የዕብራውያን ጸሐፊ የአማኞችን የትኩረት ማዕከል ሲያሳይ ኢየሱስን "የእምነታችን ጀማሪና ፈጻሚ" በማለት ይጠራዋል (ዕብራውያን 12፡2)። "ጀማሪ" (በግሪክኛው ‘አርኬጎስ’) ማለት መሪ፣ አርበኛ፣ መንገዱን ቀድሞ የጠረገና ለሌሎች አብነት የሆነ ማለት ሲሆን፥ "ፈጻሚ" (በግሪክኛው ‘ቴሌዮቴስ’) ደግሞ የጀመረውን ሥራ ወደ ፍጽምና የሚያደርስ፣ አጠናቃቂና የመጨረሻውን ግብ የሚያስመታ ማለት ነው። ይህ ቃል የክርስትና እምነታችን መነሻውም ሆነ መድረሻው ክርስቶስ ራሱ መሆኑን የሚያረጋግጥ ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት አቅኚዎች ጭለማና አስቸጋሪ የሆነውን ጫካ መንጥረው፣ መንገድ አውጥተው ሌላው ሰው በሰላም እንዲጓዝ ያደርጋሉ። እንዲሁም በውድድር ጊዜ አንድ ሯጭ ውድድሩን ጀምሮ እስከ ፍጻሜው ሲዘልቅ ለሌሎች ተምሳሌት ይሆናል። ክርስቶስ ከማንም በፊት በእምነት፣ በመታዘዝና በመከራ ውስጥ አልፎ የድልን አክሊል በመቀዳጀቱ፥ ከኋላው ለምንመጣው አማኞች ሁሉ የእምነት መንገድ አውጪ (ጀማሪ) ሆኖልናል። እኛ የምንረግጠው እርሱ የጠረገውንና ያለፈበትን መንገድ ነው።
ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር መጽሐፍ ቅዱስ "በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁ" በማለት ይህንኑ ሕጋዊ እውነት ያጸናል (ፊልጵስዩስ 1፡6)። ደኅንነታችን የተጀመረው በእኛ ጥረት ሳይሆን ክርስቶስ ባደረገው የማዳን ሥራ ነው። ወደፊትም በክብር የምንፈጸመው በእኛው ጉልበት ሳይሆን እርሱ በመስቀል ላይ ባገኘው ሕጋዊ የድል ዋስትና ነው።
በሥነ መለኮታዊ አውድ እዚህ ላይ ያለው ውጥረት በእግዚአብሔር ጸጋና በሰው ልጅ ድካም መካከል ነው። ብዙ ጊዜ ሰዎች "እስከ መጨረሻው በእምነት እጸና ይሆን?" ብለው ይፈራሉ። ነገር ግን ይህ ቃል እምነታችን የቆመው በእኛ እጅ ሳይሆን በክርስቶስ እጅ መሆኑን አሳይቶ ያረጋጋናል። እርሱ የጀመረውን ሥራ መንገድ ላይ አይተወውም፤ በእኛ ውስጥ የጀመረውን የእምነት ዘር አሳድጎ፣ ተንከባክቦና ጠብቆ እስከ ዘላለማዊው ክብር (ፍጽምና) ድረስ በታማኝነት ያደርሰዋል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ራሱን እንደ እምነት ምንጭ አድርጎ ማሰብ ይወዳል። ነገር ግን እውነተኛ እምነት የእግዚአብሔር ስጦታ ነው። በእምነት ስንደክም መፍትሔው የራሳችንን ጡንቻ ማፈረጠም ሳይሆን፣ ወደ እምነቱ ባለቤት ወደ ክርስቶስ መመልከት ነው። እርሱ ጀማሪ ብቻ ሳይሆን ፈጻሚም ስለሆነ፥ በመንገድ ላይ ለሚደክሙት አዲስ ጉልበት እየሰጠ፣ የተሰበረውን እየጠገነ ወደ አባቱ ቤት በሰላም ያስገባናል።
ቃሉ ለእኛም ስለ ደኅንነታችን ፍጹም የሆነ ዋስትናና ሰላም ይሰጠናል። ዛሬ በማንኛውም መንፈሳዊ ውጣ ውረድ ውስጥ ብንሆንም፣ የጀመረን ጌታ አሳልፎ እንደማይሰጠን ማወቅ አለብን። "በክርስቶስ የተጀመረ ጉዞ፥ ከክብር በታች በሆነ ሥፍራ አይጠናቀቅም" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በድክመታችን ሳንታወክ የእምነታችንን ጀማሪና ፈጻሚ የሆነውን ኢየሱስን ተመልክተን ሩጫችንን በድል ልንጨርስ ይገባል።