ደቀ መዛሙርቱ ምግብ አምጥተው ለጌታ ኢየሱስ ብላ ብለው በለመኑት ጊዜ، እርሱም "የእኔስ መብል የላከኝን ፈቃድ አደርግ ዘንድ ሥራውንም እፈጽም ዘንድ ነው" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት መርህ አስተማራቸው (ዮሐንስ 4፡34)። "መብል" የሰውን ልጅ አካል የሚያቆይና ኃይል የሚሰጥ መሠረታዊ ፍላጎት ሲሆን، ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲጠቀም የእርሱ የሕይወት ጉልበት፣ እርካታና ዋነኛ ትኩረት የእግዚአብሔርን የማዳን ዓላማ መፈጸም መሆኑን ለማሳየት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ኢየሱስ ከይሁዳ ወደ ገሊላ ያደረገው ረጅም የእግር ጉዞ አካላዊ ድካምና ረሃብ አምጥቶበት ነበር። ለዚህም ነው ደቀ መዛሙርቱ ምግብ ሊገዙ ወደ ከተማ የሄዱት። ነገር ግን ኢየሱስ የሳምራዊቷን ሴት ነፍስ ካዳነ በኋላ፣ በውስጡ የተፈጠረው መለኮታዊ ደስታና መንፈሳዊ እርካታ፣ አካላዊ ረሃቡን ሙሉ በሙሉ አስረስቶት ነበር። ደቀ መዛሙርቱ ስለ ሥጋዊ ዳቦ ሲያስቡ، እርሱ ግን ስለ ነፍሳት መዳን ያስብ ነበር።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የክርስቶስን ፍጹም መታዘዝና መለኮታዊ ተልእኮ ያሳያል። ኢየሱስ ወደ ምድር የመጣው የራሱን ፈቃድ ለማድረግ ሳይሆን የአብን ፈቃድ ለመፈጸም ነው። መብል ለሰው ልጅ ሕይወቱን ለማቆየት ግዴታ እንደሆነ ሁሉ፣ ለክርስቶስ ደግሞ የአብን ፈቃድ መፈጸም የሕይወቱ መሠረትና እስትንፋሱ ነው። እርካታው ያለው በመብላት ሳይሆን በመታዘዝ ውስጥ ነው።
በዚህ ታሪክ ውስጥ የሥጋና የመንፈስ ቅድሚያ የመስጠት ውጥረት እናያለን። ደቀ መዛሙርቱ ሰው አንዳች የሚበላው አምጥቶለት ይሆንን ብለው እስከመጠየቅ ደርሰዋል። የሰው ልጅ አእምሮ ዘወትር የሚያስበው ስለ ሆዱና ስለ ምድራዊ ፍላጎቱ ነው። ነገር ግን ጌታ ኢየሱስ የሕይወትን እውነተኛ ትርጉም ቀይሮ አሳያቸው። እውነተኛ ረሃብ የሥጋ ዳቦ ማጣት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን ዓላማ ሳያደርጉ መቅረት መሆኑን አረጋገጠላቸው።
የሰው ልጅ ዘወትር ኃይልንና እርካታን የሚያገኘው ከሚበላው ምግብ እንደሆነ ያስባል። ነገር ግን የክርስቶስ ሕይወት የሚያስተምረን፣ እውነተኛ ጉልበትና የነፍስ ደስታ የሚገኘው ለፈጣሪ ዓላማ ራስን አሳልፎ በመስጠት ውስጥ መሆኑን ነው። አንድን የጠፋች ነፍስ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ማምጣት ለክርስቶስ ከማንኛውም ምርጥ ምግብ የበለጠ ደስታ ሰጠው። የሕይወት ትልቁ ስኬት የተፈጠርንበትን ዓላማ ፈጽሞ ማለፍ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከዕለት ተዕለት ሥጋዊ ፍላጎታችን ይልቅ፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለማድረግና ወንጌልን ለማድረስ ቅድሚያ እንድንሰጥ ያሳስበናል። "ሰው ከእግዚአብሔር አፍ በሚወጣ ቃል ሁሉ እንጂ በእንጀራ ብቻ አይኖርም ተብሎ ተጽፎአል" እንደሚለው ቃሉ (ማቴዎስ 4፡4)፣ እኛም መንፈሳዊ ረሃባችንን የእግዚአብሔርን ፈቃድ በመፈጸምና እርሱን በማክበር ዘወትር ልናስታግስ ይገባናል።