ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መለኮታዊ ፍርድ ሲያብራራ፣ አማኞች ሊወስዱት የሚገባውን እርምጃ በማስመልከት፣ "ራሳችሁ አትበቀሉ፣ ለቁጣ ፈንታ ስጡ እንጂ" በማለት አስደናቂ የሆነ ትእዛዝ ያስተላልፋል (ሮሜ 12:19)። "ለቁጣ ፈንታ ስጡ" ማለት፣ ለራሳችሁ የሥጋ ቁጣ ቦታ ስጡ ማለት ሳይሆን፣ መንገድ ልቀቁና የእግዚአብሔር ቁጣና ፍርድ ሥራውን እንዲሠራ ክፍተት ተዉለት ማለት ነው። ይህ ቃል የሰውን ጣልቃ ገብነት በማስወገድ፣ እግዚአብሔር በራሱ ጊዜና መንገድ በዳዮችን እንዲቀጣ መድረኩን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ አሳልፎ መስጠትን ያመለክታል።
በታሪካዊ አውድ፣ ይህ ሐሳብ በሕግ ሂደት ውስጥ የሚታወቅ አሠራርን ያንጸባርቃል። አንድ ግለሰብ በሌላው ላይ ክስ ካለው፣ ራሱ ዳኛና አስፈጻሚ ከመሆን ይልቅ፣ ወደ ኋላ ተመልሶ ለሕጋዊው ዳኛ ቦታ መስጠት አለበት። ግለሰቡ በጉዳዩ ውስጥ ጣልቃ ከገባ፣ የዳኛውን ሥራ ያበላሻል። ልክ እንደዚሁ፣ አማኞች በግላቸው ሊበቀሉ ሲሞክሩ፣ በእግዚአብሔር የፍርድ ዙፋን ላይ እየወጡ ነው። ጳውሎስ፣ "ወደ ኋላ ተመለሱና እግዚአብሔር ጻድቅ ፍርዱን እንዲሰጥ ቦታ ልቀቁለት" በማለት መለኮታዊውን ሥርዓት ያሳያቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የእግዚአብሔር ቁጣ ከሰው ቁጣ ፍጹም የተለየ ነው። የሰው ቁጣ የጽድቅ ሥራን አይሠራምና (ያዕ 1:20)። የሰው ቁጣ በስሜት፣ በጥላቻና አንዳንዴም በስህተት ላይ የተመሠረተ ሲሆን፣ የእግዚአብሔር ቁጣ ግን ፍጹም ቅዱስ፣ ጻድቅና በማያዳላ ፍትሕ ላይ የተመሠረተ ነው (ሮሜ 1:18)። ለቁጣ ፈንታ ስጡ ሲባል፣ ይህን ፍጹም የሆነ መለኮታዊ ፍትሕ አክብሩና ተቀበሉ ማለት ነው። ጉዳዩን በእግዚአብሔር እጅ መተው ማለት፣ እግዚአብሔር ኃጢአትንና በደልን በተገቢው መንገድ የመቅጣት አቅም አለው ብሎ ማመን ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ የእግዚአብሔርን ጊዜ የመጠበቅ ጉዳይ ነው። እኛ ብዙ ጊዜ ፍትሕ ወዲያውኑ እንዲፈጸም እንፈልጋለን፤ እግዚአብሔር ግን በቸርነቱ ለበዳዩ የንስሐ ጊዜ ሊሰጠው ይችላል (ሮሜ 2:4)። ለቁጣ ፈንታ ስንሰጥ፣ እግዚአብሔር በዳዩን በንስሐ እንዲያድነው ወይም ደግሞ በፍትሕ እንዲቀጣው ሙሉ ሥልጣን እየሰጠነው ነው። ይህ በእኛ በኩል ትዕግሥትንና ፍጹም እምነትን የሚጠይቅ፣ ራስን የመስቀል መንፈሳዊ ልምምድ ነው።
ቃሉ ለእኛም ጉዳዮቻችንን እንዴት መያዝ እንዳለብን ተግባራዊ መመሪያ ይሰጠናል። ግፍ ሲፈጸምብን፣ ቃላት ተጠቅመን፣ ስም አጥፍተን ወይም አድብተን ለመበቀል ስንሞክር፣ የእግዚአብሔርን ሥራ እያጨናገፍን መሆኑን ማወቅ አለብን። የፍርድን በትር ከእግዚአብሔር እጅ ነጥቀን መውሰድ የለብንም። ይልቁንም ተንበርክከን፣ "ጌታ ሆይ፣ አንተ ጻድቅ ፈራጅ ነህ፣ ይህን ጉዳይ ላንተ ትቼዋለሁ፣ ለጽድቅህ ፍርድ ቦታ ሰጥቻለሁ" ብለን በሰላም ማረፍ ይኖርብናል።
በማጠቃለያ፣ ለቁጣ ፈንታ መስጠት ማለት ለእግዚአብሔር ሉዓላዊ ፍርድ እጅ መስጠት ማለት ነው። "ሰው ከበቀል መንገድ ገለል ሲል፣ የእግዚአብሔር የፍትሕ ጎዳና ይከፈታል" እንደሚባለው፣ እውነተኛ ፍትሕ የሚገኘው በሰው ክንድ ሳይሆን በመለኮት ጣልቃ ገብነት ነው። እኛ ክርስቲያኖች ቁጣችንን አብርደን፣ የበቀልን ጉዳይ ሙሉ በሙሉ ለሰማዩ አባት በመተው፣ የልባችንን ሰላም ጠብቀን በመንፈሳዊ ብስለት ልንጓዝ ይገባል።