የሚያሳይ ማስጠንቀቂያ ነው (ሉቃስ 20፡18)። የእግዚአብሔር ቃል ለማያምኑት የፍርድ ድንጋይ ነው።
ቃሉ ለእኛም በዓለም ላይ ስለሚገጥመን ተቃውሞ ትልቅ ግንዛቤን ይሰጠናል። ሰዎች የክርስቶስን ወንጌል ሲቃወሙና ሲሰናከሉ ስናይ ልንደነቅ አይገባም፤ ምክንያቱም መስቀሉ ለሚጠፉት ሞኝነት፣ ለምንድን ለእኛ ግን የእግዚአብሔር ኃይል መሆኑ ተጽፏል። ስለዚህ ዓለም ወንጌልን ብትቃወምም፣ እኛ ግን የሕይወታችን መሠረት በሆነው በክርስቶስ ላይ ጸንተን ልንቆም ይገባናል።
"ብርሃን ለሚያይ ሰው የሕይወት መብራት ሲሆን፣ ለታወረ ሰው ግን ታላቅ ዕንቅፋት ነው፤" እንደሚባለው፣ የክርስቶስ ወንጌል ለታዘዙት የዘላለም ሕይወት መንገድ፣ ላመፁት ግን የጥፋታቸው ማረጋገጫ ሆኖ ይቀጥላል።