ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ እና በሉቃስ ወንጌል ላይ “ቀበሮዎች ጉድጓድ አላቸው፥ የሰማይም ወፎች ማደሪያ አላቸው፤ የሰው ልጅ ግን ራሱን የሚያስጠጋበት የለውም” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 8፡20፤ ሉቃስ 9፡58)። ይህ ክፍል የሚጀምረው አንድ ጻፊ ወደ እርሱ ቀርቦ “መምህር ሆይ፥ ወደምትሄድበት ሁሉ እከተልሃለሁ” ባለው ጊዜ ነው። እዚህ ላይ “ራሱን የሚያስጠጋበት” የሚለው ሐረግ ምድራዊ የደኅንነት ስሜትን፣ ቋሚ መኖሪያን፣ እና ሥጋዊ እረፍትን ሲያመለክት፣ “የሰው ልጅ” የሚለው ደግሞ ክርስቶስ ስለ እኛ ሲል ራሱን ዝቅ ማድረጉንና ትሕትናውን የሚያሳይ ታላቅ መጠሪያ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ እውነተኛ ደቀ መዝሙርነት የሚጠይቀውን ዋጋ እና በምድር ላይ ያለውን እንግድነት ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ የራስ የሆነ መሬት እና ቋሚ መኖሪያ ቤት ማግኘት የእግዚአብሔር በረከት፣ የደኅንነት ዋስትና እና የርስት ምልክት ተደርጎ ይቆጠር ነበር። አንድ ሰው ቤቱን እና ንብረቱን ትቶ መንከራተት እንደ እርግማን ወይም እንደ ከባድ ውድቀት ይታይ ነበር። ኢየሱስ በናዝሬት የነበረውን ቤቱን እና የአናጺነት ሙያውን ትቶ ከቦታ ወደ ቦታ የሚንቀሳቀስ አስተማሪ መሆኑ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ ያልተለመደ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ጉዳይ ነበር። ይህን ሲል መቼም ቢሆን የሚያርፍበት ቤት አጥቶ ሳይሆን፣ በምድር ላይ ቋሚ ሥፍራ እንደሌለውና ተልእኮው ከማንኛውም ቁሳዊ ምቾት በላይ መሆኑን ለማሳየት ነው።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው ክርስቶስ ለሰው ልጆች ደኅንነት ሲል በከፈለው ፍጹም መስዋዕትነት እና ዓለም እርሱን ባለመቀበሉ ላይ ነው። ኢየሱስ የሰማይና የምድር ፈጣሪ ሆኖ ሳለ፣ በገዛ እጁ ወደ ፈጠረው ዓለም ሲመጣ የዓለም ሕዝብ ግን ሊቀበለው አልቻለም፤ ወደ ገዛ ወገኖቹ መጣ፥ የገዛ ወገኖቹም አልተቀበሉትም ተብሎ እንደተጻፈ (ዮሐንስ 1፡11)። ጻፊው ኢየሱስን ለመከተል ሲወስን፣ ክርስትና ምድራዊ ክብርን እና ምቾትን የሚያስገኝ መስሎት ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ፣ የሰማይ አምላክ በምድር ላይ ሥፍራ እንዳልተሰጠው እና የጌታ መንገድ የመስቀል መንገድ እንጂ የምድራዊ ድሎት መንገድ አለመሆኑን በማስረዳት የሰውየውን የተሳሳተ አመለካከት አረመው (ፊልጵስዩስ 2፡6-8)።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው “ወደምትሄድበት ሁሉ እከተልሃለሁ” በሚለው ቃል እና ክርስትና በሚጠይቀው እውነተኛ ራስን የመካድ ሕይወት ላይ ነው። የእግዚአብሔርን መንግሥት ለመውረስ እና ክርስቶስን ለመከተል፣ አሮጌውን ምድራዊ ምኞታችንን፣ በቁሳቁስ ላይ ያለንን መታመን እና የራስ ወዳድነት መንገዳችንን ሙሉ በሙሉ መተው ይጠይቃል። ኢየሱስ እውነተኛ ደቀ መዛሙርቱ በምድር ላይ እንግዶች እና መጻተኞች መሆናቸውን እንዲያውቁ ይፈልጋል፤ ምክንያቱም ቋሚ የሆነችው ከተማችን በሰማይ እንጂ በምድር ላይ አይደለችምና (ዕብራውያን 13፡14)። ይህ ራስን አሳልፎ የመስጠት ውሳኔ፣ ምድራዊ ዋስትናን ትቶ ዘላለማዊ ከሆነው አምላክ ጋር የመጓዝ ታላቅ የሕይወት ምርጫ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛ መንፈሳዊ ጥሪ ጊዜያዊ ከሆነው የምድር ምቾት ይልቅ ዘላለማዊውን የእግዚአብሔርን ዓላማ ማስቀደምን የሚጠይቅ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ የደኅንነት ዋስትናችን በቁሳዊ ሀብት ሳይሆን በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የክርስቶስ ተከታይ መሆን ማለት፣ በምድር ላይ ካሉ ጊዜያዊ ማረፊያዎች ይልቅ አብልጦ ለሚበልጠው ሰማያዊ አባታችን ፈቃድ ራስን ሙሉ በሙሉ አሳልፎ መስጠት እና በማንኛውም የሕይወት ውጣ ውረድ ውስጥ እርሱን ብቻ መታመን ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ልንከፍለው ስለሚገባን ዋጋ እና ስለ መንፈሳዊ ጽናት አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ የጌታን ፈለግ በመከተል ምድራዊ ምቾትን ንቆ ለወንጌል እውነት መቆም ነው። በመሆኑም፣ “በምድር ላይ ራሱን የሚያስጠጋበት ሥፍራ ያጣው ክርስቶስ፣ ለነፍሳችን ዘላለማዊ ማረፊያ እና ፍጹም ሰላም ሆኖናል” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።